यद्यस्ति दत्तमिष्टं वा तपस्तप्तं तथैव च ।
गुरूणां वाऽपि शुश्रूषा तन्मे ब्रूहि पितामह
yadyasti dattamiṣṭaṃ vā tapastaptaṃ tathaiva ca |
gurūṇāṃ vā'pi śuśrūṣā tanme brūhi pitāmaha
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि एकोनाशीत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥
22 verses · 179 of 372
Yudhishthira asks whether gifts, sacrifice, tapas and service to elders bear fruit hereafter. Bhishma answers that it is there as it is here. Evil-doers go from famine to famine, fear to fear, death to death, while the faithful and self-controlled pass from festival to festival and heaven to heaven. A man's deed runs with him when he runs, sleeps when he sleeps and follows him like a shadow. As a calf finds its mother among a thousand cows, the former deed finds its doer. A soiled cloth is cleaned by water afterwards, and so a wrong is cleansed by later merit and tapas. The path of those who know dharma leaves no trace, like birds in the sky.
युधिष्ठिर उवाच
यद्यस्ति दत्तमिष्टं वा तपस्तप्तं तथैव च ।
गुरूणां वाऽपि शुश्रूषा तन्मे ब्रूहि पितामह
yadyasti dattamiṣṭaṃ vā tapastaptaṃ tathaiva ca |
gurūṇāṃ vā'pi śuśrūṣā tanme brūhi pitāmaha
भीष्म उवाच
यथाऽस्मिंश्च तथा तत्र जानीयां नृपसत्तम ।
दुष्कर्तारो यथा लोके यत्कुर्वन्ति तथा शृणु
yathā'smiṃśca tathā tatra jānīyāṃ nṛpasattama |
duṣkartāro yathā loke yatkurvanti tathā śṛṇu
आत्मनाऽनर्थयुक्तेन पापे निविशते मनः ।
स्वकर्म कलुषं कृत्वा दुःखे महति धीयते
ātmanā'narthayuktena pāpe niviśate manaḥ |
svakarma kaluṣaṃ kṛtvā duḥkhe mahati dhīyate
दुर्भिक्षादेव दुर्भिक्षं क्लेशात्क्लेशं भयाद्भयम् ।
मृतेभ्यः प्रमृता यान्ति दरिद्राः पापकारिणः
durbhikṣādeva durbhikṣaṃ kleśātkleśaṃ bhayādbhayam |
mṛtebhyaḥ pramṛtā yānti daridrāḥ pāpakāriṇaḥ
उत्सवादुत्सवं यान्ति स्वर्गात्स्वर्गं सुखात्सुखम् ।
श्रद्दधानाश्च दान्ताश्च सत्वस्थाः शुभकारिणाः
utsavādutsavaṃ yānti svargātsvargaṃ sukhātsukham |
śraddadhānāśca dāntāśca satvasthāḥ śubhakāriṇāḥ
व्यालकुञ्जरदुर्गेषु सर्पचोरभयेषु च ।
हस्तावापेन गच्छन्ति नास्तिकाः किमतः परम्
vyālakuñjaradurgeṣu sarpacorabhayeṣu ca |
hastāvāpena gacchanti nāstikāḥ kimataḥ param
प्रियदेवातिथेयाश्च वदान्याः प्रियसाधवः ।
क्षेम्यमात्मवतां मार्गमास्थिता हस्तदक्षिणम्
priyadevātitheyāśca vadānyāḥ priyasādhavaḥ |
kṣemyamātmavatāṃ mārgamāsthitā hastadakṣiṇam
पुलाका इव धान्येषु पुत्तिका इव पक्षिषु ।
तद्विधास्ते मनुष्येषु येषां धर्मो न कारणम्
pulākā iva dhānyeṣu puttikā iva pakṣiṣu |
tadvidhāste manuṣyeṣu yeṣāṃ dharmo na kāraṇam
