शोकः क्रोधश्च लोभश्च कामो मानः परासुता ।
ईर्ष्या मोहो विवित्सा च कृपाऽसूया जुगुप्सुता
śokaḥ krodhaśca lobhaśca kāmo mānaḥ parāsutā |
īrṣyā moho vivitsā ca kṛpā'sūyā jugupsutā
इति श्रीमन्महाभारते उद्योगपर्वणि सनत्सुजातपर्वणि पञ्चचत्वारिंशोऽध्यायः ॥
21 verses · 45 of 196
Sanatsujata names twelve great faults that destroy men's lives: grief, anger, greed, desire, pride, sloth, envy, delusion, craving, cruelty, fault-finding and disgust. He repeats the twelve great vows of the brahmana: dharma, truth, austerity, self-control, freedom from envy, modesty, endurance, freedom from spite, charity, learning, fortitude and forgiveness. One who never swerves from these could rule the whole earth. Immortality rests in self-control, renunciation and heedfulness. Arrogance has eighteen faults, so the wise are never intoxicated. Truth cannot be won merely by good works, offerings or sacrifice. Sit alone in silence, not stirring even in mind, and let neither praise nor blame bring pleasure or anger; so, dwelling here, one enters and sees Brahman.
सनत्सुजात उवाच
शोकः क्रोधश्च लोभश्च कामो मानः परासुता ।
ईर्ष्या मोहो विवित्सा च कृपाऽसूया जुगुप्सुता
śokaḥ krodhaśca lobhaśca kāmo mānaḥ parāsutā |
īrṣyā moho vivitsā ca kṛpā'sūyā jugupsutā
द्वादशैते महादोषा मनुष्यप्राणनाशनाः ।
एकैकमेते राजेन्द्र मनुष्यान्पर्युपासते ।
यौराविष्टो नरः पापं मूढसंज्ञो व्यवस्यति
dvādaśaite mahādoṣā manuṣyaprāṇanāśanāḥ |
ekaikamete rājendra manuṣyānparyupāsate |
yaurāviṣṭo naraḥ pāpaṃ mūḍhasaṃjño vyavasyati
स्पृहयालुरुग्रः परुषो वा वदान्यः
क्रोधं बिभ्रन्मनसा वै विकत्थी ।
नृशंसधर्माः षडिमे जना वै
प्राप्याप्यर्थं नोत सभाजयन्ते
spṛhayālurugraḥ paruṣo vā vadānyaḥ
krodhaṃ bibhranmanasā vai vikatthī |
nṛśaṃsadharmāḥ ṣaḍime janā vai
prāpyāpyarthaṃ nota sabhājayante
संभोगसंविद्विषमोऽतिमानी
दत्त्वा विकत्थी कृपणो दुर्बलश्च ।
बहुप्रशंकसी वनिताद्विट् सदैव
सप्तैवोक्ताः पापशीला नृशंसाः
saṃbhogasaṃvidviṣamo'timānī
dattvā vikatthī kṛpaṇo durbalaśca |
bahupraśaṃkasī vanitādviṭ sadaiva
saptaivoktāḥ pāpaśīlā nṛśaṃsāḥ
धर्मश्च सत्यं च तपो दमश्च
अमात्सर्यं ह्रीस्तितिक्षानसूया ।
दानं श्रुतं चैव धृतिः क्षमा च
महाव्रता द्वादश ब्राह्मणस्य
dharmaśca satyaṃ ca tapo damaśca
amātsaryaṃ hrīstitikṣānasūyā |
dānaṃ śrutaṃ caiva dhṛtiḥ kṣamā ca
mahāvratā dvādaśa brāhmaṇasya
यो नैतेभ्यः प्रच्यवेद्द्वादशभ्यः
सर्वामपीमां पृथिवीं स शिष्यात् ।
त्रिभिर्द्वाभ्यामेकतो वार्थितो यो
नास्य स्वमस्तीति च वेदितव्यम्
yo naitebhyaḥ pracyaveddvādaśabhyaḥ
sarvāmapīmāṃ pṛthivīṃ sa śiṣyāt |
tribhirdvābhyāmekato vārthito yo
nāsya svamastīti ca veditavyam
दमस्त्यागोऽथाप्रमाद इत्येतेष्वमृतं स्थितम् ।
एतानि ब्रह्ममुख्यानां ब्राह्मणानां मनीषिणाम्
