ते तु तस्मिन् महा वृक्षौषित्वा रजनीम् शिवाम् ।
विमले अभ्युदिते सूर्ये तस्मात् देशात् प्रतस्थिरे
te tu tasmin mahā vṛkṣauṣitvā rajanīm śivām |
vimale abhyudite sūrye tasmāt deśāt pratasthire
इति वाल्मीकि रामायणे आदि काव्ये अयोध्याकाण्डे चतुःपञ्चाशः सर्गः ॥२-५४॥
43 verses · 54 of 119
At sunrise they leave the great tree and head for the place where the Ganga meets the Yamuna. Towards evening Rama sees smoke and knows the ashrama of Bharadvaja is near. They reach it at the confluence and greet the sage. Rama introduces himself, Sita and Lakshmana, and tells of his father's order. Bharadvaja welcomes them with a cow and water, fruits and roots, and offers them a home there. Rama declines: the ashrama is too close to the towns and people will keep coming to see them; he asks for a secluded spot. The sage tells him of Chitrakuta, some ten krosha away: a holy, lovely hill like Gandhamadana, roamed by langurs, monkeys and bears. The three spend that night with the sage.
ते तु तस्मिन् महा वृक्षौषित्वा रजनीम् शिवाम् ।
विमले अभ्युदिते सूर्ये तस्मात् देशात् प्रतस्थिरे
te tu tasmin mahā vṛkṣauṣitvā rajanīm śivām |
vimale abhyudite sūrye tasmāt deśāt pratasthire
यत्र भागीरथी गन्गा यमुनाम् अभिवर्तते ।
जग्मुस् तम् देशम् उद्दिश्य विगाह्य सुमहद् वनम्
yatra bhāgīrathī gangā yamunām abhivartate |
jagmus tam deśam uddiśya vigāhya sumahad vanam
ते भूमिम् आगान् विविधान् देशामः च अपि मनो रमान् ।
अदृष्ट पूर्वान् पश्यन्तः तत्र तत्र यशस्विनः
te bhūmim āgān vividhān deśāmaḥ ca api mano ramān |
adṛṣṭa pūrvān paśyantaḥ tatra tatra yaśasvinaḥ
यथा क्षेमेण गच्चन् स पश्यमः च विविधान् द्रुमान् ।
निवृत्त मात्रे दिवसे रामः सौमित्रिम् अब्रवीत्
yathā kṣemeṇa gaccan sa paśyamaḥ ca vividhān drumān |
nivṛtta mātre divase rāmaḥ saumitrim abravīt
प्रयागम् अभितः पश्य सौमित्रे धूमम् उन्नतम् ।
अग्नेर् भगवतः केतुम् मन्ये सम्निहितः मुनिः
prayāgam abhitaḥ paśya saumitre dhūmam unnatam |
agner bhagavataḥ ketum manye samnihitaḥ muniḥ
नूनम् प्राप्ताः स्म सम्भेदम् गन्गा यमुनयोः वयम् ।
तथा हि श्रूयते शम्ब्दो वारिणा वारि घट्टितः
nūnam prāptāḥ sma sambhedam gangā yamunayoḥ vayam |
tathā hi śrūyate śambdo vāriṇā vāri ghaṭṭitaḥ
दारूणि परिभिन्नानि वनजैः उपजीविभिः ।
भरद्वाज आश्रमे च एते दृश्यन्ते विविधा द्रुमाः
dārūṇi paribhinnāni vanajaiḥ upajīvibhiḥ |
