तस्यां निशायां व्युष्टायां गते तस्मिन्द्विजोत्तमे ।
निष्क्रम्य गौतमोऽगच्छद्धनार्थी विचचार ह
tasyāṃ niśāyāṃ vyuṣṭāyāṃ gate tasmindvijottame |
niṣkramya gautamo'gacchaddhanārthī vicacāra ha
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि आपद्धर्मपर्वणि अष्टषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः ॥
23 verses · 168 of 372
Next morning Gautama sets out for wealth and joins a caravan of merchants bound for the sea, but in a mountain gorge a mad elephant kills most of them. He flees north alone and lost, until he reaches a lovely forest of flowering mango, sala and sandal trees, loud with birdsong, home also to the human-faced bharunda birds. On golden sand stands a great banyan like a parasol, its root sprinkled with sandal water. Gautama sits beneath it and falls asleep as the sun sets. At dusk its master returns from Brahmaloka: Nadijangha, the heron king called Rajadharma, son of Kashyapa and friend of Brahma, bright with golden ornaments. The hungry Gautama looks at him with thoughts of killing, but Rajadharma welcomes him as a dear guest.
भीष्म उवाच
तस्यां निशायां व्युष्टायां गते तस्मिन्द्विजोत्तमे ।
निष्क्रम्य गौतमोऽगच्छद्धनार्थी विचचार ह
tasyāṃ niśāyāṃ vyuṣṭāyāṃ gate tasmindvijottame |
niṣkramya gautamo'gacchaddhanārthī vicacāra ha
सामुद्रिकान्सवणिजस्ततोऽपश्यत्स्थितान्पथि ।
स तेन सह सार्थेन प्रययौ सागरं प्रति
sāmudrikānsavaṇijastato'paśyatsthitānpathi |
sa tena saha sārthena prayayau sāgaraṃ prati
स तु सार्थो महाराज कस्मिंश्चिद्गिरिगह्वरे ।
मत्तेन द्विरदेनाथ निहतः प्रायशोऽभवत्
sa tu sārtho mahārāja kasmiṃścidgirigahvare |
mattena dviradenātha nihataḥ prāyaśo'bhavat
स कथंचिद्भयात्तस्माद्विमुक्तो प्रायशोऽभवत् ।
कांदिग्भूतो जीवितार्थी प्रदुद्रावोत्तरां दिशम्
sa kathaṃcidbhayāttasmādvimukto prāyaśo'bhavat |
kāṃdigbhūto jīvitārthī pradudrāvottarāṃ diśam
ततस्तु स परिभ्रष्टः सार्थाद्देशात्तथाऽर्थतः ।
एकाकी व्यभ्रमत्तत्र वने कापुरुषो यथा
tatastu sa paribhraṣṭaḥ sārthāddeśāttathā'rthataḥ |
ekākī vyabhramattatra vane kāpuruṣo yathā
स पन्थानमथासाद्य समुद्राभिसरं तदा ।
आससाद वनं रम्यं महत्पुष्पितपादपम्
sa panthānamathāsādya samudrābhisaraṃ tadā |
āsasāda vanaṃ ramyaṃ mahatpuṣpitapādapam
सर्वर्तुकैराम्रवणैः पुष्पितैरुपशोभितम् ।
नन्दनोद्देशसदृशं यक्षकिन्नरसेवितम्
sarvartukairāmravaṇaiḥ puṣpitairupaśobhitam |
nandanoddeśasadṛśaṃ yakṣakinnarasevitam
सालतालघवाश्वत्थप्लक्षागुरुवनैस्तथा ।
चन्दनस्य च मुख्यस्य पादपैरुपशोभितम् ।
गिरिप्रस्थेषु रम्येषु सुखेषु सुखगन्धिषु
sālatālaghavāśvatthaplakṣāguruvanaistathā |
candanasya ca mukhyasya pādapairupaśobhitam |
giriprastheṣu ramyeṣu sukheṣu sukhagandhiṣu
समन्ततो द्विजश्रेष्ठा वल्गु कूजन्ति तत्र वै ।
मनुष्यवदनाश्चान्ये भारुण्डा इति विश्रुताः
samantato dvijaśreṣṭhā valgu kūjanti tatra vai |
