यस्माद्धर्मात्परो धर्मो विद्यदे नेह कश्चन ।
यो वि----- न्प्रब्रवीतु मे
yasmāddharmātparo dharmo vidyade neha kaścana |
yo vi----- nprabravītu me
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि षट्पञ्चाशदधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥
25 verses · 256 of 372
Shuka asks for the highest dharma. Vyasa answers that the one-pointedness of mind and senses is the supreme tapas and the highest dharma. When the senses are drawn back from their pastures into their home, you will see the eternal Self like a smokeless fire. A great tree full of flowers and fruit does not know where its flowers are; so the embodied self does not know its coming and going, but the inner Self sees all. Vyasa bids Shuka cross with the intellect the fearful river of the world, whose crocodiles are the five senses, whose banks are the mind's intentions, whose serpents are desire and anger. Brahman is neither woman, man nor neuter. Whoever knows it, man or woman, is not born again. Some verses are damaged.
शुक उवाच
यस्माद्धर्मात्परो धर्मो विद्यदे नेह कश्चन ।
यो वि----- न्प्रब्रवीतु मे
yasmāddharmātparo dharmo vidyade neha kaścana |
yo vi----- nprabravītu me
व्यास उवाच
धर्मं ति संप्रवक्ष्यामि पुराणमृषिसंस्तुतम् ।
विशिष्टं सर्वधर्मेभ्यस्तमिहैकमनाः शृणु
dharmaṃ ti saṃpravakṣyāmi purāṇamṛṣisaṃstutam |
viśiṣṭaṃ sarvadharmebhyastamihaikamanāḥ śṛṇu
इन्द्रिया-----प्रमाथीनि बुद्ध्या संयम्य यत्नतः ।
सर्वतो--------------------
indriyā-----pramāthīni buddhyā saṃyamya yatnataḥ |
sarvato--------------------
मनसश्चेन्द्रियाणा चाप्यकाग्र्य परमं तप ।
तज्ज्यायः सर्वधर्मेभ्यः स धर्मः पर उच्य
manasaścendriyāṇā cāpyakāgrya paramaṃ tapa |
tajjyāyaḥ sarvadharmebhyaḥ sa dharmaḥ para ucya
तानि सर्वाणि संधाय मनःषष्ठानि मेधया ।
आत्मतृप्त इवासीत बहुचिन्त्यमचिन्तयन्
tāni sarvāṇi saṃdhāya manaḥṣaṣṭhāni medhayā |
ātmatṛpta ivāsīta bahucintyamacintayan
गोचरेभ्यो निवृत्तानि यदा स्थास्यन्ति वेश्मनि ।
तदा त्वमात्मनाऽऽत्मानं परं द्रक्ष्यसि शाश्वतम्
gocarebhyo nivṛttāni yadā sthāsyanti veśmani |
tadā tvamātmanā''tmānaṃ paraṃ drakṣyasi śāśvatam
सर्वात्मानं महात्मानं विधूममिव पावकम् ।
तं पश्यन्ति महात्मानो ब्राह्मणा ये मनीषिणः
sarvātmānaṃ mahātmānaṃ vidhūmamiva pāvakam |
taṃ paśyanti mahātmāno brāhmaṇā ye manīṣiṇaḥ
यथा पुष्पफलोपेतो बहुशाखो महाद्रुमः ।
आत्मनो नाभिजानीते क्व मे पुष्पं क्व मे फलम्
yathā puṣpaphalopeto bahuśākho mahādrumaḥ |
ātmano nābhijānīte kva me puṣpaṃ kva me phalam
एवमात्मा न जानीते क्व गभिष्ये कुतस्त्वहम् ।
अन्यो ह्यत्रान्तरात्माऽस्ति यः सर्वमनुपश्यति
evamātmā na jānīte kva gabhiṣye kutastvaham |
anyo hyatrāntarātmā'sti yaḥ sarvamanupaśyati
ज्ञानदीपेन दीप्तेन पश्यत्यात्मानमात्मना ।
दृष्ट्वा त्वमात्मनाऽऽत्मानं निरात्मा भव सर्ववित्
jñānadīpena dīptena paśyatyātmānamātmanā |
dṛṣṭvā tvamātmanā''tmānaṃ nirātmā bhava sarvavit
विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विमुक्तत्वगिवोरगः ।
परां बुद्धिमवाप्येह विपाप्मा विगतज्वरः
vimuktaḥ sarvapāpebhyo vimuktatvagivoragaḥ |
parāṃ buddhimavāpyeha vipāpmā vigatajvaraḥ
सर्वतः प्रवहां घोरां नदीं लोकप्रवाहिनीम् ।
पञ्चेन्द्रियग्राहवतीं मनःसंकल्परोधसम्
sarvataḥ pravahāṃ ghorāṃ nadīṃ lokapravāhinīm |
pañcendriyagrāhavatīṃ manaḥsaṃkalparodhasam
लोभमोहतृणच्छन्नां कामक्रोधसरीसृपाम् ।
सत्यतीर्थानृतक्षोभां क्रोधपङ्कां सरिद्वराम्
lobhamohatṛṇacchannāṃ kāmakrodhasarīsṛpām |
satyatīrthānṛtakṣobhāṃ krodhapaṅkāṃ saridvarām
अव्यक्तप्रभवां शीघ्रां दुस्तरामकृतात्मभिः ।
प्रतरस्व नदीं बुद्ध्या कामग्राहसमाकुलाम्
avyaktaprabhavāṃ śīghrāṃ dustarāmakṛtātmabhiḥ |
pratarasva nadīṃ buddhyā kāmagrāhasamākulām
------------ तालद्स्तराम् ।
आत्मकमा---------जिह्वावर्तां दुरासदाम्
------------ tāladstarām |
ātmakamā---------jihvāvartāṃ durāsadām
यां तरन्ति कृतप्रज्ञा धृतिमन्तो मनीषिणः ।
तां तीर्णः सर्वतोमुक्तो विधूतात्माऽऽत्मविच्छुचिः
yāṃ taranti kṛtaprajñā dhṛtimanto manīṣiṇaḥ |
tāṃ tīrṇaḥ sarvatomukto vidhūtātmā''tmavicchuciḥ
उत्तमां बुद्धिमास्थाय ब्रह्मभूयं भविष्यसि ।
संतीर्णः सर्वसंक्लेशान्प्रसन्नात्मा विकल्मषः
uttamāṃ buddhimāsthāya brahmabhūyaṃ bhaviṣyasi |
saṃtīrṇaḥ sarvasaṃkleśānprasannātmā vikalmaṣaḥ
भूमिष्ठानीव भूतानि पर्वतस्थो निशामय ।
अक्रुध्यन्नप्रहृष्यंश्च अनृशंसमतिस्तथा
bhūmiṣṭhānīva bhūtāni parvatastho niśāmaya |
akrudhyannaprahṛṣyaṃśca anṛśaṃsamatistathā
ततो द्रक्ष्यसि सर्वेषां भूतानां प्रभवाप्ययौ ।
एनं वै सर्वभूतेभ्यो विशिष्टं मेनिरे बुधाः ।
धर्मं धर्मभृतां श्रेष्ठा मुनयस्तत्त्वदर्शिनः
tato drakṣyasi sarveṣāṃ bhūtānāṃ prabhavāpyayau |
enaṃ vai sarvabhūtebhyo viśiṣṭaṃ menire budhāḥ |
dharmaṃ dharmabhṛtāṃ śreṣṭhā munayastattvadarśinaḥ
आत्मनो व्यापिनो ज्ञानमिदं पुत्रानुशासनम् ।
प्रयताय प्रवक्तव्यं हितायानुगताय च
ātmano vyāpino jñānamidaṃ putrānuśāsanam |
prayatāya pravaktavyaṃ hitāyānugatāya ca
आत्मज्ञानमिदं गुह्यं सर्वगुह्यतमं महत् ।
अब्रुवं यदहं तात आत्मसाक्षिकमञ्जसा
ātmajñānamidaṃ guhyaṃ sarvaguhyatamaṃ mahat |
abruvaṃ yadahaṃ tāta ātmasākṣikamañjasā
नैव स्त्री न पुमानेतन्नैव वेद नपुंसकम् ।
अदुःखमसुखं ब्रह्म भूतभव्यभवात्मकम्
naiva strī na pumānetannaiva veda napuṃsakam |
aduḥkhamasukhaṃ brahma bhūtabhavyabhavātmakam
नैतज्ज्ञात्वा पुमान्स्त्री वा पुनर्भवमवाप्नुते ।
स्वभावप्रतिपत्त्यर्थमेतद्धर्मं विधीयते
naitajjñātvā pumānstrī vā punarbhavamavāpnute |
svabhāvapratipattyarthametaddharmaṃ vidhīyate
यथा मतानि सर्वाणि तथैतानि यथातथा ।
कथितानि मया पुत्र भवन्ति न भवन्ति च
yathā matāni sarvāṇi tathaitāni yathātathā |
kathitāni mayā putra bhavanti na bhavanti ca
तत्प्रीतियुक्तेन गुणान्वितेन
पुत्रेण सत्पुत्र दमान्वितेन ।
पृष्टो हि संप्रीतिमना यथार्थं
ब्रूयात्सुतस्येह यदुक्तमेतत्
tatprītiyuktena guṇānvitena
putreṇa satputra damānvitena |
pṛṣṭo hi saṃprītimanā yathārthaṃ
brūyātsutasyeha yaduktametat
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)