अकम्पनवधं श्रुत्वा क्रुद्धो वै राक्षसेश्वरः ।
किंचिद् दीनमुखश्चापि सचिवांस्तानुदैक्षत
akampanavadhaṃ śrutvā kruddho vai rākṣaseśvaraḥ |
kiṃcid dīnamukhaścāpi sacivāṃstānudaikṣata
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे सप्तपञ्चाशः सर्गः ॥ ५७ ॥
44 verses · 57 of 128
Akampana's death leaves Ravana angry and a little downcast. He tours Lanka's defences, then turns to Prahasta. Only you, I, Kumbhakarna, Indrajit and Nikumbha can bear this burden, he says. Lead the army out; once the vanaras flee, Rama and Lakshmana will be helpless. Prahasta replies that he and other wise counsellors had earlier urged returning Sita, and war came because that advice was refused. Yet he owes the king his life and wealth, and will fight. He mounts a gold-netted chariot that seems to laugh with splendour, and rides out with his four ministers, Narantaka, Kumbhahanu, Mahanada and Samunnata. Jackals vomit flames, meteors fall, harsh winds blow. Like a moth bent on dying, Prahasta plunges into the vanara host.
अकम्पनवधं श्रुत्वा क्रुद्धो वै राक्षसेश्वरः ।
किंचिद् दीनमुखश्चापि सचिवांस्तानुदैक्षत
akampanavadhaṃ śrutvā kruddho vai rākṣaseśvaraḥ |
kiṃcid dīnamukhaścāpi sacivāṃstānudaikṣata
स तु ध्यात्वा मुहूर्तं तु मन्त्रिभिः संविचार्य च ।
ततस्तु रावणः पूर्वदिवसे राक्षसाधिपः ।
पुरीं परिययौ लङ्कां सर्वान् गुल्मानवेक्षितुम्
sa tu dhyātvā muhūrtaṃ tu mantribhiḥ saṃvicārya ca |
tatastu rāvaṇaḥ pūrvadivase rākṣasādhipaḥ |
purīṃ pariyayau laṅkāṃ sarvān gulmānavekṣitum
तां राक्षसगणैर्गुप्तां गुल्मैर्बहुभिरावृताम् ।
ददर्श नगरीं राजा पताकाध्वजमालिनीम्
tāṃ rākṣasagaṇairguptāṃ gulmairbahubhirāvṛtām |
dadarśa nagarīṃ rājā patākādhvajamālinīm
रुद्धां तु नगरीं दृष्ट्वा रावणो राक्षसेश्वरः ।
उवाचात्महितं काले प्रहस्तं युद्धकोविदम्
ruddhāṃ tu nagarīṃ dṛṣṭvā rāvaṇo rākṣaseśvaraḥ |
uvācātmahitaṃ kāle prahastaṃ yuddhakovidam
पुरस्योपनिविष्टस्य सहसा पीडितस्य ह ।
नान्ययुद्धात् प्रपश्यामि मोक्षं युद्धविशारद
purasyopaniviṣṭasya sahasā pīḍitasya ha |
nānyayuddhāt prapaśyāmi mokṣaṃ yuddhaviśārada
अहं वा कुम्भकर्णो वा त्वं वा सेनापतिर्मम ।
इन्द्रजिद् वा निकुम्भो वा वहेयुर्भारमीदृशम्
ahaṃ vā kumbhakarṇo vā tvaṃ vā senāpatirmama |
indrajid vā nikumbho vā vaheyurbhāramīdṛśam
स त्वं बलमतः शीघ्रमादाय परिगृह्य च ।
विजयायाभिनिर्याहि यत्र सर्वे वनौकसः
