नरस्त्वं पूर्वदेहे वै नारायणसहायवान् ।
बदर्यां तप्तवानुग्रं तपो वर्षायुतान्बहून्
narastvaṃ pūrvadehe vai nārāyaṇasahāyavān |
badaryāṃ taptavānugraṃ tapo varṣāyutānbahūn
इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि कैरातपर्वणि चत्वारिंशोऽध्यायः ॥
28 verses · 40 of 315
Shiva tells Arjuna that in a former body he was Nara, companion of Narayana, and did fierce tapas at Badari for countless years. He returns Gandiva, which he had taken by his maya, and the inexhaustible quivers, heals Arjuna's body and offers a boon. Arjuna asks for the fearful Pashupata, called Brahmashira, which destroys the world at the end of the yuga, so that he may face Bhishma, Drona, Kripa and Karna. Shiva grants it: not even Indra, Yama, Kubera or Varuna know it. It must never be loosed rashly on any man, for on a weaker foe it would burn the world. Arjuna receives it. The earth shakes and thunder rolls, and Shiva and Uma leave the mountain.
देवदेव उवाच
नरस्त्वं पूर्वदेहे वै नारायणसहायवान् ।
बदर्यां तप्तवानुग्रं तपो वर्षायुतान्बहून्
narastvaṃ pūrvadehe vai nārāyaṇasahāyavān |
badaryāṃ taptavānugraṃ tapo varṣāyutānbahūn
त्वयि वा परमं तेजो विष्णौ वा पुरुषोत्तमे ।
युवाभ्यां पुरुषाग्र्याभ्यां तेजसा धार्यते जगत्
tvayi vā paramaṃ tejo viṣṇau vā puruṣottame |
yuvābhyāṃ puruṣāgryābhyāṃ tejasā dhāryate jagat
शक्राभिषेके सुमहद्धनुर्जलदनिःस्वनम् ।
प्रगृह्य दानवाः शस्तास्त्वया कृष्णेन च प्रभो
śakrābhiṣeke sumahaddhanurjaladaniḥsvanam |
pragṛhya dānavāḥ śastāstvayā kṛṣṇena ca prabho
तदेतदेव गाण्डीवं तव पार्थ करोचितम् ।
भायामास्थाय तद्ग्रस्तं मया पुरुषसत्तम
tadetadeva gāṇḍīvaṃ tava pārtha karocitam |
bhāyāmāsthāya tadgrastaṃ mayā puruṣasattama
तूणौ चाप्यक्षयौ भूयस्तव पार्थ करोचितौ ।
भविष्यति शरीरं च नीरुजं कुरुनन्दन
tūṇau cāpyakṣayau bhūyastava pārtha karocitau |
bhaviṣyati śarīraṃ ca nīrujaṃ kurunandana
प्रीतिमानस्मि वै पार्थ भवान्सत्यपराक्रमः ।
गृहाण वरमस्मत्तः काङ्क्षितं यन्नरर्षभ
prītimānasmi vai pārtha bhavānsatyaparākramaḥ |
gṛhāṇa varamasmattaḥ kāṅkṣitaṃ yannararṣabha
न त्वया सदृशः कश्चित्पुमान्मर्त्येषु भारत ।
दिवि वा वर्तते त्रं त्वत्प्रधानमरिंदम
na tvayā sadṛśaḥ kaścitpumānmartyeṣu bhārata |
divi vā vartate traṃ tvatpradhānamariṃdama
अर्जुन उवाच
वरं ददासि चेन्मह्यं कामं प्रीत्या वृषध्वज ।
कामये दिव्यामस्त्रं तद्धोरं पाशुपतं प्रभो
varaṃ dadāsi cenmahyaṃ kāmaṃ prītyā vṛṣadhvaja |
kāmaye divyāmastraṃ taddhoraṃ pāśupataṃ prabho
यत्तद्ब्रह्मशिरो नाम रौद्रं भीमपराक्रमम् ।
युगान्ते दारुणे प्राप्ते कृत्स्नं संहरते जगत्
yattadbrahmaśiro nāma raudraṃ bhīmaparākramam |
yugānte dāruṇe prāpte kṛtsnaṃ saṃharate jagat
[कर्णभीष्मकृपद्रोणैर्भविता तु महाहवः ।
त्वत्प्रसादान्महादेव जयेयं तान्यथा युधि ॥]
[karṇabhīṣmakṛpadroṇairbhavitā tu mahāhavaḥ |
tvatprasādānmahādeva jayeyaṃ tānyathā yudhi ||]
जयेयं येन संग्रामे दानवान्राक्षसांस्तथा ।
राज्ञश्चैव पिशाचांश्च गन्धर्वानथपन्नगान्
jayeyaṃ yena saṃgrāme dānavānrākṣasāṃstathā |
rājñaścaiva piśācāṃśca gandharvānathapannagān
यस्मिञ्शूलसहस्राणि गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः ।
शराश्चाशीविषाकाराः संभवन्त्यनुमन्त्रिताः
yasmiñśūlasahasrāṇi gadāścograpradarśanāḥ |
