प्रभातायां तु शर्वर्यां विश्वामित्रो महामुनिः ।
अभ्यभाषत काकुत्स्थं शयानं पर्णसंस्तरे
prabhātāyāṃ tu śarvaryāṃ viśvāmitro mahāmuniḥ |
abhyabhāṣata kākutsthaṃ śayānaṃ parṇasaṃstare
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे त्रयोविंशः सर्गः ॥१-२३॥
22 verses · 23 of 77
At dawn Vishvamitra wakes Rama with the verse every Sanatani home still sings: 'Kausalya supraja Rama purva sandhya pravartate', rise, the morning sandhya has begun. The princes bathe, offer prayers and walk on. They reach the meeting of the Sarayu and the holy Ganga and see an ashrama of rishis who have done tapas for thousands of years. Rama asks whose it is. Vishvamitra tells them: here Kandarpa, then embodied, troubled Bhagwan Rudra while he was in tapas, and the Mahatma burnt his body with a glance. From then Kama has been Ananga, the bodiless, and this land is called Anga. The rishis here are Shiva's disciples. The ascetics welcome them, and the three spend a happy night there, Vishvamitra delighting the princes with kathas.
प्रभातायां तु शर्वर्यां विश्वामित्रो महामुनिः ।
अभ्यभाषत काकुत्स्थं शयानं पर्णसंस्तरे
prabhātāyāṃ tu śarvaryāṃ viśvāmitro mahāmuniḥ |
abhyabhāṣata kākutsthaṃ śayānaṃ parṇasaṃstare
कौसल्या सुप्रजा राम पूर्वा संध्या प्रवर्तते ।
उत्तिष्ठ नरशार्दूल कर्तव्यं दैवमाह्निकम्
kausalyā suprajā rāma pūrvā saṃdhyā pravartate |
uttiṣṭha naraśārdūla kartavyaṃ daivamāhnikam
तस्यर्षेः परमोदारं वचः श्रुत्वा नरोत्तमौ ।
स्नात्वा कृतोदकौ वीरौ जेपतुः परमं जपम्
tasyarṣeḥ paramodāraṃ vacaḥ śrutvā narottamau |
snātvā kṛtodakau vīrau jepatuḥ paramaṃ japam
कृताह्निकौ महावीर्यौ विश्वामित्रं तपोधनम् ।
अभिवाद्यातिसंहृष्टौ गमनायाभितस्थतुः
kṛtāhnikau mahāvīryau viśvāmitraṃ tapodhanam |
abhivādyātisaṃhṛṣṭau gamanāyābhitasthatuḥ
तौ प्रयान्तौ महावीर्यौ दिव्यां त्रिपथगां नदीम् ।
ददृशाते ततस्तत्र सरय्वाः संगमे शुभे
tau prayāntau mahāvīryau divyāṃ tripathagāṃ nadīm |
dadṛśāte tatastatra sarayvāḥ saṃgame śubhe
तत्राश्रमपदं पुण्यमृषीणां भावितात्मनाम् ।
बहुवर्षसहस्राणि तप्यतां परमं तपः
tatrāśramapadaṃ puṇyamṛṣīṇāṃ bhāvitātmanām |
bahuvarṣasahasrāṇi tapyatāṃ paramaṃ tapaḥ
तं दृष्ट्वा परमप्रीतौ राघवौ पुण्यमाश्रमम् ।
ऊचतुस्तं महात्मानं विश्वामित्रमिदं वचः
taṃ dṛṣṭvā paramaprītau rāghavau puṇyamāśramam |
ūcatustaṃ mahātmānaṃ viśvāmitramidaṃ vacaḥ
कस्यायमाश्रमः पुण्यः को न्वस्मिन्वसते पुमान् ।
भगवञ्श्रोतुमिच्छावः परं कौतूहलं हि नौ
kasyāyamāśramaḥ puṇyaḥ ko nvasminvasate pumān |
bhagavañśrotumicchāvaḥ paraṃ kautūhalaṃ hi nau
तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रहस्य मुनिपुङ्गवः ।
