एवमुक्तो मतङ्गस्तु संशितात्मा यतव्रतः ।
सहस्रमेकपादेन ततो ध्याने व्यतिष्ठत
evamukto mataṅgastu saṃśitātmā yatavrataḥ |
sahasramekapādena tato dhyāne vyatiṣṭhata
इति श्रीमन्महाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि पञ्चमोध्यायः ॥
28 verses · 5 of 274
Matanga stands a thousand years on one foot, and again Indra refuses: one of chandala birth cannot gain brahmanhood. Matanga goes to Gaya and stands a hundred years on his big toe, wasted to skin and bone. Indra takes his hand and praises the brahmana, by whom gods, ancestors and all beings are sustained. Matanga answers sharply: he grieves for those born brahmanas who despise that rare gift, while he, solitary, without possessions and devoted to non-violence, is denied it for his mother's fault; fate cannot be overcome by effort. He then asks to roam at will as a bird of any form, to be honoured without offence to brahmanas or kshatriyas, and to have undying fame. Indra grants it: as Chandodeva he will be worshipped by women.
भीष्म उवाच
एवमुक्तो मतङ्गस्तु संशितात्मा यतव्रतः ।
सहस्रमेकपादेन ततो ध्याने व्यतिष्ठत
evamukto mataṅgastu saṃśitātmā yatavrataḥ |
sahasramekapādena tato dhyāne vyatiṣṭhata
तं सहस्रावरे काले शक्रो द्रष्टुमुपागमत् ।
तदेव च पुनर्वाक्यमुवाच बलवृत्रहा
taṃ sahasrāvare kāle śakro draṣṭumupāgamat |
tadeva ca punarvākyamuvāca balavṛtrahā
मतङ्ग उवाच
इदं वर्षसहस्रं वै ब्रह्मचारी समाहितः ।
अतिष्ठमेकपादेन ब्राह्मण्यं नाप्नुयां कथम्
idaṃ varṣasahasraṃ vai brahmacārī samāhitaḥ |
atiṣṭhamekapādena brāhmaṇyaṃ nāpnuyāṃ katham
शक्र उवाच
चण्डालयोनो जातेन नावाप्यं वै कथञ्चन ।
अन्यं कामं वृणीष्व त्वं मा वृथा तेऽस्त्वयं श्रमः
caṇḍālayono jātena nāvāpyaṃ vai kathañcana |
anyaṃ kāmaṃ vṛṇīṣva tvaṃ mā vṛthā te'stvayaṃ śramaḥ
एवमुक्तो मतङ्गस्तु भृशं शोकपरायणः ।
अध्यतिष्ठद्गयां गत्वा सोऽङ्गुष्टेन शतं समाः
evamukto mataṅgastu bhṛśaṃ śokaparāyaṇaḥ |
adhyatiṣṭhadgayāṃ gatvā so'ṅguṣṭena śataṃ samāḥ
सुदुर्वहं वहन्योगं कृशो धमनिसन्ततः ।
त्वगस्थिभूतो धर्मात्मा स ततापेति नः श्रुतम्
sudurvahaṃ vahanyogaṃ kṛśo dhamanisantataḥ |
tvagasthibhūto dharmātmā sa tatāpeti naḥ śrutam
तं तपन्तमभिद्रुत्य पाणिं जग्राह वासवः ।
वराणामीश्वरो दाता सर्वभूतहिते रतः
taṃ tapantamabhidrutya pāṇiṃ jagrāha vāsavaḥ |
varāṇāmīśvaro dātā sarvabhūtahite rataḥ
मतङ्ग ब्राह्मणत्वं ते विरुद्धमिह दृश्यते ।
ब्राह्मण्यं दुर्लभतरं संवृतं परिपन्थिभिः
mataṅga brāhmaṇatvaṃ te viruddhamiha dṛśyate |
brāhmaṇyaṃ durlabhataraṃ saṃvṛtaṃ paripanthibhiḥ
पूजयन्सुखमाप्नोति दुःखमाप्नोत्यपूजयन् ।
ब्राह्मणे सर्वभूतानां योगक्षेमः समाहितः
pūjayansukhamāpnoti duḥkhamāpnotyapūjayan |
brāhmaṇe sarvabhūtānāṃ yogakṣemaḥ samāhitaḥ
ब्राह्मणेभ्योऽनुतृप्यन्ते पितरो देवतास्तथा ।
ब्राह्मणः सर्वभूतानां मतङ्ग पर उच्यते
brāhmaṇebhyo'nutṛpyante pitaro devatāstathā |
brāhmaṇaḥ sarvabhūtānāṃ mataṅga para ucyate
ब्राह्मणः कुरुते तद्धि यथा यद्यच्च वाञ्छति
brāhmaṇaḥ kurute taddhi yathā yadyacca vāñchati
बह्वीस्तु संसरन्योनीर्जायमानः पनुःपुनः ।
पर्याये तात कस्मिंश्चिद्ब्राह्मण्यमिह विन्दति
bahvīstu saṃsaranyonīrjāyamānaḥ panuḥpunaḥ |