śarāścāśīviṣākārāḥ saṃbhavantyanumantritāḥ
युध्येयं येन भीष्मेण द्रोणेन च कृपेण च ।
सूतपुत्रेण च रणे नित्यं कटुकभाषिणा
yudhyeyaṃ yena bhīṣmeṇa droṇena ca kṛpeṇa ca |
sūtaputreṇa ca raṇe nityaṃ kaṭukabhāṣiṇā
एष मे प्रथमः कामो भगवन्भगनेत्रहन् ।
त्वत्प्रसादाद्विनिर्बृत्तः समर्थः स्यामहं यथा ॥
x भव उवाच ।
eṣa me prathamaḥ kāmo bhagavanbhaganetrahan |
tvatprasādādvinirbṛttaḥ samarthaḥ syāmahaṃ yathā ||
x bhava uvāca |
ददामि तेऽस्त्रं दयितमहं पाशुपतं विभो ।
समर्थो धारणे मोक्षे संहारेऽपि च पाण्डव
dadāmi te'straṃ dayitamahaṃ pāśupataṃ vibho |
samartho dhāraṇe mokṣe saṃhāre'pi ca pāṇḍava
न तद्वेद महेन्द्रोपि न यमो न च यक्षराट् ।
वरुणोप्यथवा वायुः कुतो वेत्स्यन्ति मानवाः
na tadveda mahendropi na yamo na ca yakṣarāṭ |
varuṇopyathavā vāyuḥ kuto vetsyanti mānavāḥ
न त्वया सहसा पार्थ मोक्तव्यं पुरुषे क्वचित् ।
जगद्विनिर्दहेत्सर्वमल्पतेजसि पातितम्
na tvayā sahasā pārtha moktavyaṃ puruṣe kvacit |
jagadvinirdahetsarvamalpatejasi pātitam
अबध्यो नाम नास्त्यस्य त्रैलोक्ये सचराचरे ।
मनसा चक्षुषा वाचा धनुषा च निपात्यते
abadhyo nāma nāstyasya trailokye sacarācare |
manasā cakṣuṣā vācā dhanuṣā ca nipātyate
वैशंपायन उवाच
तच्छ्रुत्वा त्वरितः पार्थः शुचिर्भूत्वा समाहितः ।
उपसंगृह्य विश्वेशमधीष्वेत्यथ सोऽब्रवीत्
tacchrutvā tvaritaḥ pārthaḥ śucirbhūtvā samāhitaḥ |
upasaṃgṛhya viśveśamadhīṣvetyatha so'bravīt
ततस्त्वध्यापयामास सरहस्यनिवर्तनम् ।
तदस्त्रं पाण्डवश्रेष्ठं मूर्तिमन्तमिवान्तकम्
tatastvadhyāpayāmāsa sarahasyanivartanam |
tadastraṃ pāṇḍavaśreṣṭhaṃ mūrtimantamivāntakam
उपतस्थे महात्मानं यथा त्र्यक्षमुमापतिम् ।
प्रतिजग्राह तच्चापि प्रीतिमानर्जुनस्तदा
upatasthe mahātmānaṃ yathā tryakṣamumāpatim |
pratijagrāha taccāpi prītimānarjunastadā
ततश्चचाल पृथिवी सपर्वतवनद्रुमा ।
ससागरवनोद्देशा सग्रामनगराकरा
tataścacāla pṛthivī saparvatavanadrumā |
sasāgaravanoddeśā sagrāmanagarākarā
शङ्खदुन्दुभिघोषाश्च भेरीणां च सहस्रशः ।
तस्मिनमुहूर्ते संप्राप्ते निर्घातश्च महानभूत्
śaṅkhadundubhighoṣāśca bherīṇāṃ ca sahasraśaḥ |
tasminamuhūrte saṃprāpte nirghātaśca mahānabhūt
अथास्त्रं जाज्वलद्धोरं पाण्डवस्यामितौजसः ।
मूर्तिमद्विष्ठितं पार्श्वे ददृशुर्देवदानवाः
athāstraṃ jājvaladdhoraṃ pāṇḍavasyāmitaujasaḥ |
mūrtimadviṣṭhitaṃ pārśve dadṛśurdevadānavāḥ
स्पृष्टस्य त्र्यम्बकेणाथ फल्गुनस्यामितौजसः ।
यत्किं गच्छेत्यनुज्ञातस्त्र्यम्बकेण तदाऽर्जुनः
spṛṣṭasya tryambakeṇātha phalgunasyāmitaujasaḥ |
yatkiṃ gacchetyanujñātastryambakeṇa tadā'rjunaḥ
स्वर्गं गच्छेत्यनुज्ञातस्त्र्यम्बकेण तदाऽर्जुनः ।
प्रणम्य शिरसा राजन्प्राञ्जलिर्भवमैक्षत ।
svargaṃ gacchetyanujñātastryambakeṇa tadā'rjunaḥ |
praṇamya śirasā rājanprāñjalirbhavamaikṣata |
ततः प्रभुस्त्रिदिवनिवासिनां वसी
महामतिर्गिरिश उमापतिः शिवः ।
धनुर्महद्दितिजपिशाचसूदनं
ददौ भवः पुरुषवराय गाण्डिवम्
tataḥ prabhustridivanivāsināṃ vasī
mahāmatirgiriśa umāpatiḥ śivaḥ |
dhanurmahadditijapiśācasūdanaṃ
dadau bhavaḥ puruṣavarāya gāṇḍivam
ततः शुभं गिरिवरमीश्वरस्तदा
सहोमयाऽसिततटसानुकन्दरम् ।
विहाय तं पतगमहर्षिसेवितं
जगाम स्वं पुरुषवरस्य पश्यतः
tataḥ śubhaṃ girivaramīśvarastadā
sahomayā'sitataṭasānukandaram |
vihāya taṃ patagamaharṣisevitaṃ
jagāma svaṃ puruṣavarasya paśyataḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)