कर्णस्य वचनं श्रुत्वा राजा दुर्योधनस्ततः ।
हृष्टो भूत्वापुनर्दीनो राधेयमिदमब्रवीत्
karṇasya vacanaṃ śrutvā rājā duryodhanastataḥ |
hṛṣṭo bhūtvāpunardīno rādheyamidamabravīt
इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि घोषयात्रापर्वणि एकोनचत्वारिंशदधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥
24 verses · 239 of 315
Duryodhana is first delighted, then downcast. Karna has spoken what is in his own heart, he says, but Dhritarashtra will never let him go where the Pandavas are. The old king laments for them, thinks them stronger through their tapas, and may guess the real aim. Yet nothing would please him more than to see Bhima and Arjuna suffering in the forest and Draupadi in ochre robes, and to be seen by them in his own splendour. He asks Karna, Shakuni and Dushasana to find a way. At dawn Karna comes laughing: the cowherd stations at Dvaitavana await him, and a ghoshayatra, the customary royal inspection of the herds, will win the king's leave. Shakuni agrees, and they clap hands in glee.
वैशंपायन उवाच
कर्णस्य वचनं श्रुत्वा राजा दुर्योधनस्ततः ।
हृष्टो भूत्वापुनर्दीनो राधेयमिदमब्रवीत्
karṇasya vacanaṃ śrutvā rājā duryodhanastataḥ |
hṛṣṭo bhūtvāpunardīno rādheyamidamabravīt
ब्रवीषि यदिदं कर्ण सर्वं मनसि मे स्थितम् ।
न त्वभ्यनुज्ञां लप्स्यामि गमने यत्रपाण्डवाः
bravīṣi yadidaṃ karṇa sarvaṃ manasi me sthitam |
na tvabhyanujñāṃ lapsyāmi gamane yatrapāṇḍavāḥ
परिदेवति तान्वीरान्धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
मन्यतेऽभ्यधिकांश्चापि तपोयोगेन पाण्डवान्
paridevati tānvīrāndhṛtarāṣṭro mahīpatiḥ |
manyate'bhyadhikāṃścāpi tapoyogena pāṇḍavān
अथवाऽप्यनुबुध्येत नृपोऽस्माकं चिकीर्षितम् ।
एतामप्यायतिं रक्षन्नाभ्यनुज्ञातुमर्हति
athavā'pyanubudhyeta nṛpo'smākaṃ cikīrṣitam |
etāmapyāyatiṃ rakṣannābhyanujñātumarhati
न हि द्वैतवने किंचिद्विद्यतेऽन्यत्प्रयोजनम् ।
उन्माथनमृते तेषां वनस्थानामपि द्विषाम्
na hi dvaitavane kiṃcidvidyate'nyatprayojanam |
unmāthanamṛte teṣāṃ vanasthānāmapi dviṣām
जानासिहि यथा क्षत्ता द्यूतकाल उपस्थिते ।
अब्रवीद्यच्च मां त्वां च सौबलं वचनं तदा
jānāsihi yathā kṣattā dyūtakāla upasthite |
abravīdyacca māṃ tvāṃ ca saubalaṃ vacanaṃ tadā
तानिसर्वाणि वाक्यानि यच्चान्यत्परिदेवितम् ।
विचिन्त्य निश्चय गच्छे गमनायेतराय वा
tānisarvāṇi vākyāni yaccānyatparidevitam |
vicintya niścaya gacche gamanāyetarāya vā
ममापि हिमहान्हर्षो यदहं भीमफल्गुनौ ।
क्लिष्टावरण्ये पश्येयं कृष्णया सहिताविति
mamāpi himahānharṣo yadahaṃ bhīmaphalgunau |
kliṣṭāvaraṇye paśyeyaṃ kṛṣṇayā sahitāviti
न तथा ह्याप्नुयां प्रीतिमवाप्य वसुधामिमाम् ।
दृष्ट्वा यथा पाण्डुसुतान्वल्कलाजिनवाससः
na tathā hyāpnuyāṃ prītimavāpya vasudhāmimām |
dṛṣṭvā yathā pāṇḍusutānvalkalājinavāsasaḥ