सुशीघ्रमपि धावन्तं विधानमनुधावति ।
शेते सह शयानेन येनयेन यथाकृतम्
suśīghramapi dhāvantaṃ vidhānamanudhāvati |
śete saha śayānena yenayena yathākṛtam
उपतिष्ठति तिष्ठन्तं गच्छन्तमनुगच्छति ।
करोति कुर्वतः कर्म छायेवाऽनुविधीयते
upatiṣṭhati tiṣṭhantaṃ gacchantamanugacchati |
karoti kurvataḥ karma chāyevā'nuvidhīyate
येनयेन यथा यद्यत्पुरा कर्म समार्जितम् ।
तत्तदेव नरो भुङ्क्ते नित्यं विहितमात्मना
yenayena yathā yadyatpurā karma samārjitam |
tattadeva naro bhuṅkte nityaṃ vihitamātmanā
स्वकर्मफलनिक्षेपं विधानपरिरक्षितम् ।
भूतग्राममिमं कालः समन्तात्परिकर्षति
svakarmaphalanikṣepaṃ vidhānaparirakṣitam |
bhūtagrāmamimaṃ kālaḥ samantātparikarṣati
अचोद्यमानानि यथा पुष्पाणि च फलानि च ।
स्वं कालं नातिवर्तन्ते तथा कर्म पुराकृतम्
acodyamānāni yathā puṣpāṇi ca phalāni ca |
svaṃ kālaṃ nātivartante tathā karma purākṛtam
संमानश्चावमानश्च लाभालाभौ क्षयोदयौ ।
प्रवृत्तानि विवर्तन्ते विद्यानान्ते पुनःपुनः
saṃmānaścāvamānaśca lābhālābhau kṣayodayau |
pravṛttāni vivartante vidyānānte punaḥpunaḥ
आत्मना विहितं दुःखमात्मना विहितं सुखम् ।
गर्भशय्यामुपादाय भुज्यते पौर्वदेहिकम्
ātmanā vihitaṃ duḥkhamātmanā vihitaṃ sukham |
garbhaśayyāmupādāya bhujyate paurvadehikam
बालो युवा च वृद्धश्च यत्करोति शुभाशुभम् ।
तस्यांतस्यामवस्थायां भुङ्क्ते जन्मनिजन्मनि
bālo yuvā ca vṛddhaśca yatkaroti śubhāśubham |
tasyāṃtasyāmavasthāyāṃ bhuṅkte janmanijanmani
यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् ।
तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति
yathā dhenusahasreṣu vatso vindati mātaram |
tathā pūrvakṛtaṃ karma kartāramanugacchati
संक्लिन्नमग्रतो वस्त्रं पश्चाच्छुध्यति वारिणा ।
दुष्कर्मापि तथा पश्चात्पूयते पुण्यकर्मणा
saṃklinnamagrato vastraṃ paścācchudhyati vāriṇā |
duṣkarmāpi tathā paścātpūyate puṇyakarmaṇā
तपसा तप्यते देहस्तपसा विन्दते महत् ॥
उपवासैः प्रतप्तानां दीर्घं सुखमनन्तरम्
tapasā tapyate dehastapasā vindate mahat ||
upavāsaiḥ prataptānāṃ dīrghaṃ sukhamanantaram
दीर्घकालेन तपसा सेवितेन तपोवने ।
धर्मनिर्धूतपापानां संसिद्ध्यन्ते मनोरथाः
dīrghakālena tapasā sevitena tapovane |
dharmanirdhūtapāpānāṃ saṃsiddhyante manorathāḥ
शकुनीनामिवाकाशे मत्स्यानामिव चोदके ।
पदं यथा न दृश्येत तथा धर्मविदां गतिः
śakunīnāmivākāśe matsyānāmiva codake |
padaṃ yathā na dṛśyeta tathā dharmavidāṃ gatiḥ
अलमन्यैरुपालम्भैः कीर्तितैश्च व्यतिक्रमैः ।
पेशलं चानुरूपं च कर्तव्यं हितमात्मनः
alamanyairupālambhaiḥ kīrtitaiśca vyatikramaiḥ |
peśalaṃ cānurūpaṃ ca kartavyaṃ hitamātmanaḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)