मनः प्रसृजते भावं बुद्धिरध्यवसायिनी ।
हृदयं प्रियाप्रिये वेद त्रिविधा कर्मवेदना
manaḥ prasṛjate bhāvaṃ buddhiradhyavasāyinī |
hṛdayaṃ priyāpriye veda trividhā karmavedanā
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि चतुःपञ्चाशदधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥
24 verses · 254 of 372
The mind forms ideas, the intellect decides, the heart knows pleasant and unpleasant. The intellect is a man's very self in action: hearing it becomes the ear, seeing it becomes the eye, desiring it becomes the mind. It moves among the three states of joy, grief and neither, as the sea rules its rivers. The Self cannot be seen through senses running after desire; when the mind reins them in, it shines like a form lit by a lamp. As a water bird is not wetted, the freed yogi is not stained by the gunas. Sattva creates the gunas, the field-knower only watches. The two are always joined yet separate, like a fish and water, a gnat and the fig, or the reed and its sheath of munja grass.
व्यास उवाच
मनः प्रसृजते भावं बुद्धिरध्यवसायिनी ।
हृदयं प्रियाप्रिये वेद त्रिविधा कर्मवेदना
manaḥ prasṛjate bhāvaṃ buddhiradhyavasāyinī |
hṛdayaṃ priyāpriye veda trividhā karmavedanā
इन्द्रियेभ्यः परा ह्यर्था अर्थेभ्यः परमं मनः ।
मनसस्तु परा बुद्धिर्बुद्धेरात्मा परो मतः
indriyebhyaḥ parā hyarthā arthebhyaḥ paramaṃ manaḥ |
manasastu parā buddhirbuddherātmā paro mataḥ
बुद्धिरात्मा मनुष्यस्य बुद्धिरेवात्मनो गतिः ।
यदा विकुरुते भाव तदा भवति सा मनः
buddhirātmā manuṣyasya buddhirevātmano gatiḥ |
yadā vikurute bhāva tadā bhavati sā manaḥ
इन्द्रियाणां पृथग्भावाद्बुद्धिर्विक्रियतेऽसकृत् ।
शृण्वती भवति श्रोत्रं स्पृशती स्पर्श उच्यते
indriyāṇāṃ pṛthagbhāvādbuddhirvikriyate'sakṛt |
śṛṇvatī bhavati śrotraṃ spṛśatī sparśa ucyate
पश्यती भवते दृष्टी रसती रसनं भवेत् ।
जिघ्रती भवति घ्राणं बुद्धिर्विक्रियते पृथक्
paśyatī bhavate dṛṣṭī rasatī rasanaṃ bhavet |
jighratī bhavati ghrāṇaṃ buddhirvikriyate pṛthak
इन्द्रियाणीति तान्याहुस्तेष्वदृश्योऽधितिष्ठति ।
तिष्ठती पुरुषे बुद्धिस्त्रिषु भावेषु वर्तते
indriyāṇīti tānyāhusteṣvadṛśyo'dhitiṣṭhati |
tiṣṭhatī puruṣe buddhistriṣu bhāveṣu vartate
कदाचिल्लभते प्रीतिं कदाचिदपि शोचति ।
न सुखेन न दुःखेन कदाचिदिह युज्यते
kadācillabhate prītiṃ kadācidapi śocati |
na sukhena na duḥkhena kadācidiha yujyate
सेयं भावात्मिका भावांस्त्रीनेताननुवर्तते ।
सरितां सागरो भर्ता महावेलामिवोर्मिमान्
seyaṃ bhāvātmikā bhāvāṃstrīnetānanuvartate |
saritāṃ sāgaro bhartā mahāvelāmivormimān
यदा प्रार्थयते किंचित्तदा भवति सा मनः ।
अधिष्ठानानि वै बुद्ध्यां पृथगेतानि संस्मरेत ।
इन्द्रियाण्येवमेतानि विजेतव्यानि कृत्स्नशः
yadā prārthayate kiṃcittadā bhavati sā manaḥ |
adhiṣṭhānāni vai buddhyāṃ pṛthagetāni saṃsmareta |
indriyāṇyevametāni vijetavyāni kṛtsnaśaḥ
