निमित्तानि निमित्तज्ञो दृष्ट्वा लक्ष्मणपूर्वजः ।
सौमित्रिं सम्परिष्वज्य इदं वचनमब्रवीत्
nimittāni nimittajño dṛṣṭvā lakṣmaṇapūrvajaḥ |
saumitriṃ sampariṣvajya idaṃ vacanamabravīt
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये युद्धकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः ॥६-२३॥
16 verses · 23 of 128
Across the sea, Shri Rama, who knows the meaning of signs, embraces Lakshmana and speaks. Let us take ground near cool water and fruit-laden forests, divide the army and hold it in battle array. He sees a terrible destruction coming for the bravest of bears, vanaras and rakshasas. Harsh winds blow, the earth trembles, and clouds like flesh-eaters roar and rain drops of blood. A great dust dims the stars, as though the end of an age had come. Soon the earth will be a mire of flesh and blood, strewn with rocks, spears and swords flung by vanaras and rakshasas. Having said this, Rama takes up his bow and marches at the head of the host toward Lanka.
निमित्तानि निमित्तज्ञो दृष्ट्वा लक्ष्मणपूर्वजः ।
सौमित्रिं सम्परिष्वज्य इदं वचनमब्रवीत्
nimittāni nimittajño dṛṣṭvā lakṣmaṇapūrvajaḥ |
saumitriṃ sampariṣvajya idaṃ vacanamabravīt
परिगृह्योदकं शीतं वनानि फलवन्ति च ।
बलौघं संविभज्येमं व्यूह्य तिष्ठेम लक्ष्मण
parigṛhyodakaṃ śītaṃ vanāni phalavanti ca |
balaughaṃ saṃvibhajyemaṃ vyūhya tiṣṭhema lakṣmaṇa
लोकक्षयकरं भीमं भयं पश्याम्युपस्थितम् ।
प्रबर्हणं प्रवीराणामृक्षवानररक्षसाम्
lokakṣayakaraṃ bhīmaṃ bhayaṃ paśyāmyupasthitam |
prabarhaṇaṃ pravīrāṇāmṛkṣavānararakṣasām
वाताश्च कलुषा वान्ति कम्पते च वसुंधरा ।
पर्वताग्राणि वेपन्ते पतन्ति च महीरुहाः
vātāśca kaluṣā vānti kampate ca vasuṃdharā |
parvatāgrāṇi vepante patanti ca mahīruhāḥ
मेघाः क्रव्यादसंकाशाः परुषाः परुषस्वनाः ।
क्रूराः क्रूरं प्रवर्षन्ति मिश्रं शोणितबिन्दुभिः
meghāḥ kravyādasaṃkāśāḥ paruṣāḥ paruṣasvanāḥ |
krūrāḥ krūraṃ pravarṣanti miśraṃ śoṇitabindubhiḥ
रक्तचन्दनसंकाशा संध्या परमदारुणा ।
ज्वलतः प्रपतत्येतदादित्यादग्निमण्डलम्
raktacandanasaṃkāśā saṃdhyā paramadāruṇā |
jvalataḥ prapatatyetadādityādagnimaṇḍalam
दीना दीनस्वराः क्रूराः सर्वतो मृगपक्षिणः ।
प्रत्यादित्यं विनर्दन्ति जनयन्तो महद्भयम्
dīnā dīnasvarāḥ krūrāḥ sarvato mṛgapakṣiṇaḥ |
pratyādityaṃ vinardanti janayanto mahadbhayam
रजन्यामप्रकाशस्तु संतापयति चन्द्रमाः ।
कृष्णरक्तांशुपर्यन्तो लोकक्षय इवोदितः
rajanyāmaprakāśastu saṃtāpayati candramāḥ |
kṛṣṇaraktāṃśuparyanto lokakṣaya ivoditaḥ
ह्रस्वो रूक्षोऽप्रशस्तश्च परिवेषस्तु लोहितः ।
आदित्ये विमले नीलं लक्ष्म लक्ष्मण दृश्यते
hrasvo rūkṣo'praśastaśca pariveṣastu lohitaḥ |
āditye vimale nīlaṃ lakṣma lakṣmaṇa dṛśyate
रजसा महता चापि नक्षत्राणि हतानि च ।
युगान्तमिव लोकानां पश्य शंसन्ति लक्ष्मण
rajasā mahatā cāpi nakṣatrāṇi hatāni ca |
yugāntamiva lokānāṃ paśya śaṃsanti lakṣmaṇa
काकाः श्येनास्तथा नीचा गृध्राः परिपतन्ति च ।
शिवाश्चाप्यशुभान् नादान् नदन्ति सुमहाभयान्
kākāḥ śyenāstathā nīcā gṛdhrāḥ paripatanti ca |
śivāścāpyaśubhān nādān nadanti sumahābhayān
शैलैः शूलैश्च खड्गैश्च विमुक्तैः कपिराक्षसैः ।
भविष्यत्यावृता भूमिर्मांसशोणितकर्दमा
śailaiḥ śūlaiśca khaḍgaiśca vimuktaiḥ kapirākṣasaiḥ |
bhaviṣyatyāvṛtā bhūmirmāṃsaśoṇitakardamā
क्षिप्रमद्यैव दुर्धर्षां पुरीं रावणपालिताम् ।
अभियाम जवेनैव सर्वैर्हरिभिरावृताः
kṣipramadyaiva durdharṣāṃ purīṃ rāvaṇapālitām |
abhiyāma javenaiva sarvairharibhirāvṛtāḥ
इत्येवमुक्त्वा धन्वी स रामः संग्रामधर्षणः ।
प्रतस्थे पुरतो रामो लङ्कामभिमुखो विभुः
ityevamuktvā dhanvī sa rāmaḥ saṃgrāmadharṣaṇaḥ |
pratasthe purato rāmo laṅkāmabhimukho vibhuḥ
सविभीषणसुग्रीवाः सर्वे ते वानरर्षभाः ।
प्रतस्थिरे विनर्दन्तो धृतानां द्विषतां वधे
savibhīṣaṇasugrīvāḥ sarve te vānararṣabhāḥ |
pratasthire vinardanto dhṛtānāṃ dviṣatāṃ vadhe
राघवस्य प्रियार्थं तु सुतरां वीर्यशालिनाम् ।
हरीणां कर्मचेष्टाभिस्तुतोष रघुनन्दनः
rāghavasya priyārthaṃ tu sutarāṃ vīryaśālinām |
harīṇāṃ karmaceṣṭābhistutoṣa raghunandanaḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)