गतेषु वानरेन्द्रेषु रामः सुग्रीवमब्रवीत् ।
कथं भवान् विजानीते सर्वं वै मण्डलं भुवः
gateṣu vānarendreṣu rāmaḥ sugrīvamabravīt |
kathaṃ bhavān vijānīte sarvaṃ vai maṇḍalaṃ bhuvaḥ
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये किष्किन्धाकाण्डे षट्चत्वारिंशः सर्गः ॥४-४६॥
24 verses · 46 of 67
When the vanara chiefs have gone, Rama asks Sugriva how he knows the whole circle of the earth so well. Sugriva explains. When Vali chased the buffalo-shaped Dundubhi to Malaya and later pursued Sugriva himself, Sugriva fled in fear across the whole world: through forests, mountains, rivers and towns. He saw the earth as small as a cow's hoofprint, like a mirror, like a whirling firebrand. He fled east and saw the Udaya mountain and the milk ocean, then south, then west to the Asta mountain, then north to the Himalaya, Meru and the northern sea, with Vali behind him. Then Hanuman remembered Matanga's curse, which forbids Vali to enter Rishyamuka. There they have lived without fear since, Sugriva tells Rama.
गतेषु वानरेन्द्रेषु रामः सुग्रीवमब्रवीत् ।
कथं भवान् विजानीते सर्वं वै मण्डलं भुवः
gateṣu vānarendreṣu rāmaḥ sugrīvamabravīt |
kathaṃ bhavān vijānīte sarvaṃ vai maṇḍalaṃ bhuvaḥ
सुग्रीवश्च ततो राममुवाच प्रणतात्मवान् ।
श्रूयतां सर्वमाख्यास्ये विस्तरेण वचो मम
sugrīvaśca tato rāmamuvāca praṇatātmavān |
śrūyatāṃ sarvamākhyāsye vistareṇa vaco mama
यदा तु दुन्दुभिं नाम दानवं महिषाकृतिम् ।
प्रतिकालयते वाली मलयं प्रति पर्वतम्
yadā tu dundubhiṃ nāma dānavaṃ mahiṣākṛtim |
pratikālayate vālī malayaṃ prati parvatam
तदा विवेश महिषो मलयस्य गुहां प्रति ।
विवेश वाली तत्रापि मलयं तज्जिघांसया
tadā viveśa mahiṣo malayasya guhāṃ prati |
viveśa vālī tatrāpi malayaṃ tajjighāṃsayā
ततोऽहं तत्र निक्षिप्तो गुहाद्वारि विनीतवत् ।
न च निष्क्रामते वाली तदा संवत्सरे गते
tato'haṃ tatra nikṣipto guhādvāri vinītavat |
na ca niṣkrāmate vālī tadā saṃvatsare gate
ततः क्षतजवेगेन आपुपूरे तदा बिलम् ।
तदहं विस्मितो दृष्ट्वा भ्रातुः शोकविषार्दितः
tataḥ kṣatajavegena āpupūre tadā bilam |
tadahaṃ vismito dṛṣṭvā bhrātuḥ śokaviṣārditaḥ
अथाहं गतबुद्धिस्तु सुव्यक्तं निहतो गुरुः ।
शिला पर्वतसंकाशा बिलद्वारि मया कृता
athāhaṃ gatabuddhistu suvyaktaṃ nihato guruḥ |
śilā parvatasaṃkāśā biladvāri mayā kṛtā
अशक्नुवन्निष्क्रमितुं महिषो विनशिष्यति ।
ततोऽहमागां किष्किन्धां निराशस्तस्य जीविते
aśaknuvanniṣkramituṃ mahiṣo vinaśiṣyati |
tato'hamāgāṃ kiṣkindhāṃ nirāśastasya jīvite
राज्यं च सुमहत् प्राप्य तारां च रुमया सह ।
मित्रैश्च सहितस्तत्र वसामि विगतज्वरः
rājyaṃ ca sumahat prāpya tārāṃ ca rumayā saha |
mitraiśca sahitastatra vasāmi vigatajvaraḥ
आजगाम ततो वाली हत्वा तं वानरर्षभः ।
ततोऽहमददां राज्यं गौरवाद् भययन्त्रितः
ājagāma tato vālī hatvā taṃ vānararṣabhaḥ |