bharadvāja āśrame ca ete dṛśyante vividhā drumāḥ
धन्विनौ तौ सुखम् गत्वा लम्बमाने दिवा करे ।
गन्गा यमुनयोह् सम्धौ प्रापतुर् निलयम् मुनेः
dhanvinau tau sukham gatvā lambamāne divā kare |
gangā yamunayoh samdhau prāpatur nilayam muneḥ
रामः तु आश्रमम् आसाद्य त्रासयन् मृग पक्षिणः ।
गत्वा मुहूर्तम् अध्वानम् भरद्वाजम् उपागमत्
rāmaḥ tu āśramam āsādya trāsayan mṛga pakṣiṇaḥ |
gatvā muhūrtam adhvānam bharadvājam upāgamat
ततः तु आश्रमम् आसाद्य मुनेर् दर्शन कान्क्षिणौ ।
सीतया अनुगतौ वीरौ दूरात् एव अवतस्थतुः
tataḥ tu āśramam āsādya muner darśana kānkṣiṇau |
sītayā anugatau vīrau dūrāt eva avatasthatuḥ
स प्रविश्य महात्मानमृषिम् शिष्यगणैर्वऋतम् ।
सम्शितव्रतमेकाग्रम् तपसा लब्धचक्षुषम्
sa praviśya mahātmānamṛṣim śiṣyagaṇairvaṛtam |
samśitavratamekāgram tapasā labdhacakṣuṣam
हुत अग्नि होत्रम् दृष्ट्वा एव महा भागम् कृत अन्जलिः ।
रामः सौमित्रिणा सार्धम् सीतया च अभ्यवादयत्
huta agni hotram dṛṣṭvā eva mahā bhāgam kṛta anjaliḥ |
rāmaḥ saumitriṇā sārdham sītayā ca abhyavādayat
न्यवेदयत च आत्मानम् तस्मै लक्ष्मण पूर्वजः ।
पुत्रौ दशरथस्य आवाम् भगवन् राम लक्ष्मणौ
nyavedayata ca ātmānam tasmai lakṣmaṇa pūrvajaḥ |
putrau daśarathasya āvām bhagavan rāma lakṣmaṇau
भार्या मम इयम् वैदेही कल्याणी जनक आत्मजा ।
माम् च अनुयाता विजनम् तपो वनम् अनिन्दिता
bhāryā mama iyam vaidehī kalyāṇī janaka ātmajā |
mām ca anuyātā vijanam tapo vanam aninditā
पित्रा प्रव्राज्यमानम् माम् सौमित्रिर् अनुजः प्रियः ।
अयम् अन्वगमद् भ्राता वनम् एव दृढ व्रतः
pitrā pravrājyamānam mām saumitrir anujaḥ priyaḥ |
ayam anvagamad bhrātā vanam eva dṛḍha vrataḥ
पित्रा नियुक्ता भगवन् प्रवेष्यामः तपो वनम् ।
धर्मम् एव आचरिष्यामः तत्र मूल फल अशनाः
pitrā niyuktā bhagavan praveṣyāmaḥ tapo vanam |
dharmam eva ācariṣyāmaḥ tatra mūla phala aśanāḥ
तस्य तत् वचनम् श्रुत्वा राज पुत्रस्य धीमतः ।
उपानयत धर्म आत्मा गाम् अर्घ्यम् उदकम् ततः
tasya tat vacanam śrutvā rāja putrasya dhīmataḥ |
upānayata dharma ātmā gām arghyam udakam tataḥ
नानाविधानन्नरसान् वन्यमूलफलाश्रयान् ।
तेभ्यो ददौ तप्ततपा वासम् चैवाभ्यकल्पयत्
nānāvidhānannarasān vanyamūlaphalāśrayān |
tebhyo dadau taptatapā vāsam caivābhyakalpayat
मृग पक्षिभिर् आसीनो मुनिभिः च समन्ततः ।
रामम् आगतम् अभ्यर्च्य स्वागतेन आह तम् मुनिः
mṛga pakṣibhir āsīno munibhiḥ ca samantataḥ |
rāmam āgatam abhyarcya svāgatena āha tam muniḥ