manuṣyavadanāścānye bhāruṇḍā iti viśrutāḥ
स तान्यतिमनोज्ञानि विहगानां रुतानि वै ।
शृण्वन्सुरमणीयानि विप्रोऽगच्छत गौतमः
sa tānyatimanojñāni vihagānāṃ rutāni vai |
śṛṇvansuramaṇīyāni vipro'gacchata gautamaḥ
ततोऽपश्यत्सुरम्येषु सुवर्णसिकताचिते ।
देशभागे समे चित्रे स्वर्गोद्देशसमप्रभे ।
श्रिया जुष्टं ददर्शाथ न्यग्रोधं च सुमण्डलम्
tato'paśyatsuramyeṣu suvarṇasikatācite |
deśabhāge same citre svargoddeśasamaprabhe |
śriyā juṣṭaṃ dadarśātha nyagrodhaṃ ca sumaṇḍalam
शाखाभिरनुरूपाभिः संवृतं छत्रसन्निभम् ।
तस्य मूलं च संसिक्तं वरचन्दनवारिणा
śākhābhiranurūpābhiḥ saṃvṛtaṃ chatrasannibham |
tasya mūlaṃ ca saṃsiktaṃ varacandanavāriṇā
दिव्यपुष्पान्वितं श्रीमत्पितामहसदोपमम् ।
तं दृष्ट्वा गौतमः प्रीतो मनःकान्तमनुत्तमम्
divyapuṣpānvitaṃ śrīmatpitāmahasadopamam |
taṃ dṛṣṭvā gautamaḥ prīto manaḥkāntamanuttamam
मेध्यं सुरगृहप्रख्यं पुष्पितैः पादपैर्वृतम् ।
तमासाद्य मुदा युक्तस्तस्याधस्तादुपाविशत्
medhyaṃ suragṛhaprakhyaṃ puṣpitaiḥ pādapairvṛtam |
tamāsādya mudā yuktastasyādhastādupāviśat
तत्रासीनस्य कौन्तेय गौतमस्य नराधिप ।
पुष्पाणि समुपस्पृश्य प्रववावनिलः शुभः ।
ह्लादयंस्तस्य गात्राणि गौतमस्य तदा नृप
tatrāsīnasya kaunteya gautamasya narādhipa |
puṣpāṇi samupaspṛśya pravavāvanilaḥ śubhaḥ |
hlādayaṃstasya gātrāṇi gautamasya tadā nṛpa
स तु विप्रः परिश्रान्तिः स्पृष्टः पुण्येन वायुना ।
सुखमासाद्य सुष्वाप भास्करश्चास्तमभ्ययात्
sa tu vipraḥ pariśrāntiḥ spṛṣṭaḥ puṇyena vāyunā |
sukhamāsādya suṣvāpa bhāskaraścāstamabhyayāt
ततोऽस्तं भास्करे याते सन्ध्याकाल उपस्थिते ।
आजगाम स्वभवनं ब्रह्मलोकात्खगोत्तमः
tato'staṃ bhāskare yāte sandhyākāla upasthite |
ājagāma svabhavanaṃ brahmalokātkhagottamaḥ
नाडीजङ्घ इति ख्यातो दयितो ब्रह्मणः सखा ।
बकराजो महाप्राज्ञः काश्यपस्यात्मसंभवः
nāḍījaṅgha iti khyāto dayito brahmaṇaḥ sakhā |
bakarājo mahāprājñaḥ kāśyapasyātmasaṃbhavaḥ
राजधर्मेति विख्यातो बभूवाप्रतिभो भुवि ।
देवकन्यासुतः श्रीमान्विद्वान्देवसमप्रभः
rājadharmeti vikhyāto babhūvāpratibho bhuvi |
devakanyāsutaḥ śrīmānvidvāndevasamaprabhaḥ
मृष्टहाटकसंछन्नो भूषणैरर्कसन्निभैः ।
भूषितः सर्वगात्रेषु देवगर्भः श्रिया ज्वलन्
mṛṣṭahāṭakasaṃchanno bhūṣaṇairarkasannibhaiḥ |
bhūṣitaḥ sarvagātreṣu devagarbhaḥ śriyā jvalan
तमागतं खगं दृष्ट्वा गौतमो विस्मितोऽभवत् ।
क्षुत्पिपासापरीतात्मा हिंसार्थं चैनमैक्षत
tamāgataṃ khagaṃ dṛṣṭvā gautamo vismito'bhavat |
kṣutpipāsāparītātmā hiṃsārthaṃ cainamaikṣata
राजधर्मोवाच
स्वागतं भवतो विप्र दिष्ट्या प्राप्तोऽसि मे गृहान् ।
अस्तं च सविता यातः संध्येयं समुपस्थिता
svāgataṃ bhavato vipra diṣṭyā prāpto'si me gṛhān |
astaṃ ca savitā yātaḥ saṃdhyeyaṃ samupasthitā
मम त्वं निलयं प्राप्तः प्रियातिथिरनिन्दितः ।
पूजितो यास्यसि प्रातर्विधिदृष्टेन कर्मणा
mama tvaṃ nilayaṃ prāptaḥ priyātithiraninditaḥ |
pūjito yāsyasi prātarvidhidṛṣṭena karmaṇā
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)