ततः समभवद्युद्धं शुक्राङ्गिरसवर्चसोः ।
नक्षत्रमभितो व्योम्नि शुक्राङ्गिरसयोरिव
tataḥ samabhavadyuddhaṃ śukrāṅgirasavarcasoḥ |
nakṣatramabhito vyomni śukrāṅgirasayoriva
इति श्रीमन्महाभारते कर्णपर्वणि सप्तदशदिवसयुद्धे त्रिपञ्चाशोऽध्यायः ॥
26 verses · 53 of 101
Sanjaya describes Arjuna and Ashvatthama burning each other with arrows like Shukra and Brihaspati gone astray in the sky. Arjuna strikes Ashvatthama between the brows; Ashvatthama wounds both Krishnas sorely. Kalinga, Vanga, Anga and Nishada warriors charge on elephants and Arjuna cuts them apart, flags and riders falling like peaks struck by the vajra. Ashvatthama sends ten shafts as one, five into Arjuna and five into Shri Krishna, and many think the two slain. Krishna urges Arjuna not to be careless, for a neglected enemy is like an untreated disease. Arjuna pierces Ashvatthama's arms, chest and thighs and cuts his reins; the horses carry him far away. Seeing victory fixed with Arjuna, Ashvatthama withdraws into Karna's army, and Krishna and Arjuna turn back to the Samshaptakas.
सञ्जय उवाच
ततः समभवद्युद्धं शुक्राङ्गिरसवर्चसोः ।
नक्षत्रमभितो व्योम्नि शुक्राङ्गिरसयोरिव
tataḥ samabhavadyuddhaṃ śukrāṅgirasavarcasoḥ |
nakṣatramabhito vyomni śukrāṅgirasayoriva
सन्तापयन्तावन्योन्यं दीप्तैः शरगभस्तिभिः ।
लोकत्रासकरावास्तां विमार्गस्थौ ग्रहाविव
santāpayantāvanyonyaṃ dīptaiḥ śaragabhastibhiḥ |
lokatrāsakarāvāstāṃ vimārgasthau grahāviva
ततोऽविध्यद्धुवोर्मध्ये नाराचैरर्जुनो भृशम् ।
स तेन विबभौ द्रौणिरूर्ध्वरश्मिर्यथा रविः
tato'vidhyaddhuvormadhye nārācairarjuno bhṛśam |
sa tena vibabhau drauṇirūrdhvaraśmiryathā raviḥ
अथ कृष्णौ शरशतैरश्वत्थाम्नाऽर्दितौ भृशम् ।
स्वरश्मिजालविकचौ युगान्तार्काविवासुतः
atha kṛṣṇau śaraśatairaśvatthāmnā'rditau bhṛśam |
svaraśmijālavikacau yugāntārkāvivāsutaḥ
ततोऽर्जुनः सर्वतोधारमस्त्र--
मवासृजद्वासुदेवेऽभिभूते ।
द्रौणायनिश्चाभ्यहनत्पृषत्कै--
र्वज्राग्निवैवस्वतदण्डकल्पैः
tato'rjunaḥ sarvatodhāramastra--
mavāsṛjadvāsudeve'bhibhūte |
drauṇāyaniścābhyahanatpṛṣatkai--
rvajrāgnivaivasvatadaṇḍakalpaiḥ
स केशवं चार्जुनं चातितेजा
विव्याध मर्मस्वतिरौद्रकर्मा ।
बाणैः सुमुक्तैरतितीव्रवेगै--
र्यैराहतो मृत्युरपि व्यथेत
sa keśavaṃ cārjunaṃ cātitejā
vivyādha marmasvatiraudrakarmā |
bāṇaiḥ sumuktairatitīvravegai--
ryairāhato mṛtyurapi vyatheta
द्रौणेरिषूनिषुभिः सन्निवार्य
व्यायच्छतस्तद्द्विगुणैः सुपुङ्खैः ।
तं साश्वसूतध्वजमेकवीर--
मावृत्य संशप्तकसैन्यमार्च्छत्
