What happens in this chapter Vasishtha remembers sailing with Varuna Maharshi Vasishtha urges himself to bring a pure hymn to bounteous Varuna. He remembers: when Varuna and I boarded the boat and steered it into the middle of the sea, riding the ridges of the waters, we swung in the swing for joy. Varuna set Vasishtha in the boat and made him a rishi by his power, a singer in the bright days. Where now has our friendship gone, Varuna? I went to your great house of a thousand doors. If your own dear friend has sinned, let us not suffer for it. The seventh verse asks Varuna to loosen his noose from us.
88.1 प्र शु॒न्ध्युवं॒ वरु॑णाय॒ प्रेष्ठां॑ म॒तिं व॑सिष्ठ मी॒ळ्हुषे॑ भरस्व । य ई॑म॒र्वाञ्चं॒ कर॑ते॒ यज॑त्रं स॒हस्रा॑मघं॒ वृष॑णं बृ॒हन्त॑म्
pra śundhyuvaṃ varuṇāya preṣṭhāṃ matiṃ vasiṣṭha mīḻhuṣe bharasva | ya īmarvāñcaṃ karate yajatraṃ sahasrāmaghaṃ vṛṣaṇaṃ bṛhantam
88.2 अधा॒ न्व॑स्य सं॒दृशं॑ जग॒न्वान॒ग्नेरनी॑कं॒ वरु॑णस्य मंसि । स्व१॒॑र्यदश्म॑न्नधि॒पा उ॒ अन्धो॒ऽभि मा॒ वपु॑र्दृ॒शये॑ निनीयात्
adhā nvasya saṃdṛśaṃ jaganvānagneranīkaṃ varuṇasya maṃsi | svaryadaśmannadhipā u andho'bhi mā vapurdṛśaye ninīyāt
88.3 आ यद्रु॒हाव॒ वरु॑णश्च॒ नावं॒ प्र यत्स॑मु॒द्रमी॒रया॑व॒ मध्य॑म् । अधि॒ यद॒पां स्नुभि॒श्चरा॑व॒ प्र प्रे॒ङ्ख ई॑ङ्खयावहै शु॒भे कम्
ā yadruhāva varuṇaśca nāvaṃ pra yatsamudramīrayāva madhyam | adhi yadapāṃ snubhiścarāva pra preṅkha īṅkhayāvahai śubhe kam
88.4 वसि॑ष्ठं ह॒ वरु॑णो ना॒व्याधा॒दृषिं॑ चकार॒ स्वपा॒ महो॑भिः । स्तो॒तारं॒ विप्र॑ः सुदिन॒त्वे अह्नां॒ यान्नु द्याव॑स्त॒तन॒न्यादु॒षास॑ः
vasiṣṭhaṃ ha varuṇo nāvyādhādṛṣiṃ cakāra svapā mahobhiḥ | stotāraṃ vipraḥ sudinatve ahnāṃ yānnu dyāvastatananyāduṣāsaḥ
88.5 क्व१॒॑ त्यानि॑ नौ स॒ख्या ब॑भूवु॒ः सचा॑वहे॒ यद॑वृ॒कं पु॒रा चि॑त् । बृ॒हन्तं॒ मानं॑ वरुण स्वधावः स॒हस्र॑द्वारं जगमा गृ॒हं ते॑
kva tyāni nau sakhyā babhūvuḥ sacāvahe yadavṛkaṃ purā cit | bṛhantaṃ mānaṃ varuṇa svadhāvaḥ sahasradvāraṃ jagamā gṛhaṃ te
88.6 य आ॒पिर्नित्यो॑ वरुण प्रि॒यः सन्त्वामागां॑सि कृ॒णव॒त्सखा॑ ते । मा त॒ एन॑स्वन्तो यक्षिन्भुजेम य॒न्धि ष्मा॒ विप्र॑ः स्तुव॒ते वरू॑थम्
ya āpirnityo varuṇa priyaḥ santvāmāgāṃsi kṛṇavatsakhā te | mā ta enasvanto yakṣinbhujema yandhi ṣmā vipraḥ stuvate varūtham
88.7 ध्रु॒वासु॑ त्वा॒सु क्षि॒तिषु॑ क्षि॒यन्तो॒ व्य१॒॑स्मत्पाशं॒ वरु॑णो मुमोचत् । अवो॑ वन्वा॒ना अदि॑तेरु॒पस्था॑द्यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभि॒ः सदा॑ नः
dhruvāsu tvāsu kṣitiṣu kṣiyanto vyasmatpāśaṃ varuṇo mumocat | avo vanvānā aditerupasthādyūyaṃ pāta svastibhiḥ sadā naḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)
← Mandala 7 · Sukta 87 Varuna cuts paths for the sun Mandala 7 · Sukta 89 → Have mercy, Varuna, good ruler