वाल्मीकिनैवमुक्तस्तु राघवः प्रत्यभाषत ।
प्राञ्जलिर्जगतो मध्ये दृष्ट्वा तां वरवर्णिनीम्
vālmīkinaivamuktastu rāghavaḥ pratyabhāṣata |
prāñjalirjagato madhye dṛṣṭvā tāṃ varavarṇinīm
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे सप्तनवतितमः सर्गः ॥ ९७ ॥
27 verses · 97 of 111
Rama, with folded hands, answers that Valmiki's words convince him. Sita gave proof long ago in Lanka, but for fear of the people he abandoned her, knowing her sinless, and he asks forgiveness. The devas and rishis gather to witness the oath. Sita, hands joined, says: as I have never thought of anyone but Rama even in my mind, may Mother Earth give me a place; as I worship Rama in mind, deed and word, may she give me a place. At once a divine throne rises from the earth, borne by mighty nagas. Bhudevi takes Sita in her arms and seats her on it, and as she enters Rasatala flowers rain down. The devas cry 'Well done, Sita!'
वाल्मीकिनैवमुक्तस्तु राघवः प्रत्यभाषत ।
प्राञ्जलिर्जगतो मध्ये दृष्ट्वा तां वरवर्णिनीम्
vālmīkinaivamuktastu rāghavaḥ pratyabhāṣata |
prāñjalirjagato madhye dṛṣṭvā tāṃ varavarṇinīm
एवमेतन्महाभाग यथा वदसि धर्मवित् ।
प्रत्ययस्तु मम ब्रह्मंस्तव वाक्यैरकल्मषैः
evametanmahābhāga yathā vadasi dharmavit |
pratyayastu mama brahmaṃstava vākyairakalmaṣaiḥ
प्रत्ययस्तु पुरा वृत्तो वैदेह्याः सुरसन्निधौ ।
शपथस्तु कृतस्तत्र तेन वेश्म प्रवेशिता ।
लोकापवादो बलवान्येन त्यक्ता हि मैथिली
pratyayastu purā vṛtto vaidehyāḥ surasannidhau |
śapathastu kṛtastatra tena veśma praveśitā |
lokāpavādo balavānyena tyaktā hi maithilī
सेयं लोकभयाद्ब्रह्मन्नपापेत्यभिजानता ।
परित्यक्ता मया सीता तद्भावन्क्षन्तुमर्हति
seyaṃ lokabhayādbrahmannapāpetyabhijānatā |
parityaktā mayā sītā tadbhāvankṣantumarhati
जानामि चेमौ पुत्रौ मे यमजातौ कुशीलवौ ।
शुद्धायां जगतो मध्ये मैथिल्यां प्रीतिरस्तु मे
jānāmi cemau putrau me yamajātau kuśīlavau |
śuddhāyāṃ jagato madhye maithilyāṃ prītirastu me
अभिप्रायं तु विज्ञाय रामस्य सुरसत्तमाः ।
सीतायाः शपथे तस्मिन् महेन्द्राद्या महौजसः
abhiprāyaṃ tu vijñāya rāmasya surasattamāḥ |
sītāyāḥ śapathe tasmin mahendrādyā mahaujasaḥ
पितामहं पुरस्कृत्य सर्व एव समागताः
pitāmahaṃ puraskṛtya sarva eva samāgatāḥ
आदित्या वसवो रुद्रा ह्यश्विनौ समरुद्गणाः ।
गन्धर्वाप्सरसश्चैव सर्व एव समागताः
ādityā vasavo rudrā hyaśvinau samarudgaṇāḥ |
gandharvāpsarasaścaiva sarva eva samāgatāḥ
साध्याश्च विश्वेदेवाश्च सर्वे च परमर्षयः ।
नागाः सुपर्णाः सिद्धाश्च ते सर्वे हृष्टमानसाः ।
सीताशपथसम्भ्रान्ताः सर्व एव समागताः
sādhyāśca viśvedevāśca sarve ca paramarṣayaḥ |
nāgāḥ suparṇāḥ siddhāśca te sarve hṛṣṭamānasāḥ |
sītāśapathasambhrāntāḥ sarva eva samāgatāḥ
दृष्ट्वा देवानृषींश्चैव राघवः पुनरब्रवीत् ।
प्रत्ययो मे नरश्रेष्ठा ऋषिवाक्यैरकल्मषैः
dṛṣṭvā devānṛṣīṃścaiva rāghavaḥ punarabravīt |
pratyayo me naraśreṣṭhā ṛṣivākyairakalmaṣaiḥ
शुद्धायां जगतो मध्ये वैदेह्यां प्रीतिरस्तु मे
śuddhāyāṃ jagato madhye vaidehyāṃ prītirastu me