अब्रवीच्छ्रूयतां राम यस्यायं पूर्व आश्रमः
tayostadvacanaṃ śrutvā prahasya munipuṅgavaḥ |
abravīcchrūyatāṃ rāma yasyāyaṃ pūrva āśramaḥ
कन्दर्पो मूर्तिमानासीत्काम इत्युच्यते बुधैः ।
तपस्यन्तमिह स्थाणुं नियमेन समाहितम्
kandarpo mūrtimānāsītkāma ityucyate budhaiḥ |
tapasyantamiha sthāṇuṃ niyamena samāhitam
कृतोद्वाहं तु देवेशं गच्छन्तं समरुद्गणम् ।
धर्षयामास दुर्मेधा हुंकृतश्च महात्मना
kṛtodvāhaṃ tu deveśaṃ gacchantaṃ samarudgaṇam |
dharṣayāmāsa durmedhā huṃkṛtaśca mahātmanā
अवध्यातश्च रुद्रेण चक्षुषा रघुनन्दन ।
व्यशीर्यन्त शरीरात् स्वात् सर्वगात्राणि दुर्मतेः
avadhyātaśca rudreṇa cakṣuṣā raghunandana |
vyaśīryanta śarīrāt svāt sarvagātrāṇi durmateḥ
तस्य गात्रं हतं तत्र निर्दग्धस्य महात्मना ।
अशरीरः कृतः कामः क्रोधाद् देवेश्वरेण ह
tasya gātraṃ hataṃ tatra nirdagdhasya mahātmanā |
aśarīraḥ kṛtaḥ kāmaḥ krodhād deveśvareṇa ha
अनङ्ग इति विख्यातस्तदा प्रभृति राघव ।
स चाङ्गविषयः श्रीमान् यत्राङ्गं स मुमोच ह
anaṅga iti vikhyātastadā prabhṛti rāghava |
sa cāṅgaviṣayaḥ śrīmān yatrāṅgaṃ sa mumoca ha
तस्यायमाश्रमः पुण्यस्तस्येमे मुनयः पुरा ।
शिष्या धर्मपरा वीर तेषां पापं न विद्यते
tasyāyamāśramaḥ puṇyastasyeme munayaḥ purā |
śiṣyā dharmaparā vīra teṣāṃ pāpaṃ na vidyate
इहाद्य रजनीं राम वसेम शुभदर्शन ।
पुण्ययोः सरितोर्मध्ये श्वस्तरिष्यामहे वयम्
ihādya rajanīṃ rāma vasema śubhadarśana |
puṇyayoḥ saritormadhye śvastariṣyāmahe vayam
अभिगच्छामहे सर्वे शुचयः पुण्यमाश्रमम् ।
इह वासः परोऽस्माकं सुखं वस्त्यामहे निशाम्
abhigacchāmahe sarve śucayaḥ puṇyamāśramam |
iha vāsaḥ paro'smākaṃ sukhaṃ vastyāmahe niśām
स्नाताश्च कृतजप्याश्च हुतहव्या नरोत्तम ।
तेषां संवदतां तत्र तपोदीर्घेण चक्षुषा
snātāśca kṛtajapyāśca hutahavyā narottama |
teṣāṃ saṃvadatāṃ tatra tapodīrgheṇa cakṣuṣā
विज्ञाय परमप्रीता मुनयो हर्षमागमन् ।
अर्घ्यं पाद्यं तथाऽऽतिथ्यं निवेद्य कुशिकात्मजे
vijñāya paramaprītā munayo harṣamāgaman |
arghyaṃ pādyaṃ tathā''tithyaṃ nivedya kuśikātmaje
रामलक्ष्मणयोः पश्चादकुर्वन्नतिथिक्रियाम् ।
सत्कारं समनुप्राप्य कथाभिरभिरञ्जयन्
rāmalakṣmaṇayoḥ paścādakurvannatithikriyām |
satkāraṃ samanuprāpya kathābhirabhirañjayan
यथार्हमजपन् संध्यामृषयस्ते समाहिताः ।
तत्र वासिभिरानीता मुनिभिः सुव्रतैः सह
yathārhamajapan saṃdhyāmṛṣayaste samāhitāḥ |
tatra vāsibhirānītā munibhiḥ suvrataiḥ saha
न्यवसन् सुसुखं तत्र कामाश्रमपदे तथा ।
कथाभिरभिरामभिरभिरमौ नृपात्मजौ ।
रमयामास धर्मात्मा कौशिको मुनिपुङ्गवः
nyavasan susukhaṃ tatra kāmāśramapade tathā |
kathābhirabhirāmabhirabhiramau nṛpātmajau |
ramayāmāsa dharmātmā kauśiko munipuṅgavaḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)