drauṇeriṣūniṣubhiḥ sannivārya
vyāyacchatastaddviguṇaiḥ supuṅkhaiḥ |
taṃ sāśvasūtadhvajamekavīra--
māvṛtya saṃśaptakasainyamārcchat
धनूंषि बाणानिषुधीर्धनुर्ज्याः
पाणीन्भुजान्पाणिगतं च शस्त्रम् ।
छत्राणि केतूंस्तुरगान्रथेषां
वस्त्राणि माल्यान्यथा भूषणानि
dhanūṃṣi bāṇāniṣudhīrdhanurjyāḥ
pāṇīnbhujānpāṇigataṃ ca śastram |
chatrāṇi ketūṃsturagānratheṣāṃ
vastrāṇi mālyānyathā bhūṣaṇāni
चर्माणि वर्माणि मनोरमाणि
प्रसह्य चैषां स शिरांसि चैव ।
स्रिच्छेद पार्थो द्विषतां सुमुक्तै--
र्बाणैः स्थितानामपराङ्मुखानाम्
carmāṇi varmāṇi manoramāṇi
prasahya caiṣāṃ sa śirāṃsi caiva |
sriccheda pārtho dviṣatāṃ sumuktai--
rbāṇaiḥ sthitānāmaparāṅmukhānām
सुकल्पिताः स्मन्दनवाजिनागाः
समास्थिताः कृतयत्नैर्नृवीरैः ।
पार्थेरितैर्बाणशतैर्निरस्ता--
स्तैरेव सार्धं नृवरैर्विनेशुः
sukalpitāḥ smandanavājināgāḥ
samāsthitāḥ kṛtayatnairnṛvīraiḥ |
pārtheritairbāṇaśatairnirastā--
staireva sārdhaṃ nṛvarairvineśuḥ
पद्मार्कपूर्णेन्दुनिभाननानि
किरीटमाल्याभरणोज्ज्वलानि ।
भल्लार्धचन्द्रक्षुरसन्निकृत्ता--
न्यपातयच्छत्रुशिरांस्यजस्रम्
padmārkapūrṇendunibhānanāni
kirīṭamālyābharaṇojjvalāni |
bhallārdhacandrakṣurasannikṛttā--
nyapātayacchatruśirāṃsyajasram
अथ द्विपैर्दैत्यरिपुद्विपाभै--
र्देवारिकल्पा बलमन्युकल्पैः ।
कलिङ्गवङ्गाङ्गनिषादवीरा
जिघांसवः पाण्डवमभ्यधावन्
atha dvipairdaityaripudvipābhai--
rdevārikalpā balamanyukalpaiḥ |
kaliṅgavaṅgāṅganiṣādavīrā
jighāṃsavaḥ pāṇḍavamabhyadhāvan
तेषां द्विपानां निचकर्त पार्थो
वर्माणि चर्माणि करान्नियन्तॄन् ।
ध्वजाः पताकाश्च ततः प्रपेतु--
र्वज्राहतानीव गिरेः शिरांसि
teṣāṃ dvipānāṃ nicakarta pārtho
varmāṇi carmāṇi karānniyantṝn |
dhvajāḥ patākāśca tataḥ prapetu--
rvajrāhatānīva gireḥ śirāṃsi
तेषु प्रभग्नेषु गुरोस्तनूजं
बाणैः किरीटि नवसूर्यवर्णैः ।
प्रच्छादयामास महाभ्रजालै--
र्वायुः समुद्यन्तमिवांशुमन्तम्
teṣu prabhagneṣu gurostanūjaṃ
bāṇaiḥ kirīṭi navasūryavarṇaiḥ |
pracchādayāmāsa mahābhrajālai--
rvāyuḥ samudyantamivāṃśumantam
ततोऽर्जुनेषूनिषुभिर्निरस्य
द्रौणिः शितैरर्जुनवासुदेवौ ।
प्रच्छादयित्वा दिवि चन्द्रसूर्यौ
ननाद सोऽम्भोद इवातपान्ते
tato'rjuneṣūniṣubhirnirasya
drauṇiḥ śitairarjunavāsudevau |
pracchādayitvā divi candrasūryau
nanāda so'mbhoda ivātapānte
तमर्जुनस्तांश्च पुनस्त्वदीया--
नभ्यर्दितस्तैरभिसृत्य शस्त्रैः ।
वाणान्धकारं सहसैव कृत्त्वा
विव्याध पार्थो वरहेमपुङ्खैः
tamarjunastāṃśca punastvadīyā--
nabhyarditastairabhisṛtya śastraiḥ |
vāṇāndhakāraṃ sahasaiva kṛttvā
vivyādha pārtho varahemapuṅkhaiḥ
