तथोक्तवति रामे तु तस्य जन्म तदद्भुतम् ।
उवाच लक्ष्मणो भूयो भरतश्च महायशाः
tathoktavati rāme tu tasya janma tadadbhutam |
uvāca lakṣmaṇo bhūyo bharataśca mahāyaśāḥ
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे नवतितमः सर्गः ॥ ९० ॥
24 verses · 90 of 111
Rama tells what Ila did after the year with Budha. When Ila was a man again, Budha called rishis such as Samvarta and Chyavana, and asked them to find what would be good for Kardama's son. Kardama himself came. He said he saw no cure but Mahadev, and no sacrifice dearer to him than the ashvamedha, so they should perform it for the king. The brahmins agreed, and Marutta, disciple of Samvarta, conducted the sacrifice. Rudra, pleased, asked what he could do for the king of Bahli. They prayed that Ila be a man, and Mahadev restored his manhood and vanished. Ila left Bahli to Shashabindu and founded the city of Pratishthana. In time he went to Brahmaloka, and Pururava ruled Pratishthana.
तथोक्तवति रामे तु तस्य जन्म तदद्भुतम् ।
उवाच लक्ष्मणो भूयो भरतश्च महायशाः
tathoktavati rāme tu tasya janma tadadbhutam |
uvāca lakṣmaṇo bhūyo bharataśca mahāyaśāḥ
इला सा सोमपुत्रस्य संवत्सरमथोषिता ।
अकरोत्किं नरश्रेष्ठ तत्त्वं शंसितुमर्हसि
ilā sā somaputrasya saṃvatsaramathoṣitā |
akarotkiṃ naraśreṣṭha tattvaṃ śaṃsitumarhasi
तयोस्तद्वाक्यमाधुर्यं निशम्य परिपृच्छतोः ।
रामः पुनरुवाचेमां प्रजापतिसुते कथाम्
tayostadvākyamādhuryaṃ niśamya paripṛcchatoḥ |
rāmaḥ punaruvācemāṃ prajāpatisute kathām
पुरुषत्वं गते शूरे बुधः परमबुद्धिमान् ।
संवर्तं परमोदारमाजुहाव महायशाः
puruṣatvaṃ gate śūre budhaḥ paramabuddhimān |
saṃvartaṃ paramodāramājuhāva mahāyaśāḥ
च्यवनं भृगुपुत्रं च मुनिं चारिष्टनेमिनम् ।
प्रमोदनं मोदकरं ततो दुर्वाससं मुनिम्
cyavanaṃ bhṛguputraṃ ca muniṃ cāriṣṭaneminam |
pramodanaṃ modakaraṃ tato durvāsasaṃ munim
एतान्सर्वान्समानीय वाक्यज्ञस्तत्त्वदर्शनः ।
उवाच सर्वान्सुहृदो धैर्येण सुसमाहितान्
etānsarvānsamānīya vākyajñastattvadarśanaḥ |
uvāca sarvānsuhṛdo dhairyeṇa susamāhitān
अयं राजा महाबाहुः कर्दमस्य इलः सुतः ।
जानीतैनं यथाभूतं श्रेयो ह्यत्र विधीयताम्
ayaṃ rājā mahābāhuḥ kardamasya ilaḥ sutaḥ |
jānītainaṃ yathābhūtaṃ śreyo hyatra vidhīyatām
तेषां संवदतामेव तमाश्रममुपागमत् ।
कर्दमस्तु महातेजा द्विजैः सह महात्मभिः
teṣāṃ saṃvadatāmeva tamāśramamupāgamat |
kardamastu mahātejā dvijaiḥ saha mahātmabhiḥ
पुलस्त्यश्च क्रतुश्चैव वषट्कारस्तथैव च ।
ओङ्कारश्च महातेजास्तमाश्रममुपागमत्
pulastyaśca kratuścaiva vaṣaṭkārastathaiva ca |
oṅkāraśca mahātejāstamāśramamupāgamat
ते सर्वे हृष्टमनसः परस्परसमागमे ।
हितैषिणो बाल्हिपतेः पृथग्वाक्यान्यथाब्रुवन्
te sarve hṛṣṭamanasaḥ parasparasamāgame |
hitaiṣiṇo bālhipateḥ pṛthagvākyānyathābruvan