प्रतिगृह्य च ताम् अर्चाम् उपविष्टम् स राघवम् ।
भरद्वाजो अब्रवीद् वाक्यम् धर्म युक्तम् इदम् तदा
pratigṛhya ca tām arcām upaviṣṭam sa rāghavam |
bharadvājo abravīd vākyam dharma yuktam idam tadā
चिरस्य खलु काकुत्स्थ पश्यामि त्वाम् इह आगतम् ।
श्रुतम् तव मया च इदम् विवासनम् अकारणम्
cirasya khalu kākutstha paśyāmi tvām iha āgatam |
śrutam tava mayā ca idam vivāsanam akāraṇam
अवकाशो विविक्तः अयम् महा नद्योह् समागमे ।
पुण्यः च रमणीयः च वसतु इह भगान् सुखम्
avakāśo viviktaḥ ayam mahā nadyoh samāgame |
puṇyaḥ ca ramaṇīyaḥ ca vasatu iha bhagān sukham
एवम् उक्तः तु वचनम् भरद्वाजेन राघवः ।
प्रत्युवाच शुभम् वाक्यम् रामः सर्व हिते रतः
evam uktaḥ tu vacanam bharadvājena rāghavaḥ |
pratyuvāca śubham vākyam rāmaḥ sarva hite rataḥ
भगवन्न् इताअसन्नः पौर जानपदो जनः ।
सुदर्शमिह माम् प्रेक्ष्य मन्येऽह मिममाश्रमम्
bhagavann itāasannaḥ paura jānapado janaḥ |
sudarśamiha mām prekṣya manye'ha mimamāśramam
आगमिष्यति वैदेहीम् माम् च अपि प्रेक्षको जनः ।
अनेन कारणेन अहम् इह वासम् न रोचये
āgamiṣyati vaidehīm mām ca api prekṣako janaḥ |
anena kāraṇena aham iha vāsam na rocaye
एक अन्ते पश्य भगवन्न् आश्रम स्थानम् उत्तमम् ।
रमते यत्र वैदेही सुख अर्हा जनक आत्मजा
eka ante paśya bhagavann āśrama sthānam uttamam |
ramate yatra vaidehī sukha arhā janaka ātmajā
एतत् श्रुत्वा शुभम् वाक्यम् भरद्वाजो महा मुनिः ।
राघवस्य ततः वाक्यम् अर्थ ग्राहकम् अब्रवीत्
etat śrutvā śubham vākyam bharadvājo mahā muniḥ |
rāghavasya tataḥ vākyam artha grāhakam abravīt
दश क्रोशैतः तात गिरिर् यस्मिन् निवत्स्यसि ।
महर्षि सेवितः पुण्यः सर्वतः सुख दर्शनः
daśa krośaitaḥ tāta girir yasmin nivatsyasi |
maharṣi sevitaḥ puṇyaḥ sarvataḥ sukha darśanaḥ
गो लान्गूल अनुचरितः वानर ऋष्क निषेवितः ।
चित्र कूटैति ख्यातः गन्ध मादन सम्निभः
go lāngūla anucaritaḥ vānara ṛṣka niṣevitaḥ |
citra kūṭaiti khyātaḥ gandha mādana samnibhaḥ
यावता चित्र कूटस्य नरः शृन्गाणि अवेक्षते ।
कल्याणानि समाधत्ते न पापे कुरुते मनः
yāvatā citra kūṭasya naraḥ śṛngāṇi avekṣate |
kalyāṇāni samādhatte na pāpe kurute manaḥ
ऋषयः तत्र बहवो विहृत्य शरदाम् शतम् ।
तपसा दिवम् आरूधाः कपाल शिरसा सह
ṛṣayaḥ tatra bahavo vihṛtya śaradām śatam |
tapasā divam ārūdhāḥ kapāla śirasā saha
प्रविविक्तम् अहम् मन्ये तम् वासम् भवतः सुखम् ।
इह वा वन वासाय वस राम मया सह
praviviktam aham manye tam vāsam bhavataḥ sukham |