ततो वायुः शुभः पुण्यो दिव्यगन्धो मनोरमः ।
तज्जनौघं सुरश्रेष्ठो ह्लादयामास सर्वतः
tato vāyuḥ śubhaḥ puṇyo divyagandho manoramaḥ |
tajjanaughaṃ suraśreṣṭho hlādayāmāsa sarvataḥ
तदद्भुतमिवाचिन्त्यं निरैक्षन्त समागताः ।
मानवाः सर्वराष्ट्रेभ्यः पूर्वं कृतयुगे यथा
tadadbhutamivācintyaṃ niraikṣanta samāgatāḥ |
mānavāḥ sarvarāṣṭrebhyaḥ pūrvaṃ kṛtayuge yathā
सर्वान्समागतान्दृष्ट्वा सीता काषायवासिनी ।
अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यमधोदृष्टिरवाङ्मुखी
sarvānsamāgatāndṛṣṭvā sītā kāṣāyavāsinī |
abravītprāñjalirvākyamadhodṛṣṭiravāṅmukhī
यथा ऽहं राघवादन्यं मनसापि न चिन्तये ।
तथा मे माधवी देवी विवरं दातुमर्हति
yathā 'haṃ rāghavādanyaṃ manasāpi na cintaye |
tathā me mādhavī devī vivaraṃ dātumarhati
मनसा कर्मणा वाचा यथा रामं समर्चये ।
तथा मे माधवी देवी विवरं दातुमर्हति
manasā karmaṇā vācā yathā rāmaṃ samarcaye |
tathā me mādhavī devī vivaraṃ dātumarhati
यथैतत्सत्यमुक्तं मे वेद्मि रामात्परं न च ।
तथा मे माधवी देवी विवरं दातुमर्हति
yathaitatsatyamuktaṃ me vedmi rāmātparaṃ na ca |
tathā me mādhavī devī vivaraṃ dātumarhati
तथा शपन्त्यां वैदेह्यां प्रादुरासीत्तदद्भुतम् ।
भूतलादुत्थितं दिव्यं सिंहासनमनुत्तमम्
tathā śapantyāṃ vaidehyāṃ prādurāsīttadadbhutam |
bhūtalādutthitaṃ divyaṃ siṃhāsanamanuttamam
ध्रियमाणं शिरोभिस्तु नागैरमितविक्रमैः ।
दिव्यं दिव्येन वपुषा दिव्यरत्नविभूषितैः
dhriyamāṇaṃ śirobhistu nāgairamitavikramaiḥ |
divyaṃ divyena vapuṣā divyaratnavibhūṣitaiḥ
तस्मिंस्तु धरणी देवी बाहुभ्यां गृह्य मैथिलीम् ।
स्वागतेनाभिनन्द्यैनामासने चोपवेशयत्
tasmiṃstu dharaṇī devī bāhubhyāṃ gṛhya maithilīm |
svāgatenābhinandyaināmāsane copaveśayat
तामासनगतां दृष्ट्वा प्रविशन्तीं रसातलम् ।
पुष्पवृष्टिरविच्छिन्ना दिव्या सीतामवाकिरत्
tāmāsanagatāṃ dṛṣṭvā praviśantīṃ rasātalam |
puṣpavṛṣṭiravicchinnā divyā sītāmavākirat
साधुकारश्च सुमहान्देवानां सहसोत्थितः ।
साधु साध्विति वै सीते यस्यास्ते शीलमीदृशम्
sādhukāraśca sumahāndevānāṃ sahasotthitaḥ |
sādhu sādhviti vai sīte yasyāste śīlamīdṛśam
एवं बहुविधा वाचो ह्यन्तरिक्षगताः सुराः ।
व्याजह्रुर्हृष्टमनसो दृष्ट्वा सीताप्रवेशनम्
evaṃ bahuvidhā vāco hyantarikṣagatāḥ surāḥ |
vyājahrurhṛṣṭamanaso dṛṣṭvā sītāpraveśanam
यज्ञवाटगताश्चापि मुनयः सर्व एव ते ।
राजानश्च नरव्याघ्रा विस्मयान्नोपरेमिरे
yajñavāṭagatāścāpi munayaḥ sarva eva te |
rājānaśca naravyāghrā vismayānnoparemire
अन्तरिक्षे च भूमौ च सर्वे स्थावरजङ्गमाः ।
दानवाश्च महाकायाः पाताले पन्नगाधिपाः
antarikṣe ca bhūmau ca sarve sthāvarajaṅgamāḥ |
dānavāśca mahākāyāḥ pātāle pannagādhipāḥ
केचिद्विनेदुः संहृष्टाः केचिद्ध्यानपरायणाः ।
केचिद्रामं निरीक्षन्ते केचित्सीतामचेतनाः
kecidvineduḥ saṃhṛṣṭāḥ keciddhyānaparāyaṇāḥ |
kecidrāmaṃ nirīkṣante kecitsītāmacetanāḥ
सीताप्रवेशनं दृष्ट्वा तेषामासीत्समागमः ।
तन्मुहूर्तमिवात्यर्थं समं सम्मोहितं जगत्
sītāpraveśanaṃ dṛṣṭvā teṣāmāsītsamāgamaḥ |
tanmuhūrtamivātyarthaṃ samaṃ sammohitaṃ jagat
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)