एवं निशम्य भगवान् देवर्षेर्जन्म कर्म च ।
भूयः पप्रच्छ तं ब्रह्मन् व्यासः सत्यवतीसुतः
evaṃ niśamya bhagavān devarṣerjanma karma ca |
bhūyaḥ papraccha taṃ brahman vyāsaḥ satyavatīsutaḥ
इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां प्रथमस्कन्धे व्यासनारदसंवादे षष्ठोऽध्यायः ॥
39 verses · 6 of 19
Vyasa asks what Narada did after the sages left. Narada continues. His mother, his only tie, died of a snakebite while milking a cow at night, and he took it as Bhagwan's grace. He walked north through towns and forests, and beneath a pipal tree meditated on the Lord's feet within his heart. Hari appeared for a moment and vanished. Grieving, he heard a voice: in this life you will not see Me again, for the unripe cannot; this glimpse was to increase your longing; by serving the saints you will become My companion. Narada wandered singing Hari's names, and at the end of the kalpa entered Narayana. In the next creation he was born from Brahma's breath and now roams the worlds with his vina. Suta praises him.
सूत उवाच
एवं निशम्य भगवान् देवर्षेर्जन्म कर्म च ।
भूयः पप्रच्छ तं ब्रह्मन् व्यासः सत्यवतीसुतः
evaṃ niśamya bhagavān devarṣerjanma karma ca |
bhūyaḥ papraccha taṃ brahman vyāsaḥ satyavatīsutaḥ
व्यास उवाच
भिक्षुभिर्विप्रवसिते विज्ञानादेष्टृभिस्तव ।
वर्तमानो वयस्याद्ये ततः किमकरोद्भवान्
bhikṣubhirvipravasite vijñānādeṣṭṛbhistava |
vartamāno vayasyādye tataḥ kimakarodbhavān
स्वायंभुव कया वृत्त्या वर्तितं ते परं वयः ।
कथं चेदमुदस्राक्षीः काले प्राप्ते कलेवरम्
svāyaṃbhuva kayā vṛttyā vartitaṃ te paraṃ vayaḥ |
kathaṃ cedamudasrākṣīḥ kāle prāpte kalevaram
प्राक्कल्पविषयामेतां स्मृतिं ते सुरसत्तम ।
न ह्येष व्यवधात्काल एष सर्वनिराकृतिः
prākkalpaviṣayāmetāṃ smṛtiṃ te surasattama |
na hyeṣa vyavadhātkāla eṣa sarvanirākṛtiḥ
नारद उवाच
भिक्षुभिर्विप्रवसिते विज्ञानादेष्टृभिर्मम ।
वर्तमानो वयस्याद्ये तत एतदकारषम्
bhikṣubhirvipravasite vijñānādeṣṭṛbhirmama |
vartamāno vayasyādye tata etadakāraṣam
एकात्मजा मे जननी योषिन्मूढा च किङ्करी ।
मय्यात्मजेऽनन्यगतौ चक्रे स्नेहानुबंधनम्
ekātmajā me jananī yoṣinmūḍhā ca kiṅkarī |
mayyātmaje'nanyagatau cakre snehānubaṃdhanam
सास्वतंत्रा न कल्पासीद् योगक्षेमं ममेच्छती ।
ईशस्य हि वशे लोको योषा दारुमयी यथा
sāsvataṃtrā na kalpāsīd yogakṣemaṃ mamecchatī |
īśasya hi vaśe loko yoṣā dārumayī yathā
अहं च तद्ब्रह्मकुले ऊषिवांस्तदपेक्षया ।
दिग्देशकालाव्युत्पन्नो बालकः पञ्चहायनः
ahaṃ ca tadbrahmakule ūṣivāṃstadapekṣayā |
digdeśakālāvyutpanno bālakaḥ pañcahāyanaḥ
एकदा निर्गतां गेहाद् दुहन्तीं निशि गां पथि ।
सर्पोऽदशत्पदा स्पृष्टः कृपणां कालचोदितः
ekadā nirgatāṃ gehād duhantīṃ niśi gāṃ pathi |
sarpo'daśatpadā spṛṣṭaḥ kṛpaṇāṃ kālacoditaḥ
तदा तदहमीशस्य भक्तानां शमभीप्सतः ।
अनुग्रहं मन्यमानः प्रातिष्ठं दिशमुत्तराम्
tadā tadahamīśasya bhaktānāṃ śamabhīpsataḥ |