iha vā vana vāsāya vasa rāma mayā saha
स रामम् सर्व कामैअः तम् भरद्वाजः प्रिय अतिथिम् ।
सभार्यम् सह च भ्रात्रा प्रतिजग्राह धर्मवित्
sa rāmam sarva kāmaiaḥ tam bharadvājaḥ priya atithim |
sabhāryam saha ca bhrātrā pratijagrāha dharmavit
तस्य प्रयागे रामस्य तम् महर्षिम् उपेयुषः ।
प्रपन्ना रजनी पुण्या चित्राः कथयतः कथाः
tasya prayāge rāmasya tam maharṣim upeyuṣaḥ |
prapannā rajanī puṇyā citrāḥ kathayataḥ kathāḥ
सीतातृतीय काकुत्स्थह् परिश्रान्तः सुखोचितः ।
भरद्वाजाश्रमे रम्ये ताम् रात्रि मवस्त्सुखम्
sītātṛtīya kākutsthah pariśrāntaḥ sukhocitaḥ |
bharadvājāśrame ramye tām rātri mavastsukham
प्रभातायाम् रजन्याम् तु भरद्वाजम् उपागमत् ।
उवाच नर शार्दूलो मुनिम् ज्वलित तेजसम्
prabhātāyām rajanyām tu bharadvājam upāgamat |
uvāca nara śārdūlo munim jvalita tejasam
शर्वरीम् भवनन्न् अद्य सत्य शील तव आश्रमे ।
उषिताः स्म इह वसतिम् अनुजानातु नो भवान्
śarvarīm bhavanann adya satya śīla tava āśrame |
uṣitāḥ sma iha vasatim anujānātu no bhavān
रात्र्याम् तु तस्याम् व्युष्टायाम् भरद्वाजो अब्रवीद् इदम् ।
मधु मूल फल उपेतम् चित्र कूटम् व्रज इति ह
rātryām tu tasyām vyuṣṭāyām bharadvājo abravīd idam |
madhu mūla phala upetam citra kūṭam vraja iti ha
वासमौपयिकम् मन्ये तव राम महाबल ।
नानानगगणोपेतः किन्नरोरगसेवितह्
vāsamaupayikam manye tava rāma mahābala |
nānānagagaṇopetaḥ kinnaroragasevitah
मयूरनादाभिरुतो गजराजनिषेवितः ।
गम्यताम् भवता शैलश्चित्रकूटः स विश्रुतः
mayūranādābhiruto gajarājaniṣevitaḥ |
gamyatām bhavatā śailaścitrakūṭaḥ sa viśrutaḥ
पुण्यश्च रमणीयश्च बहुमूलफलायुतः ।
तत्र कुन्जर यूथानि मृग यूथानि च अभितः
puṇyaśca ramaṇīyaśca bahumūlaphalāyutaḥ |
tatra kunjara yūthāni mṛga yūthāni ca abhitaḥ
विचरन्ति वन अन्तेषु तानि द्रक्ष्यसि राघव ।
सरित्प्रस्रवणप्रस्थान् दरीकन्धरनिर्घरान्
vicaranti vana anteṣu tāni drakṣyasi rāghava |
saritprasravaṇaprasthān darīkandharanirgharān
चरतः सीतया सार्धम् नन्दिष्यति मनस्तव ।
प्रहृष्ट कोयष्टिक कोकिल स्वनैः ।
र्विनादितम् तम् वसुधा धरम् शिवम् ।
मृगैः च मत्तैः बहुभिः च कुन्जरैः ।
सुरम्यम् आसाद्य समावस आश्रमम्
carataḥ sītayā sārdham nandiṣyati manastava |
prahṛṣṭa koyaṣṭika kokila svanaiḥ |
rvināditam tam vasudhā dharam śivam |
mṛgaiḥ ca mattaiḥ bahubhiḥ ca kunjaraiḥ |
suramyam āsādya samāvasa āśramam
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)