याम् एव रात्रिम् ते दूताः प्रविशन्ति स्म ताम् पुरीम् ।
भरतेन अपि ताम् रात्रिम् स्वप्नो दृष्टः अयम् अप्रियः
yām eva rātrim te dūtāḥ praviśanti sma tām purīm |
bharatena api tām rātrim svapno dṛṣṭaḥ ayam apriyaḥ
इति वाल्मीकि रामायणे आदि काव्ये अयोध्याकाण्डे एकोनसप्ततितमः सर्गः ॥२-६९॥
21 verses · 69 of 119
On the very night the messengers enter the city, Bharata has a dream that leaves him troubled at dawn. Friends try to cheer him with music and jests; when one asks why he is silent, Bharata tells him. He saw his father, soiled and with hair unbound, falling from a mountain peak into a pool of cow dung, laughing and drinking oil from his cupped hands, eating sesame and rice, his body smeared with oil. He saw the ocean dried up, the moon fallen to earth, a blazing fire suddenly put out, the earth split open, and the king in red garlands driven south in a chariot drawn by donkeys. Such a dream means death for one of us, Bharata says.
याम् एव रात्रिम् ते दूताः प्रविशन्ति स्म ताम् पुरीम् ।
भरतेन अपि ताम् रात्रिम् स्वप्नो दृष्टः अयम् अप्रियः
yām eva rātrim te dūtāḥ praviśanti sma tām purīm |
bharatena api tām rātrim svapno dṛṣṭaḥ ayam apriyaḥ
व्युष्टाम् एव तु ताम् रात्रिम् दृष्ट्वा तम् स्वप्नम् अप्रियम् ।
पुत्रः राज अधिराजस्य सुभृशम् पर्यतप्यत
vyuṣṭām eva tu tām rātrim dṛṣṭvā tam svapnam apriyam |
putraḥ rāja adhirājasya subhṛśam paryatapyata
तप्यमानम् समाज्ञाय वयस्याः प्रिय वादिनः ।
आयासम् हि विनेष्यन्तः सभायाम् चक्रिरे कथाः
tapyamānam samājñāya vayasyāḥ priya vādinaḥ |
āyāsam hi vineṣyantaḥ sabhāyām cakrire kathāḥ
वादयन्ति तथा शान्तिम् लासयन्ति अपि च अपरे ।
नाटकानि अपरे प्राहुर् हास्यानि विविधानि च
vādayanti tathā śāntim lāsayanti api ca apare |
nāṭakāni apare prāhur hāsyāni vividhāni ca
स तैः महात्मा भरतः सखिभिः प्रिय वादिभिः ।
गोष्ठी हास्यानि कुर्वद्भिर् न प्राहृष्यत राघवः
sa taiḥ mahātmā bharataḥ sakhibhiḥ priya vādibhiḥ |
goṣṭhī hāsyāni kurvadbhir na prāhṛṣyata rāghavaḥ
तम् अब्रवीत् प्रिय सखो भरतम् सखिभिर् वृतम् ।
सुहृद्भिः पर्युपासीनः किम् सखे न अनुमोदसे
tam abravīt priya sakho bharatam sakhibhir vṛtam |
suhṛdbhiḥ paryupāsīnaḥ kim sakhe na anumodase
एवम् ब्रुवाणम् सुहृदम् भरतः प्रत्युवाच ह ।
शृणु त्वम् यन् निमित्तम्मे दैन्यम् एतत् उपागतम्
evam bruvāṇam suhṛdam bharataḥ pratyuvāca ha |
śṛṇu tvam yan nimittamme dainyam etat upāgatam
स्वप्ने पितरम् अद्राक्षम् मलिनम् मुक्त मूर्धजम् ।
पतन्तम् अद्रि शिखरात् कलुषे गोमये ह्रदे
svapne pitaram adrākṣam malinam mukta mūrdhajam |
patantam adri śikharāt kaluṣe gomaye hrade
प्लवमानः च मे दृष्टः स तस्मिन् गोमय ह्रदे ।
पिबन्न् अन्जलिना तैलम् हसन्न् इव मुहुर् मुहुः
