तात धर्मार्थकामानां श्रोतुमिच्छामि निश्चयम् ।
लोकयात्रा हि कार्त्स्न्येन त्रिष्वेतेषु प्रतिष्ठिता
tāta dharmārthakāmānāṃ śrotumicchāmi niścayam |
lokayātrā hi kārtsnyena triṣveteṣu pratiṣṭhitā
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि राजधर्मपर्वणि त्रयोविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥
25 verses · 123 of 372
Yudhishthira asks the root, rise and end of dharma, artha and kama. Bhishma says artha springs from dharma and kama is the fruit of artha; all three arise from desire, and freedom from them is moksha. He then tells of King Arishta of the Angas, who asked the sage Kamanda how a king who has sinned under desire, taking adharma for dharma, can undo it. Kamanda says one who forsakes dharma and artha for pleasure loses judgment, falls into unbelief and misconduct, and is feared by his people like a snake in the house. The way back is to study the three Vedas, honour brahmanas, marry into a noble family, practise japa, speak sweetly, praise others' virtues and follow his gurus.
युधिष्ठिर उवाच
तात धर्मार्थकामानां श्रोतुमिच्छामि निश्चयम् ।
लोकयात्रा हि कार्त्स्न्येन त्रिष्वेतेषु प्रतिष्ठिता
tāta dharmārthakāmānāṃ śrotumicchāmi niścayam |
lokayātrā hi kārtsnyena triṣveteṣu pratiṣṭhitā
धर्मार्थकामाः किंमूलाः प्रभवः प्रलयश्च कः ।
अन्योन्यं चानुषज्जन्ते वर्तन्ते च पृथक्पृथक्
dharmārthakāmāḥ kiṃmūlāḥ prabhavaḥ pralayaśca kaḥ |
anyonyaṃ cānuṣajjante vartante ca pṛthakpṛthak
भीष्म उवाच
य एते स्युः सुमनसो लोकसंस्थार्थनिश्चये ।
कामप्रभवसंस्थासु सज्जन्ते च त्रयस्तदा
ya ete syuḥ sumanaso lokasaṃsthārthaniścaye |
kāmaprabhavasaṃsthāsu sajjante ca trayastadā
धर्ममूलोऽर्थ इत्युक्तः कामोऽर्थफलमुच्यते ।
संकल्पमूलास्ते सर्वे संकल्पो विषयात्मकः
dharmamūlo'rtha ityuktaḥ kāmo'rthaphalamucyate |
saṃkalpamūlāste sarve saṃkalpo viṣayātmakaḥ
विषयाश्चैव कार्त्स्न्येन सर्व आहारसिद्धये ।
मूलमेतन्त्रिवर्गस्य निवृत्तिर्मोक्ष उच्यते
viṣayāścaiva kārtsnyena sarva āhārasiddhaye |
mūlametantrivargasya nivṛttirmokṣa ucyate
धर्मः शरीरसंगुप्तिर्धर्मार्थश्चार्थ इष्यते ।
कामो रतिफलश्चात्र सर्वे रतिफलाः स्मृताः
dharmaḥ śarīrasaṃguptirdharmārthaścārtha iṣyate |
kāmo ratiphalaścātra sarve ratiphalāḥ smṛtāḥ
सन्निकृष्टांश्चरेदेतान्न चैतान्मनसा त्यजेत् ।
विमुक्तस्तपसा सर्वान्धर्मादीन्कामनैष्ठिकान्
sannikṛṣṭāṃścaredetānna caitānmanasā tyajet |
vimuktastapasā sarvāndharmādīnkāmanaiṣṭhikān
श्रेष्ठबुद्धिस्त्रिवर्गस्य उदयं प्राप्नुयात्क्षणात् ।
[कर्मणा बुद्धिपूर्वेण भवत्यर्थो न वा पुनः ॥]
śreṣṭhabuddhistrivargasya udayaṃ prāpnuyātkṣaṇāt |
[karmaṇā buddhipūrveṇa bhavatyartho na vā punaḥ ||]
अर्थार्थमन्यद्भवति विपरीतमथापरम् ।
अनर्थार्थमवाप्यार्थमन्यत्राद्योपकारकम् ।]
बुद्ध्या बुद्ध इहार्थेन तदह्ना तु निकृष्टया
arthārthamanyadbhavati viparītamathāparam |
anarthārthamavāpyārthamanyatrādyopakārakam |]
buddhyā buddha ihārthena tadahnā tu nikṛṣṭayā