damastyāgo'thāpramāda ityeteṣvamṛtaṃ sthitam |
etāni brahmamukhyānāṃ brāhmaṇānāṃ manīṣiṇām
सद्वाऽसद्वा परीवादे ब्राह्मणस्य न शस्यते ।
नरकप्रतिष्ठास्ते स्युर्य एवं कुरुते जनाः
sadvā'sadvā parīvāde brāhmaṇasya na śasyate |
narakapratiṣṭhāste syurya evaṃ kurute janāḥ
मदोऽष्टादशदोषः स स्यात्पुरा योऽप्रकीर्तितः ।
लोकद्वेष्यं प्रतिकूल्यमभ्यसूया मृषावचः
mado'ṣṭādaśadoṣaḥ sa syātpurā yo'prakīrtitaḥ |
lokadveṣyaṃ pratikūlyamabhyasūyā mṛṣāvacaḥ
कामक्रोधौ पारतन्त्र्यं परिवादोऽथ पैशुनम् ।
अर्थहानिर्विवादश्च मात्सर्यं प्राणिपीडनम्
kāmakrodhau pāratantryaṃ parivādo'tha paiśunam |
arthahānirvivādaśca mātsaryaṃ prāṇipīḍanam
ईर्ष्या मोदोऽतिवादश्च संज्ञानाशोऽभ्यसूयिता ।
तस्मात्प्राज्ञो न माद्येत सदा ह्येतद्विगर्हितम्
īrṣyā modo'tivādaśca saṃjñānāśo'bhyasūyitā |
tasmātprājño na mādyeta sadā hyetadvigarhitam
नभ्यर्थितश्चार्हति शुद्धभावः
nabhyarthitaścārhati śuddhabhāvaḥ
त्यक्तद्रव्यः संवसेन्नेह कामा-
द्भिङ्क्ते कर्मस्वाशिषं बाधते च
tyaktadravyaḥ saṃvasenneha kāmā-
dbhiṅkte karmasvāśiṣaṃ bādhate ca
द्रव्यवान्गुणवानेवं त्यागी भवति सात्विकः ।
पञ्चभूतानि पञ्चभ्यो निवर्तयति तादृशः
dravyavānguṇavānevaṃ tyāgī bhavati sātvikaḥ |
pañcabhūtāni pañcabhyo nivartayati tādṛśaḥ
एतत्समृद्धमप्यृद्धं तपो भवति केवलम् ।
सत्वात्प्रच्यवमानानां सङ्कल्पेन समाहितम्
etatsamṛddhamapyṛddhaṃ tapo bhavati kevalam |
satvātpracyavamānānāṃ saṅkalpena samāhitam
यतो यज्ञः प्रवर्धन्ते मत्यस्यैवावरोधनात् ।
मनसान्यस्य भवति वाच्यन्यस्याथ कर्मणा
yato yajñaḥ pravardhante matyasyaivāvarodhanāt |
manasānyasya bhavati vācyanyasyātha karmaṇā
सङ्कल्पसिद्धं पुरुषमसङ्कल्पोऽधितिष्ठति ।
ब्राह्मणस्य विशेषेण किञ्चान्यदपि मे श्रृणु
saṅkalpasiddhaṃ puruṣamasaṅkalpo'dhitiṣṭhati |
brāhmaṇasya viśeṣeṇa kiñcānyadapi me śrṛṇu
अध्यापयेन्महदेतद्यशस्यं
वाचो विकराः कवयो वदन्ति ।
अस्मिन्योगे सर्वमिदं प्रतिष्ठितं
ये तद्विदुरमृतास्ते भवन्ति
adhyāpayenmahadetadyaśasyaṃ
vāco vikarāḥ kavayo vadanti |
asminyoge sarvamidaṃ pratiṣṭhitaṃ
ye tadviduramṛtāste bhavanti
न कर्मणा सुकृतेनैव राजन्
सत्यं जयेज्जुहुयाद्वा यजेद्वा ।
नैतेन वालोऽमृत्युमभ्येति राजन्
रतिं चासौ न लभत्यन्तकाले
na karmaṇā sukṛtenaiva rājan
satyaṃ jayejjuhuyādvā yajedvā |
naitena vālo'mṛtyumabhyeti rājan
ratiṃ cāsau na labhatyantakāle
तृष्णीमेक उपासीत चेष्टेत मनसापि न ।
तथा संस्तुतिनिन्दाभ्यां प्रीतिरोषौ विवर्जयेत्
tṛṣṇīmeka upāsīta ceṣṭeta manasāpi na |
tathā saṃstutinindābhyāṃ prītiroṣau vivarjayet
अत्रैव तिष्ठन्क्षत्रिय ब्रह्माविशति पश्यति ।
वेदेषु चानुपूर्व्येण एतद्विद्वन्ब्रवीमि ते
atraiva tiṣṭhankṣatriya brahmāviśati paśyati |
vedeṣu cānupūrvyeṇa etadvidvanbravīmi te
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)