किंनु स्यादधिकं तस्माद्यदहं द्रुपदात्मजाम् ।
द्रौपदीं कर्ण पश्येयं काषायवसनां वने
kiṃnu syādadhikaṃ tasmādyadahaṃ drupadātmajām |
draupadīṃ karṇa paśyeyaṃ kāṣāyavasanāṃ vane
यदि मां दर्मराजश्च भीमसेनश्च पाण्डवः ।
युक्तं रपरमया लक्ष्म्या पश्येतां जीवितं भवेत्
yadi māṃ darmarājaśca bhīmasenaśca pāṇḍavaḥ |
yuktaṃ raparamayā lakṣmyā paśyetāṃ jīvitaṃ bhavet
उपायं न तु पश्यामि येन गच्छेम तद्वनम् ।
यथाचाभ्यनुजानीयाद्गच्छन्तं मां महीपतिः
upāyaṃ na tu paśyāmi yena gacchema tadvanam |
yathācābhyanujānīyādgacchantaṃ māṃ mahīpatiḥ
स सौबलेन सहितस्तथा दुःशासनेन च ।
उपायं पश्य रनिपुणं येन गच्छेम तद्वनम्
sa saubalena sahitastathā duḥśāsanena ca |
upāyaṃ paśya ranipuṇaṃ yena gacchema tadvanam
अहमप्यनुगच्छामि गमनायेतराय च ।
कल्यमेव गमिष्यामि समीपं पार्थिवस्य ह
ahamapyanugacchāmi gamanāyetarāya ca |
kalyameva gamiṣyāmi samīpaṃ pārthivasya ha
मयि तत्रोपविष्टे तु भीष्मे च कुरुसत्तमे ।
उपायो यो भवेद्दृष्टस्तं ब्रूयाः सहसौबलः
mayi tatropaviṣṭe tu bhīṣme ca kurusattame |
upāyo yo bhaveddṛṣṭastaṃ brūyāḥ sahasaubalaḥ
ततो भीष्मस्य राज्ञश्च निशम्य रगमनं प्रति ।
व्यवसायं करिष्येऽहमनुनीय पितामहम्
tato bhīṣmasya rājñaśca niśamya ragamanaṃ prati |
vyavasāyaṃ kariṣye'hamanunīya pitāmaham
तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वेग्मुरावसथान्प्रति ।
व्युषितायां रजन्यां तु कर्णो राजानमभ्ययात्
tathetyuktvā tu te sarvegmurāvasathānprati |
vyuṣitāyāṃ rajanyāṃ tu karṇo rājānamabhyayāt
ततो दुर्योधनं कर्णः प्रहसन्निदमब्रवीत् ।
उपायः परिदृष्टोऽयं तं निबोधजनेश्वर
tato duryodhanaṃ karṇaḥ prahasannidamabravīt |
upāyaḥ paridṛṣṭo'yaṃ taṃ nibodhajaneśvara
घोषा द्वैतवने सर्वेत्वत्प्रतीक्षा नराधिप ।
घोषयात्रापदेशेन गमिष्यामो न संशयः
ghoṣā dvaitavane sarvetvatpratīkṣā narādhipa |
ghoṣayātrāpadeśena gamiṣyāmo na saṃśayaḥ
उचितं हि सदा गन्तुं घोषयात्रां विशांपते ।
एवं चेत्त्वां पिता राजन्समनुज्ञातुमर्हति
ucitaṃ hi sadā gantuṃ ghoṣayātrāṃ viśāṃpate |
evaṃ cettvāṃ pitā rājansamanujñātumarhati
तथा कथयमानौ तु घोषयात्राविनिश्चयम् ।
गान्धारराजः शकुनिरित्युवाच हसन्निव
tathā kathayamānau tu ghoṣayātrāviniścayam |
gāndhārarājaḥ śakunirityuvāca hasanniva
उपायोऽयंमया दृष्टो गमनाय निरामयः ।
अनुज्ञास्यतिनो राजा चोदयिष्यति चाप्युत
upāyo'yaṃmayā dṛṣṭo gamanāya nirāmayaḥ |
anujñāsyatino rājā codayiṣyati cāpyuta
घोषा द्वैतव्रने सर्वेत्वत्प्रतीक्षा नराधिप ।
घोषयात्रापदेशेन गमिष्यामः सरः प्रति
ghoṣā dvaitavrane sarvetvatpratīkṣā narādhipa |
ghoṣayātrāpadeśena gamiṣyāmaḥ saraḥ prati
ततः प्रहसिताः सर्वे तेऽन्योन्यस्य तलान्ददुः ।
तदेव च विनिश्चेत्य ददृशुः कुरुसत्तमम्
tataḥ prahasitāḥ sarve te'nyonyasya talāndaduḥ |
tadeva ca viniścetya dadṛśuḥ kurusattamam
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)