तं शयानं नरव्याघ्रं निद्रा नाभ्यागमत्तदा ।
चिन्तयन्तमनेकार्थं रामगीतमनुत्तमम्
taṃ śayānaṃ naravyāghraṃ nidrā nābhyāgamattadā |
cintayantamanekārthaṃ rāmagītamanuttamam
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदुत्तरकाण्डे द्विसप्ततितमः सर्गः ॥ ७२ ॥
21 verses · 72 of 111
Shatrughna cannot sleep that night, turning over the matchless song of Shri Rama in his mind. At dawn he takes leave of Valmiki and drives to Ayodhya, where he finds Shri Rama among his ministers, like Indra among the devas. Bowing, he reports that Lavana is slain and his city settled. Twelve years have passed without Shri Rama, and he cannot bear to live apart from him, like a calf without its mother. Shri Rama embraces him and says not to despair, for that is not a kshatriya's way; the people must be protected by kshatriya dharma. He may come now and then to see Ayodhya, and he is dear to Shri Rama as life. After seven nights he departs for Madhura.
तं शयानं नरव्याघ्रं निद्रा नाभ्यागमत्तदा ।
चिन्तयन्तमनेकार्थं रामगीतमनुत्तमम्
taṃ śayānaṃ naravyāghraṃ nidrā nābhyāgamattadā |
cintayantamanekārthaṃ rāmagītamanuttamam
तस्य शब्दं सुमधुरं तन्त्रीलयसमन्वितम् ।
श्रुत्वा रात्रिर्जगामाशु शत्रुघ्नस्य महात्मनः
tasya śabdaṃ sumadhuraṃ tantrīlayasamanvitam |
śrutvā rātrirjagāmāśu śatrughnasya mahātmanaḥ
तस्यां निशायां व्युष्टायां कृत्वा पौर्वाह्णिकं क्रमम् ।
उवाच प्राञ्जलिर्वाक्यं शत्रुघ्नो मुनिपुङ्गवम्
tasyāṃ niśāyāṃ vyuṣṭāyāṃ kṛtvā paurvāhṇikaṃ kramam |
uvāca prāñjalirvākyaṃ śatrughno munipuṅgavam
भगवन्द्रष्टुमिच्छामि राघवं रघुनन्दनम् ।
त्वया ऽनुज्ञातुमिच्छामि सहैभिः संशितव्रतैः
bhagavandraṣṭumicchāmi rāghavaṃ raghunandanam |
tvayā 'nujñātumicchāmi sahaibhiḥ saṃśitavrataiḥ
इत्येवंवादिनं तं तु शत्रुघ्नं शत्रुतापनम् ।
वाल्मीकिः सम्परिष्वज्य विससर्ज च राघवम्
ityevaṃvādinaṃ taṃ tu śatrughnaṃ śatrutāpanam |
vālmīkiḥ sampariṣvajya visasarja ca rāghavam
सो ऽभिवाद्य मुनिश्रेष्ठं रथमारुह्य सुप्रभम् ।
अयोध्यामगमत्तूर्णं राघवोत्सुकदर्शनः
so 'bhivādya muniśreṣṭhaṃ rathamāruhya suprabham |
ayodhyāmagamattūrṇaṃ rāghavotsukadarśanaḥ
स प्रविष्टः पुरीं रम्यां श्रीमानिक्ष्वाकुनन्दनः ।
प्रविवेश महाबाहुर्यत्र रामो महाद्युतिः
sa praviṣṭaḥ purīṃ ramyāṃ śrīmānikṣvākunandanaḥ |
praviveśa mahābāhuryatra rāmo mahādyutiḥ
स रामं मन्त्रिमध्यस्थं पूर्णचन्द्रनिभाननम् ।
पश्यन्नमरमध्यस्थं सहस्रनयनं यथा
sa rāmaṃ mantrimadhyasthaṃ pūrṇacandranibhānanam |
