सूक्त 7: मित्रो, अग्नि को स्तुति अर्पित करो

सखा॑य॒ः सं व॑ः स॒म्यञ्च॒मिषं॒ स्तोमं॑ चा॒ग्नये॑ ।
वर्षि॑ष्ठाय क्षिती॒नामू॒र्जो नप्त्रे॒ सह॑स्वते

sakhāyaḥ saṃ vaḥ samyañcamiṣaṃ stomaṃ cāgnaye |
varṣiṣṭhāya kṣitīnāmūrjo naptre sahasvate

कुत्रा॑ चि॒द्यस्य॒ समृ॑तौ र॒ण्वा नरो॑ नृ॒षद॑ने ।
अर्ह॑न्तश्चि॒द्यमि॑न्ध॒ते सं॑ज॒नय॑न्ति ज॒न्तव॑ः

kutrā cidyasya samṛtau raṇvā naro nṛṣadane |
arhantaścidyamindhate saṃjanayanti jantavaḥ

सं यदि॒षो वना॑महे॒ सं ह॒व्या मानु॑षाणाम् ।
उ॒त द्यु॒म्नस्य॒ शव॑स ऋ॒तस्य॑ र॒श्मिमा द॑दे

saṃ yadiṣo vanāmahe saṃ havyā mānuṣāṇām |
uta dyumnasya śavasa ṛtasya raśmimā dade

स स्मा॑ कृणोति के॒तुमा नक्तं॑ चिद्दू॒र आ स॒ते ।
पा॒व॒को यद्वन॒स्पती॒न्प्र स्मा॑ मि॒नात्य॒जर॑ः

sa smā kṛṇoti ketumā naktaṃ ciddūra ā sate |
pāvako yadvanaspatīnpra smā minātyajaraḥ

अव॑ स्म॒ यस्य॒ वेष॑णे॒ स्वेदं॑ प॒थिषु॒ जुह्व॑ति ।
अ॒भीमह॒ स्वजे॑न्यं॒ भूमा॑ पृ॒ष्ठेव॑ रुरुहुः

ava sma yasya veṣaṇe svedaṃ pathiṣu juhvati |
abhīmaha svajenyaṃ bhūmā pṛṣṭheva ruruhuḥ

यं मर्त्य॑ः पुरु॒स्पृहं॑ वि॒दद्विश्व॑स्य॒ धाय॑से ।
प्र स्वाद॑नं पितू॒नामस्त॑तातिं चिदा॒यवे॑

yaṃ martyaḥ puruspṛhaṃ vidadviśvasya dhāyase |
pra svādanaṃ pitūnāmastatātiṃ cidāyave

स हि ष्मा॒ धन्वाक्षि॑तं॒ दाता॒ न दात्या प॒शुः ।
हिरि॑श्मश्रु॒ः शुचि॑दन्नृ॒भुरनि॑भृष्टतविषिः

sa hi ṣmā dhanvākṣitaṃ dātā na dātyā paśuḥ |
hiriśmaśruḥ śucidannṛbhuranibhṛṣṭataviṣiḥ

शुचि॑ः ष्म॒ यस्मा॑ अत्रि॒वत्प्र स्वधि॑तीव॒ रीय॑ते ।
सु॒षूर॑सूत मा॒ता क्रा॒णा यदा॑न॒शे भग॑म्

śuciḥ ṣma yasmā atrivatpra svadhitīva rīyate |
suṣūrasūta mātā krāṇā yadānaśe bhagam

आ यस्ते॑ सर्पिरासु॒तेऽग्ने॒ शमस्ति॒ धाय॑से ।
ऐषु॑ द्यु॒म्नमु॒त श्रव॒ आ चि॒त्तं मर्त्ये॑षु धाः

ā yaste sarpirāsute'gne śamasti dhāyase |
aiṣu dyumnamuta śrava ā cittaṃ martyeṣu dhāḥ

इति॑ चिन्म॒न्युम॒ध्रिज॒स्त्वादा॑त॒मा प॒शुं द॑दे ।
आद॑ग्ने॒ अपृ॑ण॒तोऽत्रि॑ः सासह्या॒द्दस्यू॑नि॒षः सा॑सह्या॒न्नॄन्

iti cinmanyumadhrijastvādātamā paśuṃ dade |
ādagne apṛṇato'triḥ sāsahyāddasyūniṣaḥ sāsahyānnṝn