विद्वान्संस्कारयामास पार्थिवो राजधर्मणः ।
गन्धैर्बहुभिरव्यग्रो दाहयामास पूजितम्
vidvānsaṃskārayāmāsa pārthivo rājadharmaṇaḥ |
gandhairbahubhiravyagro dāhayāmāsa pūjitam
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि आपद्धर्मपर्वणि द्विसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥
25 verses · 172 of 372
Virupaksha lays Rajadharma's body on a pyre. Surabhi, the wish-giving cow, stands nearby, and foam from her mouth, carried by the wind, falls on the pyre and revives the heron. Indra arrives. Indra explains that Brahma once cursed Rajadharma in anger for missing his assembly: he would become a heron, and be freed when slain by an ungrateful brahmana living among the Shabaras with a shudra wife. At Rajadharma's plea Indra frees his friend Gautama too. Gautama goes back to the Shabaras and is reborn in a hellish body, and at last falls into hell. Bhishma, who heard this from Narada, says there is no expiation for the ungrateful, and a friend is worth more than wealth.
भीष्म उवाच
विद्वान्संस्कारयामास पार्थिवो राजधर्मणः ।
गन्धैर्बहुभिरव्यग्रो दाहयामास पूजितम्
vidvānsaṃskārayāmāsa pārthivo rājadharmaṇaḥ |
gandhairbahubhiravyagro dāhayāmāsa pūjitam
तस्य देवस्य वचनादिन्द्रस्य बकराडिह ।
तेनैवामृतसिक्ताश्च पुनः संजीवितो बकः
tasya devasya vacanādindrasya bakarāḍiha |
tenaivāmṛtasiktāśca punaḥ saṃjīvito bakaḥ
राजधर्माऽपि तं प्राह सहस्राक्षमरिंदमम् ।
गौतमो ब्राह्मणः क्वाऽसौ मुच्यतां मत्प्रियः सखा
rājadharmā'pi taṃ prāha sahasrākṣamariṃdamam |
gautamo brāhmaṇaḥ kvā'sau mucyatāṃ matpriyaḥ sakhā
तस्य वाक्यं समाज्ञाय कौशिकः सुरसत्तमः ।
गौतमं ह्यभ्यनुज्ञाप्य प्रीतोऽथ गमनोत्सुकः
tasya vākyaṃ samājñāya kauśikaḥ surasattamaḥ |
gautamaṃ hyabhyanujñāpya prīto'tha gamanotsukaḥ
प्रतीतः स गतः सौम्यो राजधर्मा स्वमालयम् ।
नृशंसो गौतमो मुक्तो मित्रध्रुक्पुरुषाधमः
pratītaḥ sa gataḥ saumyo rājadharmā svamālayam |
nṛśaṃso gautamo mukto mitradhrukpuruṣādhamaḥ
सभाण्डोपस्करो यातः स तदा शबरालयम् ।
तत्रासौ शबरी देहे प्रसूतो निरयोपमे
sabhāṇḍopaskaro yātaḥ sa tadā śabarālayam |
tatrāsau śabarī dehe prasūto nirayopame
एष शापो महांस्तत्र मुक्तः सुरगणैस्तदा
eṣa śāpo mahāṃstatra muktaḥ suragaṇaistadā
दग्धे राक्षसराजेन खगराजे प्रतापिना ।
चितायाः पार्श्वतो दोग्ध्री सुरभिर्जीवयच्च तम्
dagdhe rākṣasarājena khagarāje pratāpinā |
citāyāḥ pārśvato dogdhrī surabhirjīvayacca tam
तस्या वक्राच्च्युतः फेनो दुग्धमात्रस्तदाऽनघ ।
समीरणाहृतो यातश्चितां तां राजधर्मणः
tasyā vakrāccyutaḥ pheno dugdhamātrastadā'nagha |
samīraṇāhṛto yātaścitāṃ tāṃ rājadharmaṇaḥ
देवराजस्ततः प्राप्तो विरूपाक्षपुरं तदा ।
विरूपाक्षोऽपि तं शक्रमयाचत पुनः पुनः ।
काश्यपश्य सुतो देव भ्राता मे जीवतामिति
devarājastataḥ prāpto virūpākṣapuraṃ tadā |
virūpākṣo'pi taṃ śakramayācata punaḥ punaḥ |
kāśyapaśya suto deva bhrātā me jīvatāmiti