paśyannamaramadhyasthaṃ sahasranayanaṃ yathā
सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
उवाच प्राञ्जलिर्वाक्यं रामं सत्यपराक्रमम्
so 'bhivādya mahātmānaṃ jvalantamiva tejasā |
uvāca prāñjalirvākyaṃ rāmaṃ satyaparākramam
यदाज्ञप्तं महाराज सर्वं तत्कृतवानहम् ।
हतः स लवणः पापः पुरी चास्य निवेशिता
yadājñaptaṃ mahārāja sarvaṃ tatkṛtavānaham |
hataḥ sa lavaṇaḥ pāpaḥ purī cāsya niveśitā
द्वादशैते गता वर्षास्त्वां विना रघुनन्दन ।
नोत्सहेयमहं वस्तुं त्वया विरहितो नृप
dvādaśaite gatā varṣāstvāṃ vinā raghunandana |
notsaheyamahaṃ vastuṃ tvayā virahito nṛpa
स मे प्रसादं काकुत्स्थ कुरुष्वामितविक्रम ।
मातृहीनो यथा वत्सो न चिरं प्रवसाम्यहम्
sa me prasādaṃ kākutstha kuruṣvāmitavikrama |
mātṛhīno yathā vatso na ciraṃ pravasāmyaham
एवं ब्रुवाणं शत्रुघ्नं परिष्वज्येदमब्रवीत् ।
मा विषादं कृथाः शूर नैतत्क्षत्रियचेष्टितम्
evaṃ bruvāṇaṃ śatrughnaṃ pariṣvajyedamabravīt |
mā viṣādaṃ kṛthāḥ śūra naitatkṣatriyaceṣṭitam
नावसीदन्ति राजानो विप्रवासेषु राघव ।
प्रजा नः परिपाल्या हि क्षत्रधर्मेण राघव
nāvasīdanti rājāno vipravāseṣu rāghava |
prajā naḥ paripālyā hi kṣatradharmeṇa rāghava
काले काले तु मां वीर अयोध्यामवलोकितुम् ।
आगच्छ त्वं नरश्रेष्ठ गन्तासि च पुरं तव
kāle kāle tu māṃ vīra ayodhyāmavalokitum |
āgaccha tvaṃ naraśreṣṭha gantāsi ca puraṃ tava
ममापि त्वं सुदयितः प्राणैरपि न संशयः ।
अवश्यं करणीयं च राज्यस्य परिपालनम्
mamāpi tvaṃ sudayitaḥ prāṇairapi na saṃśayaḥ |
avaśyaṃ karaṇīyaṃ ca rājyasya paripālanam
तस्मात्त्वं वस काकुत्स्थ सप्तरात्रमिहावस ।
ऊर्ध्वं गन्तासि मधुरां सभृत्यबलवाहनः
tasmāttvaṃ vasa kākutstha saptarātramihāvasa |
ūrdhvaṃ gantāsi madhurāṃ sabhṛtyabalavāhanaḥ
रामस्यैतद्वचः श्रुत्वा धर्मयुक्तं मनोगतम् ।
शत्रुघ्नो दीनया वाचा बाढमित्येव चाब्रवीत्
rāmasyaitadvacaḥ śrutvā dharmayuktaṃ manogatam |
śatrughno dīnayā vācā bāḍhamityeva cābravīt
सप्तरात्रं च काकुत्स्थो राघवस्य यथाज्ञया ।
उष्य तत्र महेष्वासो गमनायोपचक्रमे
saptarātraṃ ca kākutstho rāghavasya yathājñayā |
uṣya tatra maheṣvāso gamanāyopacakrame
आमन्त्र्य तु महात्मानं रामं सत्यपराक्रमम् ।
भरतं लक्ष्मणं चैव महारथमुपारुहत्
āmantrya tu mahātmānaṃ rāmaṃ satyaparākramam |
bharataṃ lakṣmaṇaṃ caiva mahārathamupāruhat
दूरमाभ्यामनुगतो लक्ष्मणेन महात्मना ।
भरतेन च शत्रुघ्नो जगामाशु पुरं ततः
dūramābhyāmanugato lakṣmaṇena mahātmanā |
bharatena ca śatrughno jagāmāśu puraṃ tataḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)