अथ संचिन्तयानस्य देवराजस्य धीमतः ।
नहुषस्य वधोपायं लोकपालैः सदैवतैः
atha saṃcintayānasya devarājasya dhīmataḥ |
nahuṣasya vadhopāyaṃ lokapālaiḥ sadaivataiḥ
23 verses · 17 of 196
As Indra plans Nahusha's end with the lokapalas, the ascetic Agastya appears and congratulates him: Nahusha has fallen from heaven. Indra honours him and asks how. The weary devarshis and brahmarshis carrying Nahusha asked him whether the mantras Brahma gave for sprinkling cows were authoritative. Clouded by tamas, Nahusha said no. They told him he had turned to adharma. Quarrelling with them, he touched Agastya's head with his foot and at once lost his lustre. Agastya cursed him: for scorning what the ancient rishis practised, for kicking him and yoking sages as bearers, fall to earth and wander as a great serpent for ten thousand years; on meeting Yudhishthira of your own line you will return to svarga. The worlds rejoice.
शल्य उवाच
अथ संचिन्तयानस्य देवराजस्य धीमतः ।
नहुषस्य वधोपायं लोकपालैः सदैवतैः
atha saṃcintayānasya devarājasya dhīmataḥ |
nahuṣasya vadhopāyaṃ lokapālaiḥ sadaivataiḥ
तपस्वी तत्र भगवानगस्त्यः प्रत्यदृश्यत ।
सोऽब्रवीदर्च्य देवेन्द्रं दिष्ट्या वै वर्धते भवान्
tapasvī tatra bhagavānagastyaḥ pratyadṛśyata |
so'bravīdarcya devendraṃ diṣṭyā vai vardhate bhavān
विश्वरूपविनाशेन वृत्रासुरवधेन च ।
दिष्ट्याद्य नहुषो भ्रष्टो देवराज्यात्पुरन्दर
viśvarūpavināśena vṛtrāsuravadhena ca |
diṣṭyādya nahuṣo bhraṣṭo devarājyātpurandara
दिष्ट्या हतारिं पश्यामि भवन्तं वलसूदन ।
(इन्द्र उवाच)
स्वागतं ते महर्षेऽस्तु प्रीतोऽहं दर्शनात्तत ।
पाद्यमाचमनीयं च गामर्घ्यं च प्रतीच्छ मे
diṣṭyā hatāriṃ paśyāmi bhavantaṃ valasūdana |
(indra uvāca)
svāgataṃ te maharṣe'stu prīto'haṃ darśanāttata |
pādyamācamanīyaṃ ca gāmarghyaṃ ca pratīccha me
पूजितं चोपविष्टं तमासेन मुनिसत्तमम् ।
पर्यपृच्छत देवेशः प्रहृष्टो ब्राह्मणर्षभम्
pūjitaṃ copaviṣṭaṃ tamāsena munisattamam |
paryapṛcchata deveśaḥ prahṛṣṭo brāhmaṇarṣabham
श्रोतुमिच्छामि भगवन्कथ्यमानं द्विजोत्तम ।
परिभ्रष्टः कथं स्वर्गान्नहुषः पापनिश्चयः
śrotumicchāmi bhagavankathyamānaṃ dvijottama |
paribhraṣṭaḥ kathaṃ svargānnahuṣaḥ pāpaniścayaḥ
अगस्त्य उवाच
श्रृणु शक्र प्रियं वाक्यं यथा राजा दुरात्मवान् ।
स्वर्गाद्भ्रष्टो दुराचारो नहुषो बलदर्पितः
śrṛṇu śakra priyaṃ vākyaṃ yathā rājā durātmavān |
svargādbhraṣṭo durācāro nahuṣo baladarpitaḥ
श्रमार्ताश्च वहन्तस्तं नहुषं पापकारिणम् ।
देवर्षयो महाभागास्तथा ब्रह्मर्षयोऽमलाः
śramārtāśca vahantastaṃ nahuṣaṃ pāpakāriṇam |
devarṣayo mahābhāgāstathā brahmarṣayo'malāḥ
पप्रच्छुर्नहुषं देवं संशयं जयतां वर ।
य इमे ब्रह्मणा प्रोक्ता मन्त्रा वै प्रोक्षणे गवाम्