अपध्यानमलो धर्मो मलोऽर्थस्य निगूहनम् ।
संप्रमोहमलः कामो भूयस्तद्गुणवर्धितः
apadhyānamalo dharmo malo'rthasya nigūhanam |
saṃpramohamalaḥ kāmo bhūyastadguṇavardhitaḥ
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अरिष्टस्य च संवादं कामन्दस्य च भारत
atrāpyudāharantīmamitihāsaṃ purātanam |
ariṣṭasya ca saṃvādaṃ kāmandasya ca bhārata
कामन्दमृषिमासीनमभिवाद्य नराधिपः ।
आङ्गोरिष्ठोऽथ पप्रच्छ कृत्वा समयमव्ययम्
kāmandamṛṣimāsīnamabhivādya narādhipaḥ |
āṅgoriṣṭho'tha papraccha kṛtvā samayamavyayam
यः पापं कुरुते राजा काममोहबलात्कृतः ।
प्रत्यासन्नस्य तस्यर्षे किं स्यात्पापप्रणाशनम्
yaḥ pāpaṃ kurute rājā kāmamohabalātkṛtaḥ |
pratyāsannasya tasyarṣe kiṃ syātpāpapraṇāśanam
अधर्मं धर्म इति च यो मोहादाचरेन्नरः ।
तं चापि प्रथितं लोके कथं राजा निवर्तयेत्
adharmaṃ dharma iti ca yo mohādācarennaraḥ |
taṃ cāpi prathitaṃ loke kathaṃ rājā nivartayet
कामन्द उवाच
यो धर्मार्थौ परित्यज्य काममेवानुवर्तते ।
स धर्मार्थपरित्यागात्प्रज्ञानाशमिहार्च्छति
yo dharmārthau parityajya kāmamevānuvartate |
sa dharmārthaparityāgātprajñānāśamihārcchati
प्रज्ञानाशात्मको मोहस्तथा धर्मार्थनाशकः ।
तस्मान्नास्तिकता चैव दुराचारश्च जायते
prajñānāśātmako mohastathā dharmārthanāśakaḥ |
tasmānnāstikatā caiva durācāraśca jāyate
दुराचारान्यदा राजा प्रदुष्टान्न नियच्छति ।
तस्मादुद्विजते लोकः सर्पाद्वेश्मगतादिव
durācārānyadā rājā praduṣṭānna niyacchati |
tasmādudvijate lokaḥ sarpādveśmagatādiva
तं प्रजा नानुरज्यन्ते न विप्रा न च साधवः ।
ततः संक्षयमाप्नोति तथा वध्यत्वमेव च
taṃ prajā nānurajyante na viprā na ca sādhavaḥ |
tataḥ saṃkṣayamāpnoti tathā vadhyatvameva ca
अपध्वस्तस्त्ववमतो दुःखं जीवति जीवितम् ।
जीवते यदपध्वस्तः शुद्धं मरणमेव तत्
apadhvastastvavamato duḥkhaṃ jīvati jīvitam |
jīvate yadapadhvastaḥ śuddhaṃ maraṇameva tat
अत्रैतदाहुराचार्याः पापस्य परिवर्तनम् ।
सेवितव्या त्रयी विद्या सत्कारो ब्राह्मणेषु च
atraitadāhurācāryāḥ pāpasya parivartanam |
sevitavyā trayī vidyā satkāro brāhmaṇeṣu ca
महामना भवेद्धर्मे विवहेच्च महाकुले ।
ब्राह्मणांश्चापि सेवेत क्षमायुक्तान्मनस्विनः
mahāmanā bhaveddharme vivahecca mahākule |
brāhmaṇāṃścāpi seveta kṣamāyuktānmanasvinaḥ
जपेदुदकशीलः स्यात्सुमुखो न च नास्तिकः ।
धर्मान्वितान्संप्रविशेद्बहिः प्लुत्यैव दुष्कृतम्
japedudakaśīlaḥ syātsumukho na ca nāstikaḥ |
dharmānvitānsaṃpraviśedbahiḥ plutyaiva duṣkṛtam
प्रसादयेन्मधुरया वाचा वाऽप्यथ कर्मणा ।
इत्यस्तीति वदेन्नित्यं परेषां कीर्तयन्गुणान्
prasādayenmadhurayā vācā vā'pyatha karmaṇā |
ityastīti vadennityaṃ pareṣāṃ kīrtayanguṇān
अपापो ह्येवमाचारः क्षिप्रं बहुमतो भवेत् ।
पापान्यपि हि कृच्छ्राणि शमयेन्नात्र संशयः
apāpo hyevamācāraḥ kṣipraṃ bahumato bhavet |
pāpānyapi hi kṛcchrāṇi śamayennātra saṃśayaḥ
गुरवो हि परं धर्मं यं ब्रूयुस्तं तथा कुरु ।
गुरूणां हि प्रसादाद्वै श्रेयः परमवाप्स्यसि
guravo hi paraṃ dharmaṃ yaṃ brūyustaṃ tathā kuru |
gurūṇāṃ hi prasādādvai śreyaḥ paramavāpsyasi
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)