tato'hamadadāṃ rājyaṃ gauravād bhayayantritaḥ
स मां जिघांसुर्दुष्टात्मा वाली प्रव्यथितेन्द्रियः ।
परिकालयते वाली धावन्तं सचिवैः सह
sa māṃ jighāṃsurduṣṭātmā vālī pravyathitendriyaḥ |
parikālayate vālī dhāvantaṃ sacivaiḥ saha
ततोऽहं वालिना तेन सोऽनुबद्धः प्रधावितः ।
नदीश्च विविधाः पश्यन् वनानि नगराणि च
tato'haṃ vālinā tena so'nubaddhaḥ pradhāvitaḥ |
nadīśca vividhāḥ paśyan vanāni nagarāṇi ca
आदर्शतलसंकाशा ततो वै पृथिवी मया ।
अलातचक्रप्रतिमा दृष्टा गोष्पदवत् कृता
ādarśatalasaṃkāśā tato vai pṛthivī mayā |
alātacakrapratimā dṛṣṭā goṣpadavat kṛtā
पूर्वां दिशं ततो गत्वा पश्यामि विविधान् द्रुमान् ।
पर्वतान् सदरीन् रम्यान् सरांसि विविधानि च
pūrvāṃ diśaṃ tato gatvā paśyāmi vividhān drumān |
parvatān sadarīn ramyān sarāṃsi vividhāni ca
उदयं तत्र पश्यामि पर्वतं धातुमण्डितम् ।
क्षीरोदं सागरं चैव नित्यमप्सरसालयम्
udayaṃ tatra paśyāmi parvataṃ dhātumaṇḍitam |
kṣīrodaṃ sāgaraṃ caiva nityamapsarasālayam
परिकाल्यमानस्तु तदा वालिनाभिद्रुतो ह्यहम् ।
पुनरावृत्य सहसा प्रस्थितोऽहं तदा विभो
parikālyamānastu tadā vālinābhidruto hyaham |
punarāvṛtya sahasā prasthito'haṃ tadā vibho
दिशस्तस्यास्ततो भूयः प्रस्थितो दक्षिणां दिशम् ।
विन्ध्यपादपसंकीर्णां चन्दनद्रुमशोभिताम्
diśastasyāstato bhūyaḥ prasthito dakṣiṇāṃ diśam |
vindhyapādapasaṃkīrṇāṃ candanadrumaśobhitām
द्रुमशैलान्तरे पश्यन् भूयो दक्षिणतोऽपराम् ।
अपरां च दिशं प्राप्तो वालिना समभिद्रुतः
drumaśailāntare paśyan bhūyo dakṣiṇato'parām |
aparāṃ ca diśaṃ prāpto vālinā samabhidrutaḥ
स पश्यन् विविधान् देशानस्तं च गिरिसत्तमम् ।
प्राप्य चास्तं गिरिश्रेष्ठमुत्तरं सम्प्रधावितः
sa paśyan vividhān deśānastaṃ ca girisattamam |
prāpya cāstaṃ giriśreṣṭhamuttaraṃ sampradhāvitaḥ
हिमवन्तं च मेरुं च समुद्रं च तथोत्तरम् ।
यदा न विन्दे शरणं वालिना समभिद्रुतः
himavantaṃ ca meruṃ ca samudraṃ ca tathottaram |
yadā na vinde śaraṇaṃ vālinā samabhidrutaḥ
ततो मां बुद्धिसम्पन्नो हनुमान् वाक्यमब्रवीत् ।
इदानीं मे स्मृतं राजन् यथा वाली हरीश्वरः
tato māṃ buddhisampanno hanumān vākyamabravīt |
idānīṃ me smṛtaṃ rājan yathā vālī harīśvaraḥ
मतङ्गेन तदा शप्तो ह्यस्मिन्नाश्रममण्डले ।
प्रविशेद् यदि वै वाली मूर्धास्य शतधा भवेत्
mataṅgena tadā śapto hyasminnāśramamaṇḍale |
praviśed yadi vai vālī mūrdhāsya śatadhā bhavet
तत्र वासः सुखोऽस्माकं निरुद्विग्नो भविष्यति ।
ततः पर्वतमासाद्य ऋष्यमूकं नृपात्मज
tatra vāsaḥ sukho'smākaṃ nirudvigno bhaviṣyati |
tataḥ parvatamāsādya ṛṣyamūkaṃ nṛpātmaja
न विवेश तदा वाली मतङ्गस्य भयात् तदा ।
एवं मया तदा राजन् प्रत्यक्षमुपलक्षितम् ।
पृथिवीमण्डलं सर्वं गुहामस्म्यागतस्ततः
na viveśa tadā vālī mataṅgasya bhayāt tadā |
evaṃ mayā tadā rājan pratyakṣamupalakṣitam |
pṛthivīmaṇḍalaṃ sarvaṃ guhāmasmyāgatastataḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)