ततः शान्तनवस्तत्र धर्मार्थकुशलं हितम् ।
दुर्योधनमिदं वाक्यमब्रवीत्कुरुसंसदि
tataḥ śāntanavastatra dharmārthakuśalaṃ hitam |
duryodhanamidaṃ vākyamabravītkurusaṃsadi
इति श्रीमन्महाभारते विराटपर्वणि गोग्रहणपर्वणि एकपञ्चाशोऽध्यायः ॥
24 verses · 51 of 78
Bhishma speaks to Duryodhana in the assembly. Drona, Kripa and Ashvatthama see rightly, while Karna speaks only from a kshatriya's eagerness to fight; a wise man does not slight his teacher. Even those who know dharma are bewildered when their own interest is at stake, and Duryodhana in his anger cannot see Dhananjaya though he looks at him. Then, with folded hands, Bhishma begs Ashvatthama to forgive Karna's words, spoken only to stir courage. This is no time for discord with Arjuna at hand. In Drona alone, besides Parashurama, the four Vedas and the kshatra skill of brahmastra meet. Ashvatthama agrees, saying a teacher's virtues were praised in anger. Duryodhana appeases Drona and Kripa. Drona asks that Duryodhana be kept from Arjuna's reach.
वैशंपायन उवाच
ततः शान्तनवस्तत्र धर्मार्थकुशलं हितम् ।
दुर्योधनमिदं वाक्यमब्रवीत्कुरुसंसदि
tataḥ śāntanavastatra dharmārthakuśalaṃ hitam |
duryodhanamidaṃ vākyamabravītkurusaṃsadi
साधु पश्यति वै द्रोणः कृपः साध्वनुपश्यति ।
आचार्यपुत्रः सहजं निश्चितं साधु भाषते
sādhu paśyati vai droṇaḥ kṛpaḥ sādhvanupaśyati |
ācāryaputraḥ sahajaṃ niścitaṃ sādhu bhāṣate
कर्णस्तु क्षत्रधर्मेण केवलं योद्धुमिच्छति ।
आचार्यो नावमन्तव्यः पुरुषेण विजानता ।
देशकालौ तु संप्रेक्ष्य योद्धव्यमिति मे मतिः
karṇastu kṣatradharmeṇa kevalaṃ yoddhumicchati |
ācāryo nāvamantavyaḥ puruṣeṇa vijānatā |
deśakālau tu saṃprekṣya yoddhavyamiti me matiḥ
यस्य सूर्यसमाः प़ञ्च सपत्नाः स्युः प्रहारिणः ।
कथमभ्युदये तेषां न प्रमुह्येत पण्डितः
yasya sūryasamāḥ pa़ñca sapatnāḥ syuḥ prahāriṇaḥ |
kathamabhyudaye teṣāṃ na pramuhyeta paṇḍitaḥ
स्वार्थे सर्वे विमुह्यन्ति येऽपि धर्मविदो जनाः ।
तस्मात्तत्वं न जानाति यत्तु कार्यं नराधिपः
svārthe sarve vimuhyanti ye'pi dharmavido janāḥ |
tasmāttatvaṃ na jānāti yattu kāryaṃ narādhipaḥ
धार्तराष्ट्रोपि दुर्बुद्धिः पश्यन्नपि धनञ्जयम् ।
नैव पश्यति नाघ्राति मन्दः क्रोधवशं गतः
dhārtarāṣṭropi durbuddhiḥ paśyannapi dhanañjayam |
naiva paśyati nāghrāti mandaḥ krodhavaśaṃ gataḥ
एवमुक्त्वा तु राजानं पुनर्द्रौणिमुवाच ह ।
प्राञ्जलिर्भरतश्रेष्ठः साम्ना बुद्धिमतांवरः
evamuktvā tu rājānaṃ punardrauṇimuvāca ha |
prāñjalirbharataśreṣṭhaḥ sāmnā buddhimatāṃvaraḥ
कर्णो हि यदवोचत्त्वां तेजस्संजननाय तत् ।
आचार्यपुत्रः क्षमतां महत्कार्यमुपस्थितम्
karṇo hi yadavocattvāṃ tejassaṃjananāya tat |
ācāryaputraḥ kṣamatāṃ mahatkāryamupasthitam
नायं कालो विरोधस्य कौन्तेये समुपस्थिते ।
क्षन्तव्यं भवता सर्वमाचार्येण कृपेण च
nāyaṃ kālo virodhasya kaunteye samupasthite |
kṣantavyaṃ bhavatā sarvamācāryeṇa kṛpeṇa ca
भवतां हि कृतास्त्रत्वं यथाऽऽदित्ये प्रभा तथा ।
