आ दे॒वो या॑तु सवि॒ता सु॒रत्नो॑ऽन्तरिक्ष॒प्रा वह॑मानो॒ अश्वै॑ः ।
हस्ते॒ दधा॑नो॒ नर्या॑ पु॒रूणि॑ निवे॒शय॑ञ्च प्रसु॒वञ्च॒ भूम॑
ā devo yātu savitā suratno'ntarikṣaprā vahamāno aśvaiḥ |
haste dadhāno naryā purūṇi niveśayañca prasuvañca bhūma
Rishi: मैत्रावरुणिर्वसिष्ठः · Devata: सविता · Metre: त्रिष्टुप्
4 verses · 45 of 104
In four verses Vasishtha calls god Savitar to come with his horses, rich in treasure, filling the mid-air, holding in his hands many gifts for men, laying the world to rest and rousing it again. His long, loose golden arms reach to the ends of heaven; his greatness is praised, and even the sun yields its work to him. Let mighty Savitar, lord of goods, send us wealth, spreading his wide radiance, and give us food for mortals. These songs praise the fair-tongued Savitar of full hands and good hands. The rishi asks for a bright, ample life, and closes with the refrain asking protection always.
आ दे॒वो या॑तु सवि॒ता सु॒रत्नो॑ऽन्तरिक्ष॒प्रा वह॑मानो॒ अश्वै॑ः ।
हस्ते॒ दधा॑नो॒ नर्या॑ पु॒रूणि॑ निवे॒शय॑ञ्च प्रसु॒वञ्च॒ भूम॑
ā devo yātu savitā suratno'ntarikṣaprā vahamāno aśvaiḥ |
haste dadhāno naryā purūṇi niveśayañca prasuvañca bhūma
उद॑स्य बा॒हू शि॑थि॒रा बृ॒हन्ता॑ हिर॒ण्यया॑ दि॒वो अन्ताँ॑ अनष्टाम् ।
नू॒नं सो अ॑स्य महि॒मा प॑निष्ट॒ सूर॑श्चिदस्मा॒ अनु॑ दादप॒स्याम्
udasya bāhū śithirā bṛhantā hiraṇyayā divo antām̐ anaṣṭām |
nūnaṃ so asya mahimā paniṣṭa sūraścidasmā anu dādapasyām
स घा॑ नो दे॒वः स॑वि॒ता स॒हावा सा॑विष॒द्वसु॑पति॒र्वसू॑नि ।
वि॒श्रय॑माणो अ॒मति॑मुरू॒चीं म॑र्त॒भोज॑न॒मध॑ रासते नः
sa ghā no devaḥ savitā sahāvā sāviṣadvasupatirvasūni |
viśrayamāṇo amatimurūcīṃ martabhojanamadha rāsate naḥ
इ॒मा गिर॑ः सवि॒तारं॑ सुजि॒ह्वं पू॒र्णग॑भस्तिमीळते सुपा॒णिम् ।
चि॒त्रं वयो॑ बृ॒हद॒स्मे द॑धातु यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभि॒ः सदा॑ नः
imā giraḥ savitāraṃ sujihvaṃ pūrṇagabhastimīḻate supāṇim |
citraṃ vayo bṛhadasme dadhātu yūyaṃ pāta svastibhiḥ sadā naḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)