स तस्य गतिमन्विच्छन् राजपुत्रः प्रतापवान् ।
दिदेशातिबलो रामो दश वानरयूथपान्
sa tasya gatimanvicchan rājaputraḥ pratāpavān |
dideśātibalo rāmo daśa vānarayūthapān
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे पञ्चचत्वारिंशः सर्गः ॥ ४५ ॥
28 verses · 45 of 128
Shri Rama sends ten vanara chiefs to track the hidden Indrajit: Sushena's two sons, Nila, Angada, Sharabha, Dvivida, Hanuman, Sanuprastha, Rishabha and Rishabhaskandha. They rise into the sky with trees and rocks, but Indrajit, master of astras, turns them back with swifter arrows. Red-eyed and dark as a heap of collyrium, he speaks from his concealment: not even Indra can see me when I fight invisibly; now I send you both to Yama. He drives sharp shafts into their vital points again and again, roaring each time. Bound in the serpent snare, their bodies wrapped in arrows and wet with blood, the two heroes fall on the hero's bed. Hanuman and the vanaras gather round them, sunk in grief.
स तस्य गतिमन्विच्छन् राजपुत्रः प्रतापवान् ।
दिदेशातिबलो रामो दश वानरयूथपान्
sa tasya gatimanvicchan rājaputraḥ pratāpavān |
dideśātibalo rāmo daśa vānarayūthapān
द्वौ सुषेणस्य दायादौ नीलं च प्लवगाधिपम् ।
अङ्गदं वालिपुत्रं च शरभं च तरस्विनम्
dvau suṣeṇasya dāyādau nīlaṃ ca plavagādhipam |
aṅgadaṃ vāliputraṃ ca śarabhaṃ ca tarasvinam
द्विविदं च हनूमन्तं सानुप्रस्थं महाबलम् ।
ऋषभं चर्षभस्कन्धमादिदेश परंतपः
dvividaṃ ca hanūmantaṃ sānuprasthaṃ mahābalam |
ṛṣabhaṃ carṣabhaskandhamādideśa paraṃtapaḥ
ते सम्प्रहृष्टा हरयो भीमानुद्यम्य पादपान् ।
आकाशं विविशुः सर्वे मार्गमाणा दिशो दश
te samprahṛṣṭā harayo bhīmānudyamya pādapān |
ākāśaṃ viviśuḥ sarve mārgamāṇā diśo daśa
तेषां वेगवतां वेगमिषुभिर्वेगवत्तरैः ।
अस्त्रवित् परमास्त्रस्तु वारयामास रावणिः
teṣāṃ vegavatāṃ vegamiṣubhirvegavattaraiḥ |
astravit paramāstrastu vārayāmāsa rāvaṇiḥ
तं भीमवेगा हरयो नाराचैः क्षतविक्षताः ।
अन्धकारे न ददृशुर्मेघैः सूर्यमिवावृतम्
taṃ bhīmavegā harayo nārācaiḥ kṣatavikṣatāḥ |
andhakāre na dadṛśurmeghaiḥ sūryamivāvṛtam
रामलक्ष्मणयोरेव सर्वदेहभिदः शरान् ।
भृशमावेशयामास रावणिः समितिंजयः
rāmalakṣmaṇayoreva sarvadehabhidaḥ śarān |
bhṛśamāveśayāmāsa rāvaṇiḥ samitiṃjayaḥ
निरन्तरशरीरौ तु तावुभौ रामलक्ष्मणौ ।
क्रुद्धेनेन्द्रजिता वीरौ पन्नगैः शरतां गतैः
nirantaraśarīrau tu tāvubhau rāmalakṣmaṇau |
kruddhenendrajitā vīrau pannagaiḥ śaratāṃ gataiḥ
तयोः क्षतजमार्गेण सुस्राव रुधिरं बहु ।
तावुभौ च प्रकाशेते पुष्पिताविव किंशुकौ
tayoḥ kṣatajamārgeṇa susrāva rudhiraṃ bahu |
tāvubhau ca prakāśete puṣpitāviva kiṃśukau
ततः पर्यन्तरक्ताक्षो भिन्नाञ्जनचयोपमः ।
रावणिर्भ्रातरौ वाक्यमन्तर्धानगतोऽब्रवीत्
tataḥ paryantaraktākṣo bhinnāñjanacayopamaḥ |
rāvaṇirbhrātarau vākyamantardhānagato'bravīt
युध्यमानमनालक्ष्यं शक्रोऽपि त्रिदशेश्वरः ।
द्रष्टुमासादितुं वापि न शक्तः किं पुनर्युवाम्
yudhyamānamanālakṣyaṃ śakro'pi tridaśeśvaraḥ |
draṣṭumāsādituṃ vāpi na śaktaḥ kiṃ punaryuvām
प्रापिताविषुजालेन राघवौ कङ्कपत्रिणा ।
एष रोषपरीतात्मा नयामि यमसादनम्
prāpitāviṣujālena rāghavau kaṅkapatriṇā |
eṣa roṣaparītātmā nayāmi yamasādanam