plavamānaḥ ca me dṛṣṭaḥ sa tasmin gomaya hrade |
pibann anjalinā tailam hasann iva muhur muhuḥ
ततः तिलोदनम् भुक्त्वा पुनः पुनर् अधः शिराः ।
तैलेन अभ्यक्त सर्व अन्गः तैलम् एव अवगाहत
tataḥ tilodanam bhuktvā punaḥ punar adhaḥ śirāḥ |
tailena abhyakta sarva angaḥ tailam eva avagāhata
स्वप्ने अपि सागरम् शुष्कम् चन्द्रम् च पतितम् भुवि ।
सहसा च अपि सम्शन्तम् ज्वलितम् जात वेदसम्
svapne api sāgaram śuṣkam candram ca patitam bhuvi |
sahasā ca api samśantam jvalitam jāta vedasam
औपवाह्यस्य नागस्य विषाणम् शकलीकृतम् ।
सहसा चापि सम्शान्तम् ज्वलितम् जातवेदसम्
aupavāhyasya nāgasya viṣāṇam śakalīkṛtam |
sahasā cāpi samśāntam jvalitam jātavedasam
अवदीर्णाम् च पृथिवीम् शुष्कामः च विविधान् द्रुमान् ।
अहम् पश्यामि विध्वस्तान् सधूमामः चैव पार्वतान्
avadīrṇām ca pṛthivīm śuṣkāmaḥ ca vividhān drumān |
aham paśyāmi vidhvastān sadhūmāmaḥ caiva pārvatān
पीठे कार्ष्णायसे च एनम् निषण्णम् कृष्ण वाससम् ।
प्रहसन्ति स्म राजानम् प्रमदाः कृष्ण पिन्गलाः
pīṭhe kārṣṇāyase ca enam niṣaṇṇam kṛṣṇa vāsasam |
prahasanti sma rājānam pramadāḥ kṛṣṇa pingalāḥ
त्वरमाणः च धर्म आत्मा रक्त माल्य अनुलेपनः ।
रथेन खर युक्तेन प्रयातः दक्षिणा मुखः
tvaramāṇaḥ ca dharma ātmā rakta mālya anulepanaḥ |
rathena khara yuktena prayātaḥ dakṣiṇā mukhaḥ
प्रहसन्तीव राजानम् प्रमदा रक्तवासिनी ।
प्रकर्षन्ती मया दृष्टा राक्षसी विकृतासना
prahasantīva rājānam pramadā raktavāsinī |
prakarṣantī mayā dṛṣṭā rākṣasī vikṛtāsanā
एवम् एतन् मया दृष्टम् इमाम् रात्रिम् भय आवहाम् ।
अहम् रामः अथ वा राजा लक्ष्मणो वा मरिष्यति
evam etan mayā dṛṣṭam imām rātrim bhaya āvahām |
aham rāmaḥ atha vā rājā lakṣmaṇo vā mariṣyati
नरः यानेन यः स्वप्ने खर युक्तेन याति हि ।
अचिरात् तस्य धूम अग्रम् चितायाम् सम्प्रदृश्यते
naraḥ yānena yaḥ svapne khara yuktena yāti hi |
acirāt tasya dhūma agram citāyām sampradṛśyate
एतन् निमित्तम् दीनो अहम् तन् न वः प्रतिपूजये ।
शुष्यति इव च मे कण्ठो न स्वस्थम् इव मे मनः
etan nimittam dīno aham tan na vaḥ pratipūjaye |
śuṣyati iva ca me kaṇṭho na svastham iva me manaḥ
न पश्यामि भयस्थानम् भयम् चैवोपधारये ।
भ्रष्टश्च स्वरयोगो मे चाया चोपहता मम
na paśyāmi bhayasthānam bhayam caivopadhāraye |
bhraṣṭaśca svarayogo me cāyā copahatā mama
जुगुप्सन्न् इव च आत्मानम् न च पश्यामि कारणम् ।
इमाम् हि दुह्स्वप्न गतिम् निशाम्य ताम् ।
अनेक रूपाम् अवितर्किताम् पुरा ।
भयम् महत् तद्द् हृदयान् न याति मे ।
विचिन्त्य राजानम् अचिन्त्य दर्शनम्
jugupsann iva ca ātmānam na ca paśyāmi kāraṇam |
imām hi duhsvapna gatim niśāmya tām |
aneka rūpām avitarkitām purā |
bhayam mahat tadd hṛdayān na yāti me |
vicintya rājānam acintya darśanam
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)