papracchurnahuṣaṃ devaṃ saṃśayaṃ jayatāṃ vara |
ya ime brahmaṇā proktā mantrā vai prokṣaṇe gavām
एते प्रमाणं भवत उताहो नेति वासव ।
नहुषो नेति तानाह तमसा मूढचेतनः
ete pramāṇaṃ bhavata utāho neti vāsava |
nahuṣo neti tānāha tamasā mūḍhacetanaḥ
ऋषय ऊचुः
अधर्मे संप्रवृत्तस्त्वं धर्मं न प्रतिपद्यसे ।
प्रमाणमेतदस्माकं पूर्वं प्रोक्तं महर्षिभिः
adharme saṃpravṛttastvaṃ dharmaṃ na pratipadyase |
pramāṇametadasmākaṃ pūrvaṃ proktaṃ maharṣibhiḥ
अगस्त्य उवाच
ततो विवदमानः स मुनिभिः सह वासव ।
अथ मामस्पृशन्मूर्ध्नि पादेनाधर्मपीडितः
tato vivadamānaḥ sa munibhiḥ saha vāsava |
atha māmaspṛśanmūrdhni pādenādharmapīḍitaḥ
तेनाभूद्धततेजाश्च निःश्रीकश्च महीपतिः ।
ततस्तं तमसा विग्नमवोचं भृशपीडितम्
tenābhūddhatatejāśca niḥśrīkaśca mahīpatiḥ |
tatastaṃ tamasā vignamavocaṃ bhṛśapīḍitam
यस्मात्पूर्वैः कृतं राजन्ब्रह्मर्षिभिरनुष्ठितम् ।
अदृष्टं दूषयसि मे यच्च मूर्ध्य्रस्पृशः पदा
yasmātpūrvaiḥ kṛtaṃ rājanbrahmarṣibhiranuṣṭhitam |
adṛṣṭaṃ dūṣayasi me yacca mūrdhyraspṛśaḥ padā
यच्चापि त्वमृषीन्मूढ ब्रह्मकल्पान्दुरासदान्
yaccāpi tvamṛṣīnmūḍha brahmakalpāndurāsadān
वाहान्कृत्व्रा वाहयसि तेन स्वर्गाद्धतप्रभः ।
ध्वंस पाप परिभ्रष्टः क्षीणपुण्यो महीतले
vāhānkṛtvrā vāhayasi tena svargāddhataprabhaḥ |
dhvaṃsa pāpa paribhraṣṭaḥ kṣīṇapuṇyo mahītale
दशवर्षसहस्राणि सर्परूपधरो महान् ।
विचरिष्यसि पूर्णेषु पुनः स्वर्गमवाप्स्यसि
daśavarṣasahasrāṇi sarparūpadharo mahān |
vicariṣyasi pūrṇeṣu punaḥ svargamavāpsyasi
दृष्ट्वा युधिष्ठिरं नाम तव वंशसमुद्भवम् ।
निहतो ब्रह्मशापेन प्रपद्यस्व त्रिविष्टपम्
dṛṣṭvā yudhiṣṭhiraṃ nāma tava vaṃśasamudbhavam |
nihato brahmaśāpena prapadyasva triviṣṭapam
एवं भ्रष्टो दुरात्मा स देवराज्यादरिन्दम ।
दिष्ट्या वर्धामहे शक्र हतो ब्रह्मर्षिकण्टकः
evaṃ bhraṣṭo durātmā sa devarājyādarindama |
diṣṭyā vardhāmahe śakra hato brahmarṣikaṇṭakaḥ
त्रिविष्टपं प्रपद्यस्व पाहि लोकाञ्शचीपते ।
जितेन्द्रियो जितामित्रः स्तूयमानो महर्षिभिः
triviṣṭapaṃ prapadyasva pāhi lokāñśacīpate |
jitendriyo jitāmitraḥ stūyamāno maharṣibhiḥ
शल्य उवाच
ततो देवा भृशं तुष्टा महर्षिगणसंवृताः ।
पितरश्चैव यक्षाश्च भुजगा राक्षसास्तथा
tato devā bhṛśaṃ tuṣṭā maharṣigaṇasaṃvṛtāḥ |
pitaraścaiva yakṣāśca bhujagā rākṣasāstathā
गन्धर्वा देवकन्याश्च सर्वे चाप्सरसां गणाः ।
सरांसि सरितः शैलाः सागराश्च विशांपते
gandharvā devakanyāśca sarve cāpsarasāṃ gaṇāḥ |
sarāṃsi saritaḥ śailāḥ sāgarāśca viśāṃpate
उपागम्याब्रुवन्सर्वे दिष्ट्या वर्धसि शक्रुहन् ।
हतश्च नहुषः पापो दिष्ट्यागस्त्येन धीमता ।
दिष्ट्या पापसमाचारः कृतः सर्पो महीतले
upāgamyābruvansarve diṣṭyā vardhasi śakruhan |
hataśca nahuṣaḥ pāpo diṣṭyāgastyena dhīmatā |
diṣṭyā pāpasamācāraḥ kṛtaḥ sarpo mahītale
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)