हु॒वे व॑ः सु॒द्योत्मा॑नं सुवृ॒क्तिं वि॒शाम॒ग्निमति॑थिं सुप्र॒यस॑म् ।
मि॒त्र इ॑व॒ यो दि॑धि॒षाय्यो॒ भूद्दे॒व आदे॑वे॒ जने॑ जा॒तवे॑दाः
huve vaḥ sudyotmānaṃ suvṛktiṃ viśāmagnimatithiṃ suprayasam |
mitra iva yo didhiṣāyyo bhūddeva ādeve jane jātavedāḥ
Mandala 2
Sukta 4: Somahuti praises Agni the bright guest
Rishi: सोमाहुतिर्भार्गवः · Devata: अग्निः · Metre: त्रिष्टुप्
9 verses · 4 of 43
What happens in this chapter
Somahuti praises Agni the bright guest
Rishi Somahuti Bhargava praises Agni in trishtubh as the shining guest of the clans, dear as a friend. The Bhrigus set him down twice among men, in the seat of the waters. Agni's tongue runs through the plants; he tosses his flames like a chariot horse shaking its mane. He is old and then young again in a moment. His path is black, yet he shines like the sky smiling through clouds, grazing the dry wood like a beast with no herdsman. The sukta closes asking that, as the Gritsamadas once overcame their foes through Agni, he grant heroes, food and wealth.
इ॒मं वि॒धन्तो॑ अ॒पां स॒धस्थे॑ द्वि॒ताद॑धु॒र्भृग॑वो वि॒क्ष्वा॒३॒॑योः ।
ए॒ष विश्वा॑न्य॒भ्य॑स्तु॒ भूमा॑ दे॒वाना॑म॒ग्निर॑र॒तिर्जी॒राश्व॑ः
imaṃ vidhanto apāṃ sadhasthe dvitādadhurbhṛgavo vikṣvāyoḥ |
eṣa viśvānyabhyastu bhūmā devānāmagniraratirjīrāśvaḥ
अ॒ग्निं दे॒वासो॒ मानु॑षीषु वि॒क्षु प्रि॒यं धु॑ः क्षे॒ष्यन्तो॒ न मि॒त्रम् ।
स दी॑दयदुश॒तीरूर्म्या॒ आ द॒क्षाय्यो॒ यो दास्व॑ते॒ दम॒ आ
agniṃ devāso mānuṣīṣu vikṣu priyaṃ dhuḥ kṣeṣyanto na mitram |
sa dīdayaduśatīrūrmyā ā dakṣāyyo yo dāsvate dama ā
अ॒स्य र॒ण्वा स्वस्ये॑व पु॒ष्टिः संदृ॑ष्टिरस्य हिया॒नस्य॒ दक्षो॑ः ।
वि यो भरि॑भ्र॒दोष॑धीषु जि॒ह्वामत्यो॒ न रथ्यो॑ दोधवीति॒ वारा॑न्
asya raṇvā svasyeva puṣṭiḥ saṃdṛṣṭirasya hiyānasya dakṣoḥ |
vi yo bharibhradoṣadhīṣu jihvāmatyo na rathyo dodhavīti vārān
आ यन्मे॒ अभ्वं॑ व॒नद॒ः पन॑न्तो॒शिग्भ्यो॒ नामि॑मीत॒ वर्ण॑म् ।
स चि॒त्रेण॑ चिकिते॒ रंसु॑ भा॒सा जु॑जु॒र्वाँ यो मुहु॒रा युवा॒ भूत्
ā yanme abhvaṃ vanadaḥ panantośigbhyo nāmimīta varṇam |
sa citreṇa cikite raṃsu bhāsā jujurvām̐ yo muhurā yuvā bhūt
आ यो वना॑ तातृषा॒णो न भाति॒ वार्ण प॒था रथ्ये॑व स्वानीत् ।
कृ॒ष्णाध्वा॒ तपू॑ र॒ण्वश्चि॑केत॒ द्यौरि॑व॒ स्मय॑मानो॒ नभो॑भिः
ā yo vanā tātṛṣāṇo na bhāti vārṇa pathā rathyeva svānīt |
kṛṣṇādhvā tapū raṇvaściketa dyauriva smayamāno nabhobhiḥ
स यो व्यस्था॑द॒भि दक्ष॑दु॒र्वीं प॒शुर्नैति॑ स्व॒युरगो॑पाः ।
अ॒ग्निः शो॒चिष्माँ॑ अत॒सान्यु॒ष्णन्कृ॒ष्णव्य॑थिरस्वदय॒न्न भूम॑
sa yo vyasthādabhi dakṣadurvīṃ paśurnaiti svayuragopāḥ |
agniḥ śociṣmām̐ atasānyuṣṇankṛṣṇavyathirasvadayanna bhūma
नू ते॒ पूर्व॒स्याव॑सो॒ अधी॑तौ तृ॒तीये॑ वि॒दथे॒ मन्म॑ शंसि ।
अ॒स्मे अ॑ग्ने सं॒यद्वी॑रं बृ॒हन्तं॑ क्षु॒मन्तं॒ वाजं॑ स्वप॒त्यं र॒यिं दा॑ः
nū te pūrvasyāvaso adhītau tṛtīye vidathe manma śaṃsi |
asme agne saṃyadvīraṃ bṛhantaṃ kṣumantaṃ vājaṃ svapatyaṃ rayiṃ dāḥ
त्वया॒ यथा॑ गृत्सम॒दासो॑ अग्ने॒ गुहा॑ व॒न्वन्त॒ उप॑राँ अ॒भि ष्युः ।
सु॒वीरा॑सो अभिमाति॒षाह॒ः स्मत्सू॒रिभ्यो॑ गृण॒ते तद्वयो॑ धाः
tvayā yathā gṛtsamadāso agne guhā vanvanta uparām̐ abhi ṣyuḥ |
suvīrāso abhimātiṣāhaḥ smatsūribhyo gṛṇate tadvayo dhāḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)