सखा॑य॒ः सं व॑ः स॒म्यञ्च॒मिषं॒ स्तोमं॑ चा॒ग्नये॑ ।
वर्षि॑ष्ठाय क्षिती॒नामू॒र्जो नप्त्रे॒ सह॑स्वते
sakhāyaḥ saṃ vaḥ samyañcamiṣaṃ stomaṃ cāgnaye |
varṣiṣṭhāya kṣitīnāmūrjo naptre sahasvate
Mandala 5
Sukta 7: Friends, bring praise to Agni
Rishi: इष आत्रेयः · Devata: अग्निः · Metre: अनुष्टुप्, १० पङ्क्तिः
10 verses · 7 of 87
What happens in this chapter
Friends, bring praise to Agni
Isha of the Atri family calls his companions to bring food and praise together to Agni, the child of strength, highest among peoples. Men kindle him wherever they gather and beget him from the sticks. At night he raises his banner far off; ageless, he breaks down the trees, and men pour their sweat on the paths as he advances. He is golden-bearded, bright-toothed, of unchecked might, eating even the desert scrub. The rishi asks him to set glory and fame among men. The last mantra, in pankti, says that Atri, through Agni, overcame the Dasyus and the stingy who would not give.
कुत्रा॑ चि॒द्यस्य॒ समृ॑तौ र॒ण्वा नरो॑ नृ॒षद॑ने ।
अर्ह॑न्तश्चि॒द्यमि॑न्ध॒ते सं॑ज॒नय॑न्ति ज॒न्तव॑ः
kutrā cidyasya samṛtau raṇvā naro nṛṣadane |
arhantaścidyamindhate saṃjanayanti jantavaḥ
सं यदि॒षो वना॑महे॒ सं ह॒व्या मानु॑षाणाम् ।
उ॒त द्यु॒म्नस्य॒ शव॑स ऋ॒तस्य॑ र॒श्मिमा द॑दे
saṃ yadiṣo vanāmahe saṃ havyā mānuṣāṇām |
uta dyumnasya śavasa ṛtasya raśmimā dade
स स्मा॑ कृणोति के॒तुमा नक्तं॑ चिद्दू॒र आ स॒ते ।
पा॒व॒को यद्वन॒स्पती॒न्प्र स्मा॑ मि॒नात्य॒जर॑ः
sa smā kṛṇoti ketumā naktaṃ ciddūra ā sate |
pāvako yadvanaspatīnpra smā minātyajaraḥ
अव॑ स्म॒ यस्य॒ वेष॑णे॒ स्वेदं॑ प॒थिषु॒ जुह्व॑ति ।
अ॒भीमह॒ स्वजे॑न्यं॒ भूमा॑ पृ॒ष्ठेव॑ रुरुहुः
ava sma yasya veṣaṇe svedaṃ pathiṣu juhvati |
abhīmaha svajenyaṃ bhūmā pṛṣṭheva ruruhuḥ
यं मर्त्य॑ः पुरु॒स्पृहं॑ वि॒दद्विश्व॑स्य॒ धाय॑से ।
प्र स्वाद॑नं पितू॒नामस्त॑तातिं चिदा॒यवे॑
yaṃ martyaḥ puruspṛhaṃ vidadviśvasya dhāyase |
pra svādanaṃ pitūnāmastatātiṃ cidāyave
स हि ष्मा॒ धन्वाक्षि॑तं॒ दाता॒ न दात्या प॒शुः ।
हिरि॑श्मश्रु॒ः शुचि॑दन्नृ॒भुरनि॑भृष्टतविषिः
sa hi ṣmā dhanvākṣitaṃ dātā na dātyā paśuḥ |
hiriśmaśruḥ śucidannṛbhuranibhṛṣṭataviṣiḥ
शुचि॑ः ष्म॒ यस्मा॑ अत्रि॒वत्प्र स्वधि॑तीव॒ रीय॑ते ।
सु॒षूर॑सूत मा॒ता क्रा॒णा यदा॑न॒शे भग॑म्
śuciḥ ṣma yasmā atrivatpra svadhitīva rīyate |
suṣūrasūta mātā krāṇā yadānaśe bhagam
आ यस्ते॑ सर्पिरासु॒तेऽग्ने॒ शमस्ति॒ धाय॑से ।
ऐषु॑ द्यु॒म्नमु॒त श्रव॒ आ चि॒त्तं मर्त्ये॑षु धाः
ā yaste sarpirāsute'gne śamasti dhāyase |
aiṣu dyumnamuta śrava ā cittaṃ martyeṣu dhāḥ
इति॑ चिन्म॒न्युम॒ध्रिज॒स्त्वादा॑त॒मा प॒शुं द॑दे ।
आद॑ग्ने॒ अपृ॑ण॒तोऽत्रि॑ः सासह्या॒द्दस्यू॑नि॒षः सा॑सह्या॒न्नॄन्
iti cinmanyumadhrijastvādātamā paśuṃ dade |
ādagne apṛṇato'triḥ sāsahyāddasyūniṣaḥ sāsahyānnṝn
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)