यथा चन्द्रमसो लक्ष्मीः सर्वथा नापकृष्यते ।
एवं भवत्सु ब्राह्मण्यं ब्रह्मास्त्रं च प्रतिष्ठितम्
bhavatāṃ hi kṛtāstratvaṃ yathā''ditye prabhā tathā |
yathā candramaso lakṣmīḥ sarvathā nāpakṛṣyate |
evaṃ bhavatsu brāhmaṇyaṃ brahmāstraṃ ca pratiṣṭhitam
चत्वार एकतो वेदाः क्षात्रमेकत्र दृश्यते ।
नैतत्समस्तमुभयं कस्मिंश्चिदनुशुश्रुम ।
अन्यत्र भारताचार्यात्सुपुत्रादिति मे मतिः
catvāra ekato vedāḥ kṣātramekatra dṛśyate |
naitatsamastamubhayaṃ kasmiṃścidanuśuśruma |
anyatra bhāratācāryātsuputrāditi me matiḥ
वेदान्ताश्च पुराणानि इतिहासं पुरातनम् ।
जामदग्न्यमृते राजन्को द्रोणादधिको भवेत्
vedāntāśca purāṇāni itihāsaṃ purātanam |
jāmadagnyamṛte rājanko droṇādadhiko bhavet
ब्रह्मास्त्रं चैव वेदाश्च नैतदन्यत्र दृश्यते
brahmāstraṃ caiva vedāśca naitadanyatra dṛśyate
आचार्यपुत्रः क्षमतां नायं कालो विभेदने ।
सर्वे संहत्य युद्ध्यामः पाकशासनिमागतम्
ācāryaputraḥ kṣamatāṃ nāyaṃ kālo vibhedane |
sarve saṃhatya yuddhyāmaḥ pākaśāsanimāgatam
बलस्य व्यसनानीह यान्युक्तानि मनीषिभिः ।
मुख्यो भेदोहि तेषां तु पापिष्ठो विदुषां मतः
balasya vyasanānīha yānyuktāni manīṣibhiḥ |
mukhyo bhedohi teṣāṃ tu pāpiṣṭho viduṣāṃ mataḥ
अश्वत्थामोवाच
नैवं न्याय्यमिदं वाच्यमस्माकं पुरुषर्षभ ।
किंतु रोषपरीतेन गुरुणा भाषिता गुणाः
naivaṃ nyāyyamidaṃ vācyamasmākaṃ puruṣarṣabha |
kiṃtu roṣaparītena guruṇā bhāṣitā guṇāḥ
शत्रोरपि गुणा ग्राह्या दोषा वाच्या गुरोरपि ।
सर्वथा सर्वयत्नेन पुत्रे शिष्ये हितं वदेत्
śatrorapi guṇā grāhyā doṣā vācyā gurorapi |
sarvathā sarvayatnena putre śiṣye hitaṃ vadet
आचार्य एष क्षमतां शान्तिरत्र विधीयताम् ।
अभिद्यमाने तु गुरौ निवृत्तं रोषकारितम्
ācārya eṣa kṣamatāṃ śāntiratra vidhīyatām |
abhidyamāne tu gurau nivṛttaṃ roṣakāritam
वैशंपायन उवाच
ततो दुर्योधनो द्रोणं क्षमयामास भारत ।
सह कर्णेन भीष्मेण कृपं चैव महाबलम्
tato duryodhano droṇaṃ kṣamayāmāsa bhārata |
saha karṇena bhīṣmeṇa kṛpaṃ caiva mahābalam
द्रोण उवाच
यदेतत्प्रथमं वाक्यं भीष्मः शान्तनवोऽब्रवीत् ।
तेनैवाहं प्रसन्नो वै परमत्र विधीयताम्
yadetatprathamaṃ vākyaṃ bhīṣmaḥ śāntanavo'bravīt |
tenaivāhaṃ prasanno vai paramatra vidhīyatām
यथा दुर्योधनं पार्थो नोपसर्पति संगरे ।
साहसाद्यदि वा मोहात्तथा नीतिर्विधीयताम्
yathā duryodhanaṃ pārtho nopasarpati saṃgare |
sāhasādyadi vā mohāttathā nītirvidhīyatām
वनवासे ह्यनिर्वृत्ते दर्शयेन्न धनञ्जयः ।
धनं चालभमानोऽत्र नाद्य तत्क्षन्तुमर्हति
vanavāse hyanirvṛtte darśayenna dhanañjayaḥ |
dhanaṃ cālabhamāno'tra nādya tatkṣantumarhati
यथा नायं समायुञ्ज्याद्धार्तराष्ट्रं कथंचन ।
न च सेनां पराजय्यात्तथा नीतिर्विधीयताम्
yathā nāyaṃ samāyuñjyāddhārtarāṣṭraṃ kathaṃcana |
na ca senāṃ parājayyāttathā nītirvidhīyatām
उक्तं दुर्योधनेनापि पुरस्ताद्वाक्यमीदृशम् ।
तदनुस्मृत्य गाङ्गेय यथावद्वक्तुमर्हसि
uktaṃ duryodhanenāpi purastādvākyamīdṛśam |
tadanusmṛtya gāṅgeya yathāvadvaktumarhasi
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)