paryāye tāta kasmiṃścidbrāhmaṇyamiha vindati
तदुत्सृज्येह दुष्प्रापं ब्राह्मण्यमकृतात्मभिः ।
अन्यं वरं वृणीष्व त्वं दुर्लभोऽयं हि ते वरः
tadutsṛjyeha duṣprāpaṃ brāhmaṇyamakṛtātmabhiḥ |
anyaṃ varaṃ vṛṇīṣva tvaṃ durlabho'yaṃ hi te varaḥ
किं मां तुदसि दुःखार्तं मृतं मारयसे च माम् ।
त्वां तु शोचामि यो लब्ध्वा ब्राह्मण्यं न बुभूषसे
kiṃ māṃ tudasi duḥkhārtaṃ mṛtaṃ mārayase ca mām |
tvāṃ tu śocāmi yo labdhvā brāhmaṇyaṃ na bubhūṣase
ब्राह्मण्यं यदि दुष्प्रापं त्रिभिर्वर्णैर्दुरासदम् ।
सुदुर्लभं सदावाप्य नानुतिष्ठन्ति मानवाः
brāhmaṇyaṃ yadi duṣprāpaṃ tribhirvarṇairdurāsadam |
sudurlabhaṃ sadāvāpya nānutiṣṭhanti mānavāḥ
ये पापेभ्यः पापतमास्तेषामधम एव सः ।
ब्राह्मण्यं योऽवजानीते धनं लब्ध्वेव दुर्लभम्
ye pāpebhyaḥ pāpatamāsteṣāmadhama eva saḥ |
brāhmaṇyaṃ yo'vajānīte dhanaṃ labdhveva durlabham
दुष्प्रापं खलु विप्रत्वं प्राप्तं दुरनुपालनम् ।
दुरवापमवाप्यैतन्नानुतिष्ठन्ति मानवाः
duṣprāpaṃ khalu vipratvaṃ prāptaṃ duranupālanam |
duravāpamavāpyaitannānutiṣṭhanti mānavāḥ
एकारामो ह्यहं शक्र निर्न्द्वद्वो निष्परिग्रहः ।
अहिंसादममास्थाय कथं नार्हामि विप्रताम्
ekārāmo hyahaṃ śakra nirndvadvo niṣparigrahaḥ |
ahiṃsādamamāsthāya kathaṃ nārhāmi vipratām
दैवं तु कथमेतद्वै यदहं मातृदोषतः ।
एतामवस्थां सम्प्राप्तो धर्मज्ञः सन्पुरन्दरं
daivaṃ tu kathametadvai yadahaṃ mātṛdoṣataḥ |
etāmavasthāṃ samprāpto dharmajñaḥ sanpurandaraṃ
नूनं दैवं न शक्यं हि पौरुषेणातिवर्तितुम् ।
यदर्थं यत्नवानेव न लभे विप्रतां विभो
nūnaṃ daivaṃ na śakyaṃ hi pauruṣeṇātivartitum |
yadarthaṃ yatnavāneva na labhe vipratāṃ vibho
एवंगते तु धर्मज्ञ दातुमर्हसि मे वरम् ।
यदि तेऽहमनुग्राह्यः किचिद्वा सुकृतं मम
evaṃgate tu dharmajña dātumarhasi me varam |
yadi te'hamanugrāhyaḥ kicidvā sukṛtaṃ mama
वैशम्पायन उवाच
वृणीष्वेति तदा प्राह ततस्तं बलवृत्रहा ।
चोदितस्तु महेन्द्रेण मतङ्गः प्राब्रवीदिदम्
vṛṇīṣveti tadā prāha tatastaṃ balavṛtrahā |
coditastu mahendreṇa mataṅgaḥ prābravīdidam
यथा कामविहारी स्यां कामरूपी विहङ्गमः ।
ब्रह्मक्षत्राविरोधेन पूजां च प्राप्नुयामहम्
yathā kāmavihārī syāṃ kāmarūpī vihaṅgamaḥ |
brahmakṣatrāvirodhena pūjāṃ ca prāpnuyāmaham
यथा ममाक्षया कीर्तिर्भवेच्चापि पुरन्दर ।
कर्तुमर्हसि तद्देव शिरसा त्वां प्रसादये
yathā mamākṣayā kīrtirbhaveccāpi purandara |
kartumarhasi taddeva śirasā tvāṃ prasādaye
शक्र उवाच
मतङ्ग गम्यतां शीघ्रमेवमेतद्भविष्यति ।
स्त्रियः सर्वास्त्वया लोके यक्ष्यन्ते भूतिकर्मणि
mataṅga gamyatāṃ śīghramevametadbhaviṣyati |
striyaḥ sarvāstvayā loke yakṣyante bhūtikarmaṇi
छन्दोदेव इति ख्यातः स्त्रीणां पूज्यो भविष्यसि ।
कीर्तिश्च तेऽतुला वत्स त्रिषु लोकेषु यास्यति
chandodeva iti khyātaḥ strīṇāṃ pūjyo bhaviṣyasi |
kīrtiśca te'tulā vatsa triṣu lokeṣu yāsyati
एवं तस्मै वरं दत्त्वा वासवोऽन्तरधीयत ।
प्राणांस्त्यक्त्वा मतङ्गोपि प्राप तत्स्थानमुत्तमम्
evaṃ tasmai varaṃ dattvā vāsavo'ntaradhīyata |
prāṇāṃstyaktvā mataṅgopi prāpa tatsthānamuttamam
एवमेव परं स्थानं मर्त्यानां भरतर्षभ ।
ब्राह्मण्यं नाम दुष्प्रापमिन्द्रेणोक्तं महात्मना
evameva paraṃ sthānaṃ martyānāṃ bharatarṣabha |
brāhmaṇyaṃ nāma duṣprāpamindreṇoktaṃ mahātmanā
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)