आख्याता भुजगास्तात वीर्यवन्तो दुरासदाः ।
शापं तं तेऽभिविज्ञाय कृतवन्तः किमुत्तरम्
ākhyātā bhujagāstāta vīryavanto durāsadāḥ |
śāpaṃ taṃ te'bhivijñāya kṛtavantaḥ kimuttaram
इति श्रीमन्महाभारते आदिपर्वणि आस्तीकपर्वणि षट्त्रिंशोऽध्यायः ॥
26 verses · 36 of 261
Shesha leaves Kadru and his quarrelsome brothers and takes up fierce tapas at Gandhamadana, Badari, Gokarna, Pushkara and the Himalaya, living on air till his flesh dries away. Brahma asks why he scorches the world so. Shesha says his brothers envy one another and hate Vinata and Garuda; he would rather give up this body than live among them. Brahma says their danger from the curse is already provided for, and offers a boon. Shesha asks only that his mind delight in dharma, calm and tapas. Brahma charges him to hold the unsteady earth firm. Shesha enters a cleft below and bears it on his head. The Nagas crown Vasuki king.
शौन उवाच
आख्याता भुजगास्तात वीर्यवन्तो दुरासदाः ।
शापं तं तेऽभिविज्ञाय कृतवन्तः किमुत्तरम्
ākhyātā bhujagāstāta vīryavanto durāsadāḥ |
śāpaṃ taṃ te'bhivijñāya kṛtavantaḥ kimuttaram
सौतिरुवाच
तेषां तु भगवाञ्छेषः कद्रूं त्यक्त्वा महायशाः ।
उग्रं तपः समातस्थे वायुभक्षो यतव्रतः
teṣāṃ tu bhagavāñcheṣaḥ kadrūṃ tyaktvā mahāyaśāḥ |
ugraṃ tapaḥ samātasthe vāyubhakṣo yatavrataḥ
गन्धमादनमासाद्य बदर्यां च तपोरतः ।
गोकर्णे पुष्करारण्ये तथा हिमवतस्तटे
gandhamādanamāsādya badaryāṃ ca taporataḥ |
gokarṇe puṣkarāraṇye tathā himavatastaṭe
तेषु तेषु च पुण्येषु तीर्थेष्वायतनेषु च ।
एकान्तशीलो नियतः सततं विजितेन्द्रियः
teṣu teṣu ca puṇyeṣu tīrtheṣvāyataneṣu ca |
ekāntaśīlo niyataḥ satataṃ vijitendriyaḥ
तप्यमानं तपो घोरं तं ददर्श पितामहः ।
संशुष्कमांसत्वक्स्नायुं जटाचीरधरं मुनिम्
tapyamānaṃ tapo ghoraṃ taṃ dadarśa pitāmahaḥ |
saṃśuṣkamāṃsatvaksnāyuṃ jaṭācīradharaṃ munim
तमब्रवीत्सत्यधृतिं तप्यमानं पितामहः ।
किमिदं कुरुषे शेष प्रजानां स्वस्ति वै कुरु
tamabravītsatyadhṛtiṃ tapyamānaṃ pitāmahaḥ |
kimidaṃ kuruṣe śeṣa prajānāṃ svasti vai kuru
त्वं हि तीव्रेण तपसा प्रजास्तापयसेऽनघ ।
ब्रूहि कामं च मे शेष यस्ते हृदि व्यवस्थितः
tvaṃ hi tīvreṇa tapasā prajāstāpayase'nagha |
brūhi kāmaṃ ca me śeṣa yaste hṛdi vyavasthitaḥ
शेष उवाच
सोदर्या मम सर्वे हि भ्रातरो मन्दचेतसः ।
सह तैर्नोत्सहे वस्तुं तद्भवाननुमन्यताम्
sodaryā mama sarve hi bhrātaro mandacetasaḥ |
saha tairnotsahe vastuṃ tadbhavānanumanyatām
अभ्यसूयन्ति सततं परस्परममित्रवत् ।
ततोऽहं तप आतिष्ठे नैतन्पश्येयमित्युत
abhyasūyanti satataṃ parasparamamitravat |
tato'haṃ tapa ātiṣṭhe naitanpaśyeyamityuta
न मर्षयन्ति ससुतां सततं विनतां च ते ।
अस्माकं चापरो भ्राता वैनतेयोऽन्तरिक्षगः
na marṣayanti sasutāṃ satataṃ vinatāṃ ca te |
asmākaṃ cāparo bhrātā vainateyo'ntarikṣagaḥ
तं च द्विषन्ति सततं स चापि बलवत्तरः ।
वरप्रदानात्स पितुः कश्यपस्य महात्मनः
taṃ ca dviṣanti satataṃ sa cāpi balavattaraḥ |
varapradānātsa pituḥ kaśyapasya mahātmanaḥ
सोऽहं तपः समास्थाय मोक्ष्यामीदं कलेवरम् ।
कथं मे प्रेत्यभावेऽपि न तैः स्यात्सह सङ्गमः
so'haṃ tapaḥ samāsthāya mokṣyāmīdaṃ kalevaram |
kathaṃ me pretyabhāve'pi na taiḥ syātsaha saṅgamaḥ