कर्दमस्त्वब्रवीद्वाक्यं सुतार्थं परमं हितम् ।
द्विजाः शृणुत मद्वाक्यं यच्छ्रेयः पार्थिवस्य हि
kardamastvabravīdvākyaṃ sutārthaṃ paramaṃ hitam |
dvijāḥ śṛṇuta madvākyaṃ yacchreyaḥ pārthivasya hi
नान्यं पश्यामि भैषज्यमन्तरा वृषभध्वजम् ।
नाश्वमेधात्परो यज्ञः प्रियश्चैव महात्मनः ।
तस्माद्यजामहे सर्वे पार्थिवार्थे दुरासदम्
nānyaṃ paśyāmi bhaiṣajyamantarā vṛṣabhadhvajam |
nāśvamedhātparo yajñaḥ priyaścaiva mahātmanaḥ |
tasmādyajāmahe sarve pārthivārthe durāsadam
कर्दमेनैवमुक्तास्तु सर्व एव द्विजर्षभाः ।
रोचयन्ति स्म तं यज्ञं रुद्रस्याराधनं प्रति
kardamenaivamuktāstu sarva eva dvijarṣabhāḥ |
rocayanti sma taṃ yajñaṃ rudrasyārādhanaṃ prati
संवर्तस्य तु राजर्षेः शिष्यः पुरपुरञ्जयः ।
मरुत्त इति विख्यातस्तं यज्ञं समुपाहरत्
saṃvartasya tu rājarṣeḥ śiṣyaḥ purapurañjayaḥ |
marutta iti vikhyātastaṃ yajñaṃ samupāharat
ततो यज्ञो महानासीद्बुधाश्रमसमीपतः ।
रुद्रश्च परमं तोषमाजगाम महायशाः
tato yajño mahānāsīdbudhāśramasamīpataḥ |
rudraśca paramaṃ toṣamājagāma mahāyaśāḥ
अथ यज्ञे समाप्ते तु प्रीतः परमया मुदा ।
उमापतिर्द्विजान्सर्वानुवाच इलसन्निधौ
atha yajñe samāpte tu prītaḥ paramayā mudā |
umāpatirdvijānsarvānuvāca ilasannidhau
प्रीतो ऽस्मि हयमेधेन भक्त्या च द्विजसत्तमाः ।
अस्य बाह्लिपतेश्चैव किं करोमि प्रियं शुभम्
prīto 'smi hayamedhena bhaktyā ca dvijasattamāḥ |
asya bāhlipateścaiva kiṃ karomi priyaṃ śubham
तथा वदति देवेशे द्विजास्ते सुसमाहिताः ।
प्रसादयन्ति देवेशं यथा स्यात्पुरुषस्त्विला
tathā vadati deveśe dvijāste susamāhitāḥ |
prasādayanti deveśaṃ yathā syātpuruṣastvilā
ततः प्रीतो महादेवः पुरुषत्वं ददौ पुनः ।
इलायै सुमहातेजा दत्त्वा चान्तरधीयत
tataḥ prīto mahādevaḥ puruṣatvaṃ dadau punaḥ |
ilāyai sumahātejā dattvā cāntaradhīyata
निवृत्ते हयमेधे च गतश्चादर्शनं हरः ।
यथागतं द्विजाः सर्वे ह्यगच्छन्दीर्घदर्शिनः
nivṛtte hayamedhe ca gataścādarśanaṃ haraḥ |
yathāgataṃ dvijāḥ sarve hyagacchandīrghadarśinaḥ
राजा तु बाह्लिमुत्सृज्य मध्यदेशे ह्यनुत्तमम् ।
निवेशयामास पुरं प्रतिष्ठानं यशस्करम्
rājā tu bāhlimutsṛjya madhyadeśe hyanuttamam |
niveśayāmāsa puraṃ pratiṣṭhānaṃ yaśaskaram
शशबिन्दुश्च राजर्षिर्बाह्लिं पुरपुरञ्जयः ।
प्रतिष्ठाने इलो राजा प्रजापतिसुतो बली
śaśabinduśca rājarṣirbāhliṃ purapurañjayaḥ |
pratiṣṭhāne ilo rājā prajāpatisuto balī
स काले प्राप्तवाँल्लोकमिलो ब्राह्ममनुत्तमम् ।
ऐलः पुरूरवा राजा प्रतिष्ठानमवाप्तवान्
sa kāle prāptavām̐llokamilo brāhmamanuttamam |
ailaḥ purūravā rājā pratiṣṭhānamavāptavān
ईदृशो ह्यश्वमेधस्य प्रभावः पुरुषर्षभौ ।
स्त्रीभूतः पौरुषं लेभे यच्चान्यदपि दुर्लभम्
īdṛśo hyaśvamedhasya prabhāvaḥ puruṣarṣabhau |
strībhūtaḥ pauruṣaṃ lebhe yaccānyadapi durlabham
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)