sa tvaṃ balamataḥ śīghramādāya parigṛhya ca |
vijayāyābhiniryāhi yatra sarve vanaukasaḥ
निर्याणादेव तूर्णं च चलिता हरिवाहिनी ।
नर्दतां राक्षसेन्द्राणां श्रुत्वा नादं द्रविष्यति
niryāṇādeva tūrṇaṃ ca calitā harivāhinī |
nardatāṃ rākṣasendrāṇāṃ śrutvā nādaṃ draviṣyati
चपला ह्यविनीताश्च चलचित्ताश्च वानराः ।
न सहिष्यन्ति ते नादं सिंहनादमिव द्विपाः
capalā hyavinītāśca calacittāśca vānarāḥ |
na sahiṣyanti te nādaṃ siṃhanādamiva dvipāḥ
विद्रुते च बले तस्मिन् रामः सौमित्रिणा सह ।
अवशस्ते निरालम्बः प्रहस्त वशमेष्यति
vidrute ca bale tasmin rāmaḥ saumitriṇā saha |
avaśaste nirālambaḥ prahasta vaśameṣyati
आपत्संशयिता श्रेयो नात्र निःसंशयीकृता ।
प्रतिलोमानुलोमं वा यत् तु नो मन्यसे हितम्
āpatsaṃśayitā śreyo nātra niḥsaṃśayīkṛtā |
pratilomānulomaṃ vā yat tu no manyase hitam
रावणेनैवमुक्तस्तु प्रहस्तो वाहिनीपतिः ।
राक्षसेन्द्रमुवाचेदमसुरेन्द्रमिवोशना
rāvaṇenaivamuktastu prahasto vāhinīpatiḥ |
rākṣasendramuvācedamasurendramivośanā
राजन् मन्त्रितपूर्वं नः कुशलैः सह मन्त्रिभिः ।
विवादश्चापि नो वृत्तः समवेक्ष्य परस्परम्
rājan mantritapūrvaṃ naḥ kuśalaiḥ saha mantribhiḥ |
vivādaścāpi no vṛttaḥ samavekṣya parasparam
प्रदानेन तु सीतायाः श्रेयो व्यवसितं मया ।
अप्रदाने पुनर्युद्धं दृष्टमेव तथैव नः
pradānena tu sītāyāḥ śreyo vyavasitaṃ mayā |
apradāne punaryuddhaṃ dṛṣṭameva tathaiva naḥ
सोऽहं दानैश्च मानैश्च सततं पूजितस्त्वया ।
सान्त्वैश्च विविधैः काले किं न कुर्यां हितं तव
so'haṃ dānaiśca mānaiśca satataṃ pūjitastvayā |
sāntvaiśca vividhaiḥ kāle kiṃ na kuryāṃ hitaṃ tava
नहि मे जीवितं रक्ष्यं पुत्रदारधनानि च ।
त्वं पश्य मां जुहूषन्तं त्वदर्थे जीवितं युधि
nahi me jīvitaṃ rakṣyaṃ putradāradhanāni ca |
tvaṃ paśya māṃ juhūṣantaṃ tvadarthe jīvitaṃ yudhi
एवमुक्त्वा तु भर्तारं रावणं वाहिनीपतिः ।
उवाचेदं बलाध्यक्षान् प्रहस्तः पुरतः स्थितान्
evamuktvā tu bhartāraṃ rāvaṇaṃ vāhinīpatiḥ |
uvācedaṃ balādhyakṣān prahastaḥ purataḥ sthitān
समानयत मे शीघ्रं राक्षसानां महाबलम् ।
मद्बाणानां तु वेगेन हतानां च रणाजिरे
samānayata me śīghraṃ rākṣasānāṃ mahābalam |
madbāṇānāṃ tu vegena hatānāṃ ca raṇājire
अद्य तृप्यन्तु मांसादाः पक्षिणः काननौकसाम् ।
तस्य तद् वचनं श्रुत्वा बलाध्यक्षा महाबलाः
adya tṛpyantu māṃsādāḥ pakṣiṇaḥ kānanaukasām |
tasya tad vacanaṃ śrutvā balādhyakṣā mahābalāḥ
बलमुद्योजयामासुस्तस्मिन् राक्षसमन्दिरे ।
सा बभूव मुहूर्तेन भीमैर्नानाविधायुधैः
balamudyojayāmāsustasmin rākṣasamandire |