विरूपाक्षमुवाचेदमीश्वरः पाकशासनः ।
ब्रह्मणा व्याहृतो रोषाद्राजधर्मा कदाचन
virūpākṣamuvācedamīśvaraḥ pākaśāsanaḥ |
brahmaṇā vyāhṛto roṣādrājadharmā kadācana
यस्मात्त्वं नागतो द्रष्टुं मम नित्यमिमां सभाम् ।
तस्माद्बको भवान्भावी धर्मशीलः परात्मवित्
yasmāttvaṃ nāgato draṣṭuṃ mama nityamimāṃ sabhām |
tasmādbako bhavānbhāvī dharmaśīlaḥ parātmavit
आगमिष्यति ते वासं कदाचित्पापकर्मकृत् ।
शबरावासगो विप्रः कृतघ्नो वृषलीपतिः
āgamiṣyati te vāsaṃ kadācitpāpakarmakṛt |
śabarāvāsago vipraḥ kṛtaghno vṛṣalīpatiḥ
यदा निहन्ता मोक्षस्ते तदा भावीत्युवाच तम् ।
तस्मादेष गतो लोकं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः
yadā nihantā mokṣaste tadā bhāvītyuvāca tam |
tasmādeṣa gato lokaṃ brahmaṇaḥ parameṣṭhinaḥ
स चापि निरयं प्राप्तो दुष्कृतिः कुलपांसनः
sa cāpi nirayaṃ prāpto duṣkṛtiḥ kulapāṃsanaḥ
एतच्छ्रुत्वा सभामध्ये तद्वाक्यं नारदेरितम् ।
मयाऽपि तव राजेन्द्र यथावदनुवर्णितम्
etacchrutvā sabhāmadhye tadvākyaṃ nāraderitam |
mayā'pi tava rājendra yathāvadanuvarṇitam
ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भ्रष्टव्रते तथा ।
निष्कृतिर्विहिता राजन्कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः
brahmaghne ca surāpe ca core bhraṣṭavrate tathā |
niṣkṛtirvihitā rājankṛtaghne nāsti niṣkṛtiḥ
कुतः कृतघ्नस्य यशः कुतः स्थानं कुतः सुखम् ।
अश्रद्धेयः कृतघ्नो हि कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः
kutaḥ kṛtaghnasya yaśaḥ kutaḥ sthānaṃ kutaḥ sukham |
aśraddheyaḥ kṛtaghno hi kṛtaghne nāsti niṣkṛtiḥ
मित्रद्रोहो न कर्तव्यः पुरुषेण विशेषतः ।
मित्रध्रुङ्गिरयं घोरं नरकं प्रतिपद्यते
mitradroho na kartavyaḥ puruṣeṇa viśeṣataḥ |
mitradhruṅgirayaṃ ghoraṃ narakaṃ pratipadyate
कृतज्ञमनसा भाव्यं मित्रभावेन चानघ ।
मित्रात्प्रभवते सर्वं मित्रं धन्यतरं स्मृतम्
kṛtajñamanasā bhāvyaṃ mitrabhāvena cānagha |
mitrātprabhavate sarvaṃ mitraṃ dhanyataraṃ smṛtam
अर्थाद्वा मित्रलाभाद्वा मित्रलाभो विशिष्यते ।
सुलभा मित्रतोऽर्थास्तु मित्रेण यतितुं क्षमम्
arthādvā mitralābhādvā mitralābho viśiṣyate |
sulabhā mitrato'rthāstu mitreṇa yatituṃ kṣamam
मित्रं चाभिमतं स्निग्धं फलं चापि सतां फलम् ।
सत्कारैः स्वजनोपेतः पूजयेत विचक्षणः
mitraṃ cābhimataṃ snigdhaṃ phalaṃ cāpi satāṃ phalam |
satkāraiḥ svajanopetaḥ pūjayeta vicakṣaṇaḥ
परित्याज्यो बुधैः पापः कदर्यः कुलपांसनः ।
मित्रद्रोही कुलाङ्गारः पापकर्मा कुलाधमः
parityājyo budhaiḥ pāpaḥ kadaryaḥ kulapāṃsanaḥ |
mitradrohī kulāṅgāraḥ pāpakarmā kulādhamaḥ
एषा सज्जनसांनिध्ये प्रज्ञा प्रोक्ता मयाऽनघ ।
मित्रदुहि कृतघ्ने च किं भूयः श्रोतुमिच्छसि
eṣā sajjanasāṃnidhye prajñā proktā mayā'nagha |
mitraduhi kṛtaghne ca kiṃ bhūyaḥ śrotumicchasi
वैशंपायन उवाच
एतच्छ्रुत्वा ततो वाक्यं भीष्मेणोक्तं महात्मना ।
युधिष्ठिरः प्रीतमना बभूव जनमेजय
etacchrutvā tato vākyaṃ bhīṣmeṇoktaṃ mahātmanā |
yudhiṣṭhiraḥ prītamanā babhūva janamejaya
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)