अग्नीनां विविधा वंशाः कीर्तितास्ते मयाऽनघ ।
शुणु जन्म तु कौरव्य कार्तिकेयस् धीमतः
agnīnāṃ vividhā vaṃśāḥ kīrtitāste mayā'nagha |
śuṇu janma tu kauravya kārtikeyas dhīmataḥ
इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि मार्कण्डेयसमास्यापर्वणि पञ्चविंसत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥
16 verses · 225 of 315
Markandeya now turns to the birth of Kartikeya, wondrous son of the fire Adbhuta, born through the wives of the Saptarshis. Long ago the fearsome Danavas kept defeating the devas. Seeing his army broken, Indra went to Mount Manasa, brooding on who could lead the deva host. There he heard a woman crying for someone to save her and give her a husband. The asura Keshi was carrying her off. Indra, naming himself the wielder of the vajra, ordered him to let her go. Keshi hurled a flaming mountain peak at him. Indra shattered it with the vajra, and its falling pieces struck Keshi, who dropped the maiden and fled. Indra asked her who she was.
मार्कण्डेय उवाच
अग्नीनां विविधा वंशाः कीर्तितास्ते मयाऽनघ ।
शुणु जन्म तु कौरव्य कार्तिकेयस् धीमतः
agnīnāṃ vividhā vaṃśāḥ kīrtitāste mayā'nagha |
śuṇu janma tu kauravya kārtikeyas dhīmataḥ
अद्भुतस्याद्भुतं पुत्रं प्रवक्ष्याम्यमितौजसम् ।
जातं सप्तर्षिभार्याभिर्ब्रह्मण्यं कीर्तिवर्धनम्
adbhutasyādbhutaṃ putraṃ pravakṣyāmyamitaujasam |
jātaṃ saptarṣibhāryābhirbrahmaṇyaṃ kīrtivardhanam
देवासुराः पुरा यत्ता विनिघ्नन्तः परस्परम् ।
तत्राजयन्सदा देवान्दानवा घोररूपिणः
devāsurāḥ purā yattā vinighnantaḥ parasparam |
tatrājayansadā devāndānavā ghorarūpiṇaḥ
वध्यमानं बलं दृष्ट्वा बहुशस्तैः पुरंदरः ।
स सैन्यनायकार्थाय चिन्तयामास वासवः
vadhyamānaṃ balaṃ dṛṣṭvā bahuśastaiḥ puraṃdaraḥ |
sa sainyanāyakārthāya cintayāmāsa vāsavaḥ
देवसेनां दानवैर्हि भग्नां दृष्ट्वा महाबलः ।
पालयेद्वीर्यमाश्रित्य स ज्ञेयः पुरुषो मया
devasenāṃ dānavairhi bhagnāṃ dṛṣṭvā mahābalaḥ |
pālayedvīryamāśritya sa jñeyaḥ puruṣo mayā
स शैलं मानसं गत्वा ध्यायन्नर्थमिमं भृशम् ।
शुश्रावार्तस्वरं घोरमथ मुक्तं स्त्रिया तदा
sa śailaṃ mānasaṃ gatvā dhyāyannarthamimaṃ bhṛśam |
śuśrāvārtasvaraṃ ghoramatha muktaṃ striyā tadā
अभिधावतु मां कश्चित्पुरुषस्त्रातु चैव ह ।
पतिं च मे प्रदिशतु स्वयं वा पतिरस्तु मे
abhidhāvatu māṃ kaścitpuruṣastrātu caiva ha |
patiṃ ca me pradiśatu svayaṃ vā patirastu me
पुरंदरस्तु तामाह मा भैर्नास्ति भयं तव ।
एवमुक्त्वा ततोऽपश्यत्केशिनं स्थितमग्रतः
puraṃdarastu tāmāha mā bhairnāsti bhayaṃ tava |
evamuktvā tato'paśyatkeśinaṃ sthitamagrataḥ
किरीटिनं गदापाणिं धातुमन्तमिवाचलम् ।
हस्ते गृहीत्वा कन्यां तामथैनं वासवोऽब्रवीत्
kirīṭinaṃ gadāpāṇiṃ dhātumantamivācalam |
haste gṛhītvā kanyāṃ tāmathainaṃ vāsavo'bravīt
अनार्यकर्मन्कस्मात्त्वमिमां कन्यां जिहीर्षसि ।
वज्रिणं मांविजानीहि विरमास्याः प्रबाधनात्
anāryakarmankasmāttvamimāṃ kanyāṃ jihīrṣasi |
vajriṇaṃ māṃvijānīhi viramāsyāḥ prabādhanāt
केश्युवाच
विसृजस्व त्वमेवैनां शक्रैषा प्रार्थिता मया ।
क्षमं तेजीवतो गनतुं स्वपुरं पाकशासन
visṛjasva tvamevaināṃ śakraiṣā prārthitā mayā |
kṣamaṃ tejīvato ganatuṃ svapuraṃ pākaśāsana
एवमुक्त्वा गदां केशी चिक्षेपेन्द्रवधाय वै ।
तामापतन्तीं चिच्छेद मध्ये वज्रेण वासवः
evamuktvā gadāṃ keśī cikṣependravadhāya vai |
tāmāpatantīṃ ciccheda madhye vajreṇa vāsavaḥ
अथास्य शैलशिखरं केशी क्रुद्धो व्यवासृजत् ।
महामेघप्रतीकाशं चलत्पावकसंकुलम्
athāsya śailaśikharaṃ keśī kruddho vyavāsṛjat |
mahāmeghapratīkāśaṃ calatpāvakasaṃkulam
तदापन्ततं संप्रेक्ष्य शैलशृङ्गं शतक्रतुः ।
बिभेद राजन्वज्रेण भुवि तन्निपपात ह
tadāpantataṃ saṃprekṣya śailaśṛṅgaṃ śatakratuḥ |
bibheda rājanvajreṇa bhuvi tannipapāta ha
पतता तु तदा केशी तेन शृङ्गेण ताडितः ।
हित्वा कन्यां महाभागां प्राद्रवद्भृशपीडितः
patatā tu tadā keśī tena śṛṅgeṇa tāḍitaḥ |
hitvā kanyāṃ mahābhāgāṃ prādravadbhṛśapīḍitaḥ
अपयातेऽसुरे तस्मिंस्तां कन्यां वासवोऽब्रवीत् ।
कासि कस्यसि किंचेह कुरुषे त्वं शुभानने
apayāte'sure tasmiṃstāṃ kanyāṃ vāsavo'bravīt |
kāsi kasyasi kiṃceha kuruṣe tvaṃ śubhānane
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)