sā babhūva muhūrtena bhīmairnānāvidhāyudhaiḥ
लङ्का राक्षसवीरैस्तैर्गजैरिव समाकुला ।
हुताशनं तर्पयतां ब्राह्मणांश्च नमस्यताम्
laṅkā rākṣasavīraistairgajairiva samākulā |
hutāśanaṃ tarpayatāṃ brāhmaṇāṃśca namasyatām
आज्यगन्धप्रतिवहः सुरभिर्मारुतो ववौ ।
स्रजश्च विविधाकारा जगृहुस्त्वभिमन्त्रिताः
ājyagandhaprativahaḥ surabhirmāruto vavau |
srajaśca vividhākārā jagṛhustvabhimantritāḥ
संग्रामसज्जाः संहृष्टा धारयन् राक्षसास्तदा ।
सधनुष्काः कवचिनो वेगादाप्लुत्य राक्षसाः
saṃgrāmasajjāḥ saṃhṛṣṭā dhārayan rākṣasāstadā |
sadhanuṣkāḥ kavacino vegādāplutya rākṣasāḥ
रावणं प्रेक्ष्य राजानं प्रहस्तं पर्यवारयन् ।
अथामन्त्र्य तु राजानं भेरीमाहत्य भैरवाम्
rāvaṇaṃ prekṣya rājānaṃ prahastaṃ paryavārayan |
athāmantrya tu rājānaṃ bherīmāhatya bhairavām
आरुरोह रथं युक्तः प्रहस्तः सज्जकल्पितम् ।
हयैर्महाजवैर्युक्तं सम्यक्सूतं सुसंयतम्
āruroha rathaṃ yuktaḥ prahastaḥ sajjakalpitam |
hayairmahājavairyuktaṃ samyaksūtaṃ susaṃyatam
महाजलदनिर्घोषं साक्षाच्चन्द्रार्कभास्वरम् ।
उरगध्वजदुर्धर्षं सुवरूथं स्वपस्करम्
mahājaladanirghoṣaṃ sākṣāccandrārkabhāsvaram |
uragadhvajadurdharṣaṃ suvarūthaṃ svapaskaram
सुवर्णजालसंयुक्तं प्रहसन्तमिव श्रिया ।
ततस्तं रथमास्थाय रावणार्पितशासनः
suvarṇajālasaṃyuktaṃ prahasantamiva śriyā |
tatastaṃ rathamāsthāya rāvaṇārpitaśāsanaḥ
लङ्काया निर्ययौ तूर्णं बलेन महता वृतः ।
ततो दुन्दुभिनिर्घोषः पर्जन्यनिनदोपमः ।
वादित्राणां च निनदः पूरयन्निव मेदिनीम्
laṅkāyā niryayau tūrṇaṃ balena mahatā vṛtaḥ |
tato dundubhinirghoṣaḥ parjanyaninadopamaḥ |
vāditrāṇāṃ ca ninadaḥ pūrayanniva medinīm
शुश्रुवे शङ्खशब्दश्च प्रयाते वाहिनीपतौ ।
निनदन्तः स्वरान् घोरान् राक्षसा जग्मुरग्रतः
śuśruve śaṅkhaśabdaśca prayāte vāhinīpatau |
ninadantaḥ svarān ghorān rākṣasā jagmuragrataḥ
भीमरूपा महाकायाः प्रहस्तस्य पुरःसराः ।
नरान्तकः कुम्भहनुर्महानादः समुन्नतः ।
प्रहस्तसचिवा ह्येते निर्ययुः परिवार्य तम्
bhīmarūpā mahākāyāḥ prahastasya puraḥsarāḥ |
narāntakaḥ kumbhahanurmahānādaḥ samunnataḥ |
prahastasacivā hyete niryayuḥ parivārya tam
व्यूढेनैव सुघोरेण पूर्वद्वारात् स निर्ययौ ।
गजयूथनिकाशेन बलेन महता वृतः
vyūḍhenaiva sughoreṇa pūrvadvārāt sa niryayau |
gajayūthanikāśena balena mahatā vṛtaḥ
सागरप्रतिमौघेन वृतस्तेन बलेन सः ।
प्रहस्तो निर्ययौ क्रुद्धः कालान्तकयमोपमः
sāgarapratimaughena vṛtastena balena saḥ |
prahasto niryayau kruddhaḥ kālāntakayamopamaḥ