सर्वाण्येवानुपूर्व्येण यद्यदाऽनुविधीयते ।
अविभागगता बुद्धिर्भावे मनसि वर्तते ।
प्रवर्तमानं तु रजः सत्वमप्यनुवर्तते
sarvāṇyevānupūrvyeṇa yadyadā'nuvidhīyate |
avibhāgagatā buddhirbhāve manasi vartate |
pravartamānaṃ tu rajaḥ satvamapyanuvartate
ये चैव भावा वर्तन्ते सर्व एष्वेव ते त्रिषु ।
अन्वर्थाः संप्रवर्तन्ते रथनेमिमरा इव
ye caiva bhāvā vartante sarva eṣveva te triṣu |
anvarthāḥ saṃpravartante rathanemimarā iva
प्रदीपार्थं मनः कुर्यादिन्द्रियैर्बुद्धिसत्तमैः ।
निश्चरद्भिर्यथायोगमुदासीनैर्यदृच्छया
pradīpārthaṃ manaḥ kuryādindriyairbuddhisattamaiḥ |
niścaradbhiryathāyogamudāsīnairyadṛcchayā
एवं स्वभावमेवेदमिति विद्वान्न मुह्यति ।
अशोचन्नप्रहृष्यन्हि नित्यं विगतमत्सरः
evaṃ svabhāvamevedamiti vidvānna muhyati |
aśocannaprahṛṣyanhi nityaṃ vigatamatsaraḥ
न चात्मा शक्यते द्रष्टुमिन्द्रियैः कामगोचरैः ।
प्रवर्तमानैरनयैर्दुर्धर्षैरकृतात्मभिः
na cātmā śakyate draṣṭumindriyaiḥ kāmagocaraiḥ |
pravartamānairanayairdurdharṣairakṛtātmabhiḥ
तेषां तु मनसा रश्मीन्यदा सम्यङ्क्तियच्छति ।
तदा प्रकाशतेऽस्यात्मा दीपदीप्ता यथाऽऽकृतिः
teṣāṃ tu manasā raśmīnyadā samyaṅktiyacchati |
tadā prakāśate'syātmā dīpadīptā yathā''kṛtiḥ
सर्वेषामेव भूतानां मनस्युपरते यथा ।
प्रकाशं भवते सर्वं तथेदमुपधार्यताम्
sarveṣāmeva bhūtānāṃ manasyuparate yathā |
prakāśaṃ bhavate sarvaṃ tathedamupadhāryatām
यथा वारिचरः पक्षी न लिप्यति जले चरन् ।
विमुक्तात्मा तथा योगी गुणदोषैर्न लिप्यते
yathā vāricaraḥ pakṣī na lipyati jale caran |
vimuktātmā tathā yogī guṇadoṣairna lipyate
एवमेव कृतप्रज्ञो न दोषैर्विषयांश्चरन् ।
असज्जमानः सर्वेषु कथंचन न लिप्यते
evameva kṛtaprajño na doṣairviṣayāṃścaran |
asajjamānaḥ sarveṣu kathaṃcana na lipyate
त्यक्त्वा पूर्वकृतं कर्म रतिर्यस्य सदाऽऽत्मनि ।
सर्वभूतात्मभूतस्य गुणवर्गेष्वसज्जतः
tyaktvā pūrvakṛtaṃ karma ratiryasya sadā''tmani |
sarvabhūtātmabhūtasya guṇavargeṣvasajjataḥ
सत्वमात्मा प्रसरति गुणान्वाऽपि कदाचन ।
न गुणा विदुरात्मानं गुणान्वेद स सर्वदा
satvamātmā prasarati guṇānvā'pi kadācana |
na guṇā vidurātmānaṃ guṇānveda sa sarvadā
परिद्रष्टा गुणानां च परिस्रष्टा यथातथम् ।
क्षेतक्षेत्रज्ञयोरेतदन्तरं विद्धि सूक्ष्मयोः
paridraṣṭā guṇānāṃ ca parisraṣṭā yathātatham |
kṣetakṣetrajñayoretadantaraṃ viddhi sūkṣmayoḥ
सृजतेऽत्र गुणानेक एको न सृजते गुणान् ।
पृथग्भूतौ प्रकृत्या तौ संप्रयुक्तौ च सर्वदा
sṛjate'tra guṇāneka eko na sṛjate guṇān |
pṛthagbhūtau prakṛtyā tau saṃprayuktau ca sarvadā
यथा मत्स्योऽद्भिरन्यः स्यात्संप्रयुक्तौ तथैव तौ ।
मशकोदुम्बरौ वाऽपि संप्रयुक्तौ यथा सह
yathā matsyo'dbhiranyaḥ syātsaṃprayuktau tathaiva tau |
maśakodumbarau vā'pi saṃprayuktau yathā saha
इषीका वा यथा मुञ्जे पृथक्च सह चैव च ।
तथैव सहितावेतावन्योन्यस्मिन्प्रतिष्ठितौ
iṣīkā vā yathā muñje pṛthakca saha caiva ca |
tathaiva sahitāvetāvanyonyasminpratiṣṭhitau
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)