अहिंसा वैदिकं कर्म ध्यानमिन्द्रियसंयमः ।
तपोऽथ गुरुशुश्रूषा किं श्रेयः पुरुषं प्रति
ahiṃsā vaidikaṃ karma dhyānamindriyasaṃyamaḥ |
tapo'tha guruśuśrūṣā kiṃ śreyaḥ puruṣaṃ prati
इति श्रीमन्महाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि पञ्चसप्तत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥
11 verses · 175 of 274
Yudhishthira asks which is best among ahimsa, Vedic rites, meditation, control of the senses, tapas and service of the guru. Brihaspati answers that all six are doors of dharma, but he will name the highest good. Let the self-controlled man follow dharma founded on ahimsa. Laying down the rod toward all beings and mastering desire and anger, he reaches perfection. One who strikes harmless creatures while seeking his own pleasure finds no joy after death. One who treats every being as himself is happy. Brihaspati sums dharma up briefly: do not do to another what you would not have done to yourself. Having said this, the guru of the devas rises to heaven as they watch.
युधिष्ठिर उवाच
अहिंसा वैदिकं कर्म ध्यानमिन्द्रियसंयमः ।
तपोऽथ गुरुशुश्रूषा किं श्रेयः पुरुषं प्रति
ahiṃsā vaidikaṃ karma dhyānamindriyasaṃyamaḥ |
tapo'tha guruśuśrūṣā kiṃ śreyaḥ puruṣaṃ prati
बृहस्पतिरुवाच
सर्वाण्येतानि धर्मस्य पृथग्द्वाराणि नित्यशः ।
शृणु संकीर्त्यमानानि षडेव भरतर्षभ
sarvāṇyetāni dharmasya pṛthagdvārāṇi nityaśaḥ |
śṛṇu saṃkīrtyamānāni ṣaḍeva bharatarṣabha
हन्त निःश्रेयसं जन्तोरहं वक्ष्याम्यनुत्तमम् ।
अहिंसापाश्रयं धर्मं दान्तो विद्वान्समाचरेत्
hanta niḥśreyasaṃ jantorahaṃ vakṣyāmyanuttamam |
ahiṃsāpāśrayaṃ dharmaṃ dānto vidvānsamācaret
त्रिदण्डं सर्वभूतेषु निधाय पुरुषः शुचिः ।
कामक्रोधौ च संयम्य ततः सिद्धिमवाप्नुते
tridaṇḍaṃ sarvabhūteṣu nidhāya puruṣaḥ śuciḥ |
kāmakrodhau ca saṃyamya tataḥ siddhimavāpnute
अहिंसकानि भूतानि दण्डेन विनिहन्ति यः ।
आत्मनः सुखमन्विच्छन्स प्रेत्य न सुखी भवेत्
ahiṃsakāni bhūtāni daṇḍena vinihanti yaḥ |
ātmanaḥ sukhamanvicchansa pretya na sukhī bhavet
आत्मोपमस्तु भूतेषु यो वै भवति पूरुषः ।
त्यक्तदण्डो जितक्रोधः स प्रेत्य सुखमेधते
ātmopamastu bhūteṣu yo vai bhavati pūruṣaḥ |
tyaktadaṇḍo jitakrodhaḥ sa pretya sukhamedhate
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति ह्यपदस्य पदेषिणः
sarvabhūtātmabhūtasya sarvabhūtāni paśyataḥ |
devā'pi mārge muhyanti hyapadasya padeṣiṇaḥ
न तत्परस्य संदध्यात्प्रतिकूलं यदात्मनः ।
एष संक्षेपतो धर्मः कामादन्यः प्रवर्तते
na tatparasya saṃdadhyātpratikūlaṃ yadātmanaḥ |
eṣa saṃkṣepato dharmaḥ kāmādanyaḥ pravartate
प्रख्यापने च दाने च सुखदुःखे प्रियाप्रिये ।
आत्मौपम्येन पुरुषः प्रमाणमधिगच्छति
prakhyāpane ca dāne ca sukhaduḥkhe priyāpriye |
ātmaupamyena puruṣaḥ pramāṇamadhigacchati
यथा परः प्रक्रमते परेषु
तथा परे प्रक्रमन्ते परस्मिन् ।
निषेवते स्वसमां जीवलोके
यथा धर्मो नैपुणेनोपदिष्टः ।
yathā paraḥ prakramate pareṣu
tathā pare prakramante parasmin |
niṣevate svasamāṃ jīvaloke
yathā dharmo naipuṇenopadiṣṭaḥ |
वैशम्पायन उवाच
इत्युक्त्वा तं सुरगुरुधर्मराजं युधिष्ठिरम् ।
दिवामचक्रमे धीमान्पश्यतामेव नस्तदा
ityuktvā taṃ suragurudharmarājaṃ yudhiṣṭhiram |
divāmacakrame dhīmānpaśyatāmeva nastadā
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)