एवमुक्त्वा तु धर्मज्ञौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ ।
निर्बिभेद शितैर्बाणैः प्रजहर्ष ननाद च
evamuktvā tu dharmajñau bhrātarau rāmalakṣmaṇau |
nirbibheda śitairbāṇaiḥ prajaharṣa nanāda ca
भिन्नाञ्जनचयश्यामो विस्फार्य विपुलं धनुः ।
भूय एव शरान् घोरान् विससर्ज महामृधे
bhinnāñjanacayaśyāmo visphārya vipulaṃ dhanuḥ |
bhūya eva śarān ghorān visasarja mahāmṛdhe
ततो मर्मसु मर्मज्ञो मज्जयन् निशितान् शरान् ।
रामलक्ष्मणयोर्वीरो ननाद च मुहुर्मुहुः
tato marmasu marmajño majjayan niśitān śarān |
rāmalakṣmaṇayorvīro nanāda ca muhurmuhuḥ
बद्धौ तु शरबन्धेन तावुभौ रणमूर्धनि ।
निमेषान्तरमात्रेण न शेकतुरवेक्षितुम्
baddhau tu śarabandhena tāvubhau raṇamūrdhani |
nimeṣāntaramātreṇa na śekaturavekṣitum
ततो विभिन्नसर्वाङ्गौ शरशल्याचितौ कृतौ ।
ध्वजाविव महेन्द्रस्य रज्जुमुक्तौ प्रकम्पितौ
tato vibhinnasarvāṅgau śaraśalyācitau kṛtau |
dhvajāviva mahendrasya rajjumuktau prakampitau
तौ सम्प्रचलितौ वीरौ मर्मभेदेन कर्शितौ ।
निपेततुर्महेष्वासौ जगत्यां जगतीपती
tau sampracalitau vīrau marmabhedena karśitau |
nipetaturmaheṣvāsau jagatyāṃ jagatīpatī
तौ वीरशयने वीरौ शयानौ रुधिरोक्षितौ ।
शरवेष्टितसर्वाङ्गावार्तौ परमपीडितौ
tau vīraśayane vīrau śayānau rudhirokṣitau |
śaraveṣṭitasarvāṅgāvārtau paramapīḍitau
नह्यविद्धं तयोर्गात्रे बभूवाङ्गुलमन्तरम् ।
नानिर्विण्णं न चाध्वस्तमाकराग्रादजिह्मगैः
nahyaviddhaṃ tayorgātre babhūvāṅgulamantaram |
nānirviṇṇaṃ na cādhvastamākarāgrādajihmagaiḥ
तौ तु क्रूरेण निहतौ रक्षसा कामरूपिणा ।
असृक् सुस्रुवतुस्तीव्रं जलं प्रस्रवणाविव
tau tu krūreṇa nihatau rakṣasā kāmarūpiṇā |
asṛk susruvatustīvraṃ jalaṃ prasravaṇāviva
पपात प्रथमं रामो विद्धो मर्मसु मार्गणैः ।
क्रोधादिन्द्रजिता येन पुरा शक्रो विनिर्जितः
papāta prathamaṃ rāmo viddho marmasu mārgaṇaiḥ |
krodhādindrajitā yena purā śakro vinirjitaḥ
रुक्मपुङ्खैः प्रसन्नाग्रै रजोगतिभिराशुगैः ।
नाराचैरर्धनाराचैर्भल्लैरञ्जलिकैरपि ।
विव्याध वत्सदन्तैश्च सिंहदंष्ट्रैः क्षुरैस्तथा
rukmapuṅkhaiḥ prasannāgrai rajogatibhirāśugaiḥ |
nārācairardhanārācairbhallairañjalikairapi |
vivyādha vatsadantaiśca siṃhadaṃṣṭraiḥ kṣuraistathā
स वीरशयने शिश्येऽविज्यमाविध्य कार्मुकम् ।
भिन्नमुष्टिपरीणाहं त्रिनतं रुक्मभूषितम्
sa vīraśayane śiśye'vijyamāvidhya kārmukam |
bhinnamuṣṭiparīṇāhaṃ trinataṃ rukmabhūṣitam
बाणपातान्तरे रामं पतितं पुरुषर्षभम् ।
स तत्र लक्ष्मणो दृष्ट्वा निराशो जीवितेऽभवत्
bāṇapātāntare rāmaṃ patitaṃ puruṣarṣabham |
sa tatra lakṣmaṇo dṛṣṭvā nirāśo jīvite'bhavat
रामं कमलपत्राक्षं शरण्यं रणतोषिणम् ।
शुशोच भ्रातरं दृष्ट्वा पतितं धरणीतले
rāmaṃ kamalapatrākṣaṃ śaraṇyaṃ raṇatoṣiṇam |
śuśoca bhrātaraṃ dṛṣṭvā patitaṃ dharaṇītale
हरयश्चापि तं दृष्ट्वा संतापं परमं गताः ।
शोकार्ताश्चुक्रुशुर्घोरमश्रुपूरितलोचनाः
harayaścāpi taṃ dṛṣṭvā saṃtāpaṃ paramaṃ gatāḥ |
śokārtāścukruśurghoramaśrupūritalocanāḥ
बद्धौ तु तौ वीरशये शयानौ
ते वानराः सम्परिवार्य तस्थुः ।
समागता वायुसुतप्रमुख्या
विषादमार्ताः परमं च जग्मुः
baddhau tu tau vīraśaye śayānau
te vānarāḥ samparivārya tasthuḥ |
samāgatā vāyusutapramukhyā
viṣādamārtāḥ paramaṃ ca jagmuḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)