तमेवं वादिनं शेषं पितामह उवाच ह ।
जानामि शेष सर्वेषां भ्रातॄणां ते विचेष्टितम्
tamevaṃ vādinaṃ śeṣaṃ pitāmaha uvāca ha |
jānāmi śeṣa sarveṣāṃ bhrātṝṇāṃ te viceṣṭitam
मातुश्चाप्यपराधाद्वै भ्रातॄणां ते महद्भयम् ।
कृतोऽत्र परिहारश्च पूर्वमेव भुजङ्गम
mātuścāpyaparādhādvai bhrātṝṇāṃ te mahadbhayam |
kṛto'tra parihāraśca pūrvameva bhujaṅgama
भ्रातॄणां तव सर्वेषां न शोकं कर्तुमर्हसि ।
वृणीष्व च वरं मत्तः शेष यत्तेऽभिकाङ्क्षितम्
bhrātṝṇāṃ tava sarveṣāṃ na śokaṃ kartumarhasi |
vṛṇīṣva ca varaṃ mattaḥ śeṣa yatte'bhikāṅkṣitam
दास्यामि हि वरं तेऽद्य प्रीतिर्मे परमा त्वयि ।
दिष्ट्या बुद्धिश्च ते धर्मे निविष्टा पन्नगोत्तम ।
भूयो भूयश्च ते बुद्धिर्धर्मे भवतु सुस्थिरा
dāsyāmi hi varaṃ te'dya prītirme paramā tvayi |
diṣṭyā buddhiśca te dharme niviṣṭā pannagottama |
bhūyo bhūyaśca te buddhirdharme bhavatu susthirā
एष एव वरो देव काङ्क्षितो मे पितामह ।
धर्मे मे रमतां बुद्धिः शमे तपसि चेश्वर
eṣa eva varo deva kāṅkṣito me pitāmaha |
dharme me ramatāṃ buddhiḥ śame tapasi ceśvara
ब्रह्मोवाच
प्रीतोऽस्म्यनेन ते शेष दमेन च शमेन च ।
त्वया त्विदं वचः कार्यं मन्नियोगात्प्रजाहितम्
prīto'smyanena te śeṣa damena ca śamena ca |
tvayā tvidaṃ vacaḥ kāryaṃ manniyogātprajāhitam
इमां महीं शैलवनोपपन्नां
ससागरग्रामविहारपत्तनाम्
त्वं शेष सम्यक् चलितां यथाव-
त्संगृह्य तिष्ठस्व यथाऽचला स्यात्
imāṃ mahīṃ śailavanopapannāṃ
sasāgaragrāmavihārapattanām
tvaṃ śeṣa samyak calitāṃ yathāva-
tsaṃgṛhya tiṣṭhasva yathā'calā syāt
शेष उवाच
यथाऽऽह देवो वरदः प्रजापति-
र्महीपतिर्भूतपतिर्जगत्पतिः ।
तथा महीं धारयिताऽस्मि निश्चलां
प्रयच्छतां मे विवरं प्रजापते
yathā''ha devo varadaḥ prajāpati-
rmahīpatirbhūtapatirjagatpatiḥ |
tathā mahīṃ dhārayitā'smi niścalāṃ
prayacchatāṃ me vivaraṃ prajāpate
ब्रह्मोवाच
अधो महीं गच्छ भुजङ्गमोत्तम
स्वयं तवैषा विवरं प्रदास्यति ।
इमां धरां धारयता त्वया हि मे
महत्प्रियं शेष कृतं भविष्यति
adho mahīṃ gaccha bhujaṅgamottama
svayaṃ tavaiṣā vivaraṃ pradāsyati |
imāṃ dharāṃ dhārayatā tvayā hi me
mahatpriyaṃ śeṣa kṛtaṃ bhaviṣyati
सौतिरुवाच
तथैव कृत्वा विवरं प्रविश्य स
प्रभुर्भुवो भुजगवराग्रजः स्थितः ।
बिभर्ति देवीं शिरसा महीमिमां
समुद्रनेमिं परिगृह्य सर्वतः
tathaiva kṛtvā vivaraṃ praviśya sa
prabhurbhuvo bhujagavarāgrajaḥ sthitaḥ |
bibharti devīṃ śirasā mahīmimāṃ
samudranemiṃ parigṛhya sarvataḥ
ब्रह्मोवाच
शेषोऽसि नागोत्तम धर्मदेवो
महीमिमां धारयसे यदेकः ।
अनन्तभोगैः परिगृह्य सर्वां
यथाहमेवं बलभिद्यथा वा
śeṣo'si nāgottama dharmadevo
mahīmimāṃ dhārayase yadekaḥ |
anantabhogaiḥ parigṛhya sarvāṃ
yathāhamevaṃ balabhidyathā vā
सौतिरुवाच
अधो भूमौ वसत्येवं नागोऽनन्तः प्रतापवान् ।
धास्यन्वसुधामेकः शासनाद्ब्रह्मणो विभोः
adho bhūmau vasatyevaṃ nāgo'nantaḥ pratāpavān |
dhāsyanvasudhāmekaḥ śāsanādbrahmaṇo vibhoḥ
सुपर्णं च सहायं वै भगवानमरोत्तमः ।
प्रादादनन्ताय तदा वैनतेयं पितामहः
suparṇaṃ ca sahāyaṃ vai bhagavānamarottamaḥ |
prādādanantāya tadā vainateyaṃ pitāmahaḥ
अनन्तेऽभिप्रयाते तु वासुकिः स महाबलः ।
अभ्यषिच्यत नागैस्तु दैवतैरिव वासवः
anante'bhiprayāte tu vāsukiḥ sa mahābalaḥ |
abhyaṣicyata nāgaistu daivatairiva vāsavaḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)