ततो गतो शाकुनिके कपोती प्राह दुःखिता ।
संस्मृत्य सा च भर्तारं रुदती शोककर्शिता
tato gato śākunike kapotī prāha duḥkhitā |
saṃsmṛtya sā ca bhartāraṃ rudatī śokakarśitā
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि आपद्धर्मपर्वणि सप्तचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः ॥
12 verses · 147 of 372
When the fowler had gone, the she-dove wept for her husband. She could not recall one unkind act of his; he had always cherished her with sweet words, and together they had played in mountain caves, by waterfalls and in flight across the sky. A father, a brother and a son give in measure, but a husband gives without measure; he is a woman's true refuge, and without him she had no wish to live. After long lament the devoted wife entered the blazing fire. At once she saw her husband seated in a celestial vimana, adorned with garlands and ornaments and honoured by the virtuous. The dove went to svarga and dwelt there happily with his wife, honoured for his deed.
भीष्म उवाच
ततो गतो शाकुनिके कपोती प्राह दुःखिता ।
संस्मृत्य सा च भर्तारं रुदती शोककर्शिता
tato gato śākunike kapotī prāha duḥkhitā |
saṃsmṛtya sā ca bhartāraṃ rudatī śokakarśitā
नाहं ते विप्रियं कान्त कदाचिदपि संस्मरे ।
सर्वाऽपि विधवा नारी बहुपुत्राऽपि शोचते
nāhaṃ te vipriyaṃ kānta kadācidapi saṃsmare |
sarvā'pi vidhavā nārī bahuputrā'pi śocate
शोच्या भवति बन्धूनां पतिहीना तपस्विनी ।
लालिताऽहं त्वया नित्यं बहुमानाच्च पूजिता
śocyā bhavati bandhūnāṃ patihīnā tapasvinī |
lālitā'haṃ tvayā nityaṃ bahumānācca pūjitā
वचनैर्मधुरैः स्निग्धैरसंक्लिष्टमनोहरैः ।
कन्दरेषु च शैलानां नदीनां निर्झरेषु च
vacanairmadhuraiḥ snigdhairasaṃkliṣṭamanoharaiḥ |
kandareṣu ca śailānāṃ nadīnāṃ nirjhareṣu ca
द्रुमाग्रेषु च रम्येषु रमिताऽहं त्वया सह ।
आकाशगमने चैव विहृताऽहं त्वया सुखम् ।
रमामि स्म पुरा कान्त तन्मे नास्त्यद्य मे प्रिय
drumāgreṣu ca ramyeṣu ramitā'haṃ tvayā saha |
ākāśagamane caiva vihṛtā'haṃ tvayā sukham |
ramāmi sma purā kānta tanme nāstyadya me priya
मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता मितं सुतः ।
अमितस्य हि दातारं भर्तारं का न पूजयेत्
mitaṃ dadāti hi pitā mitaṃ bhrātā mitaṃ sutaḥ |
amitasya hi dātāraṃ bhartāraṃ kā na pūjayet
नास्ति भर्तृसमो नाथो नास्ति भर्तृसमं सुखम् ।
विसृज्य धनसर्वस्वं भर्ता वै शरणं स्त्रियाः
nāsti bhartṛsamo nātho nāsti bhartṛsamaṃ sukham |
visṛjya dhanasarvasvaṃ bhartā vai śaraṇaṃ striyāḥ
न कार्यमिह मे नाथ जीवितेन त्वया विना ।
पतिहीना तु का नारी सती जीवितुमुत्सहेत्
na kāryamiha me nātha jīvitena tvayā vinā |
patihīnā tu kā nārī satī jīvitumutsahet
एवं विलप्य बहुधा करुणं सा सुदुःखिता ।
पतिव्रता संप्रदीप्तं प्रविवेश हुताशनम्
evaṃ vilapya bahudhā karuṇaṃ sā suduḥkhitā |
pativratā saṃpradīptaṃ praviveśa hutāśanam
ततश्चित्राङ्गदधरं भर्तारं साऽन्वपद्यत ।
विमानस्थं सुकृतिभिः पूज्यमानं महात्मभिः
tataścitrāṅgadadharaṃ bhartāraṃ sā'nvapadyata |
vimānasthaṃ sukṛtibhiḥ pūjyamānaṃ mahātmabhiḥ
चित्रमाल्याम्बरधरं सर्वाभरणभूषितम् ॥
विमानशतकोटीभिरावृतं पुण्यकर्मभिः
citramālyāmbaradharaṃ sarvābharaṇabhūṣitam ||
vimānaśatakoṭībhirāvṛtaṃ puṇyakarmabhiḥ
ततः स्वर्गं गतः पक्षी विमानवरमास्थितः ।
कर्मणा पूजितस्तत्र रेमे स सह भार्यया
tataḥ svargaṃ gataḥ pakṣī vimānavaramāsthitaḥ |
karmaṇā pūjitastatra reme sa saha bhāryayā
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)