नाप्याददत्सन्दधन्नैव मुञ्च--
न्बाणान्रथेऽदृश्यत सव्यसाची ।
रथांश्च नागांस्तुरगान्पदातीन्
संस्यूतदेहान्ददृशुर्हतांश्च
nāpyādadatsandadhannaiva muñca--
nbāṇānrathe'dṛśyata savyasācī |
rathāṃśca nāgāṃsturagānpadātīn
saṃsyūtadehāndadṛśurhatāṃśca
सन्धाय नाराचवरान्दशाशु
द्रौणिस्त्वरन्नेकमिवोत्ससर्ज ।
तेषां च पञ्चार्जुनमभ्यविध्य--
न्पञ्चाच्युतं निर्बिभुदुः सुपुङ्खाः
sandhāya nārācavarāndaśāśu
drauṇistvarannekamivotsasarja |
teṣāṃ ca pañcārjunamabhyavidhya--
npañcācyutaṃ nirbibhuduḥ supuṅkhāḥ
तैराहतौ सर्वमनुष्यमुख्या--
वसृक्स्रवन्तौ धनदेन्द्रकल्पौ ।
समाप्तविद्येन तथाऽभिभूतौ
हतौ रणे ताविति मेनिरेऽन्ये
tairāhatau sarvamanuṣyamukhyā--
vasṛksravantau dhanadendrakalpau |
samāptavidyena tathā'bhibhūtau
hatau raṇe tāviti menire'nye
अथार्जुनं प्राह दशार्हनाथः
प्रमाद्यसे किं जहि योधमेतम् ।
कुर्याद्धि दोषं समुपेक्षितोऽयं
कष्टो भवेद्व्याधिरिवाक्रियावान्
athārjunaṃ prāha daśārhanāthaḥ
pramādyase kiṃ jahi yodhametam |
kuryāddhi doṣaṃ samupekṣito'yaṃ
kaṣṭo bhavedvyādhirivākriyāvān
तथेति चोक्त्वाऽच्युतमप्रमादी
द्रौणेः प्रहस्याशु किरीटमाली ।
भुजौ वरौ चन्दनसारदिग्धौ
वक्षः शिरोऽथाप्रतिमौ तथोरू
tatheti coktvā'cyutamapramādī
drauṇeḥ prahasyāśu kirīṭamālī |
bhujau varau candanasāradigdhau
vakṣaḥ śiro'thāpratimau tathorū
गाण्डीवमुक्तैः कुपिताहिकल्पै--
द्रौणिं शरैः संयति निर्बिभेद ।
छित्त्वा तु रश्मींस्तुरगानविध्य--
त्ते तं रणादूहुरतीव दूरम्
gāṇḍīvamuktaiḥ kupitāhikalpai--
drauṇiṃ śaraiḥ saṃyati nirbibheda |
chittvā tu raśmīṃsturagānavidhya--
tte taṃ raṇādūhuratīva dūram
स तैर्हृतो वातजवैस्तुरङ्गै-
र्द्रौणिर्दृढं पार्थशराभिभूतः ।
आवृत्य नैव व्यषहत्स योद्धुं
पार्थेन सार्धं मतिमान्विमृश्य ।
sa tairhṛto vātajavaisturaṅgai-
rdrauṇirdṛḍhaṃ pārthaśarābhibhūtaḥ |
āvṛtya naiva vyaṣahatsa yoddhuṃ
pārthena sārdhaṃ matimānvimṛśya |
जानञ्जयं नियतं वृष्णिवीरे
धनञ्जये चाङ्गिरसां वरिष्ठः ॥
विवेश कर्णस्य बलं तरस्वी
भग्नोत्साहः क्षीणवाणास्त्रयोगः
jānañjayaṃ niyataṃ vṛṣṇivīre
dhanañjaye cāṅgirasāṃ variṣṭhaḥ ||
viveśa karṇasya balaṃ tarasvī
bhagnotsāhaḥ kṣīṇavāṇāstrayogaḥ
प्रतीपकामे तु रणादश्वत्थाम्नि हृते हयैः ।
मन्त्रौषधिक्रियायोगैर्व्याधौ देहादिवाहृते
pratīpakāme tu raṇādaśvatthāmni hṛte hayaiḥ |
mantrauṣadhikriyāyogairvyādhau dehādivāhṛte
संशप्तकानभिमुखौ प्रयातौ केशवार्जुनौ ।
वातोद्वूतपताकेन स्यन्दनेनौघनादिना
saṃśaptakānabhimukhau prayātau keśavārjunau |
vātodvūtapatākena syandanenaughanādinā
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)