तस्य निर्याणघोषेण राक्षसानां च नर्दताम् ।
लङ्कायां सर्वभूतानि विनेदुर्विकृतैः स्वरैः
tasya niryāṇaghoṣeṇa rākṣasānāṃ ca nardatām |
laṅkāyāṃ sarvabhūtāni vinedurvikṛtaiḥ svaraiḥ
व्यभ्रमाकाशमाविश्य मांसशोणितभोजनाः ।
मण्डलान्यपसव्यानि खगाश्चक्रू रथं प्रति
vyabhramākāśamāviśya māṃsaśoṇitabhojanāḥ |
maṇḍalānyapasavyāni khagāścakrū rathaṃ prati
वमन्त्यः पावकज्वालाः शिवा घोरा ववाशिरे ।
अन्तरिक्षात् पपातोल्का वायुश्च परुषं ववौ
vamantyaḥ pāvakajvālāḥ śivā ghorā vavāśire |
antarikṣāt papātolkā vāyuśca paruṣaṃ vavau
अन्योन्यमभिसंरब्धा ग्रहाश्च न चकाशिरे ।
मेघाश्च खरनिर्घोषा रथस्योपरि रक्षसः
anyonyamabhisaṃrabdhā grahāśca na cakāśire |
meghāśca kharanirghoṣā rathasyopari rakṣasaḥ
ववर्षू रुधिरं चास्य सिषिचुश्च पुरःसरान् ।
केतुमूर्धनि गृध्रस्तु विलीनो दक्षिणामुखः
vavarṣū rudhiraṃ cāsya siṣicuśca puraḥsarān |
ketumūrdhani gṛdhrastu vilīno dakṣiṇāmukhaḥ
नदन्नुभयतः पार्श्वं समग्रां श्रियमाहरत् ।
सारथेर्बहुशश्चास्य संग्राममवगाहतः
nadannubhayataḥ pārśvaṃ samagrāṃ śriyamāharat |
sāratherbahuśaścāsya saṃgrāmamavagāhataḥ
प्रतोदो न्यपतद्धस्तात् सूतस्य हयसादिनः ।
निर्याणश्रीश्च या च स्याद् भास्वरा च सुदुर्लभा
pratodo nyapataddhastāt sūtasya hayasādinaḥ |
niryāṇaśrīśca yā ca syād bhāsvarā ca sudurlabhā
सा ननाश मुहूर्तेन समे च स्खलिता हयाः ।
प्रहस्तं तं हि निर्यान्तं प्रख्यातगुणपौरुषम् ।
युधि नानाप्रहरणा कपिसेनाभ्यवर्तत
sā nanāśa muhūrtena same ca skhalitā hayāḥ |
prahastaṃ taṃ hi niryāntaṃ prakhyātaguṇapauruṣam |
yudhi nānāpraharaṇā kapisenābhyavartata
अथ घोषः सुतुमुलो हरीणां समजायत ।
वृक्षानारुजतां चैव गुर्वीर्वै गृह्णतां शिलाः
atha ghoṣaḥ sutumulo harīṇāṃ samajāyata |
vṛkṣānārujatāṃ caiva gurvīrvai gṛhṇatāṃ śilāḥ
नदतां राक्षसानां च वानराणां च गर्जताम् ।
उभे प्रमुदिते सैन्ये रक्षोगणवनौकसाम्
nadatāṃ rākṣasānāṃ ca vānarāṇāṃ ca garjatām |
ubhe pramudite sainye rakṣogaṇavanaukasām
वेगितानां समर्थानामन्योन्यवधकाङ्क्षिणाम् ।
परस्परं चाह्वयतां निनादः श्रूयते महान्
vegitānāṃ samarthānāmanyonyavadhakāṅkṣiṇām |
parasparaṃ cāhvayatāṃ ninādaḥ śrūyate mahān
ततः प्रहस्तः कपिराजवाहिनी-
मभिप्रतस्थे विजयाय दुर्मतिः ।
विवृद्धवेगां च विवेश तां चमूं
यथा मुमूर्षुः शलभो विभावसुम्
tataḥ prahastaḥ kapirājavāhinī-
mabhipratasthe vijayāya durmatiḥ |
vivṛddhavegāṃ ca viveśa tāṃ camūṃ
yathā mumūrṣuḥ śalabho vibhāvasum
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)