anugrahaṃ manyamānaḥ prātiṣṭhaṃ diśamuttarām
स्फीताञ्जनपदांस्तत्र पुरग्रामव्रजाकरान् ।
खेटखर्वटवाटीश्च वनान्युपवनानि च
sphītāñjanapadāṃstatra puragrāmavrajākarān |
kheṭakharvaṭavāṭīśca vanānyupavanāni ca
चित्रधातुविचित्राद्रीन् इभभग्नभुजद्रुमान् ।
जलाशयान् शिवजलान् नलिनीः सुरसेविताः
citradhātuvicitrādrīn ibhabhagnabhujadrumān |
jalāśayān śivajalān nalinīḥ surasevitāḥ
चित्रस्वनैः पत्ररथैः विभ्रमद् भ्रमरश्रियः ।
नलवेणुशरस्तम्ब कुशकीचकगह्वरम्
citrasvanaiḥ patrarathaiḥ vibhramad bhramaraśriyaḥ |
nalaveṇuśarastamba kuśakīcakagahvaram
एक एवातियातोऽहं अद्राक्षं विपिनं महत् ।
घोरं प्रतिभयाकारं व्यालोलूकशिवाजिरम्
eka evātiyāto'haṃ adrākṣaṃ vipinaṃ mahat |
ghoraṃ pratibhayākāraṃ vyālolūkaśivājiram
परिश्रान्तेन्द्रियात्माहं तृट्परीतो बुभुक्षितः ।
स्नात्वा पीत्वा ह्रदे नद्या उपस्पृष्टो गतश्रमः
pariśrāntendriyātmāhaṃ tṛṭparīto bubhukṣitaḥ |
snātvā pītvā hrade nadyā upaspṛṣṭo gataśramaḥ
तस्मिन्निर्मनुजेऽरण्ये पिप्पलोपस्थ आश्रितः ।
आत्मनात्मानमात्मस्थं यथाश्रुतमचिन्तयम्
tasminnirmanuje'raṇye pippalopastha āśritaḥ |
ātmanātmānamātmasthaṃ yathāśrutamacintayam
ध्यायतश्चरणांभोजं भावनिर्जितचेतसा ।
औत्कण्ठ्याश्रुकलाक्षस्य हृद्यासीन्मे शनैर्हरिः
dhyāyataścaraṇāṃbhojaṃ bhāvanirjitacetasā |
autkaṇṭhyāśrukalākṣasya hṛdyāsīnme śanairhariḥ
प्रेमातिभरनिर्भिन्न पुलकाङ्गोऽतिनिर्वृतः ।
आनंदसंप्लवे लीनो नापश्यमुभयं मुने
premātibharanirbhinna pulakāṅgo'tinirvṛtaḥ |
ānaṃdasaṃplave līno nāpaśyamubhayaṃ mune
रूपं भगवतो यत्तन् मनःकान्तं शुचापहम् ।
अपश्यन् सहसोत्तस्थे वैक्लव्याद् दुर्मना इव
rūpaṃ bhagavato yattan manaḥkāntaṃ śucāpaham |
apaśyan sahasottasthe vaiklavyād durmanā iva
दिदृक्षुस्तदहं भूयः प्रणिधाय मनो हृदि ।
वीक्षमाणोऽपि नापश्यं अवितृप्त इवातुरः
didṛkṣustadahaṃ bhūyaḥ praṇidhāya mano hṛdi |
vīkṣamāṇo'pi nāpaśyaṃ avitṛpta ivāturaḥ
एवं यतन्तं विजने मामाहागोचरो गिराम् ।
गंभीरश्लक्ष्णया वाचा शुचः प्रशमयन्निव
evaṃ yatantaṃ vijane māmāhāgocaro girām |
gaṃbhīraślakṣṇayā vācā śucaḥ praśamayanniva
हन्तास्मिन् जन्मनि भवान् मा मां द्रष्टुमिहार्हति ।
अविपक्वकषायाणां दुर्दर्शोऽहं कुयोगिनाम्
hantāsmin janmani bhavān mā māṃ draṣṭumihārhati |
avipakvakaṣāyāṇāṃ durdarśo'haṃ kuyoginām
सकृद् यद् दर्शितं रूपं एतत्कामाय तेऽनघ ।
मत्कामः शनकैः साधु सर्वान् मुञ्चति हृच्छयान्
sakṛd yad darśitaṃ rūpaṃ etatkāmāya te'nagha |
matkāmaḥ śanakaiḥ sādhu sarvān muñcati hṛcchayān
सत्सेवयाऽदीर्घया ते जाता मयि दृढा मतिः ।
हित्वावद्यमिमं लोकं गन्ता मज्जनतामसि
satsevayā'dīrghayā te jātā mayi dṛḍhā matiḥ |
hitvāvadyamimaṃ lokaṃ gantā majjanatāmasi
मतिर्मयि निबद्धेयं न विपद्येत कर्हिचित् ।
प्रजासर्गनिरोधेऽपि स्मृतिश्च मदनुग्रहात्
matirmayi nibaddheyaṃ na vipadyeta karhicit |
prajāsarganirodhe'pi smṛtiśca madanugrahāt
एतावदुक्त्वोपरराम तन्महद्
भूतं नभोलिङ्गमलिङ्गमीश्वरम् ।
अहं च तस्मै महतां महीयसे
शीर्ष्णावनामं विदधेऽनुकंपितः
etāvaduktvopararāma tanmahad
bhūtaṃ nabholiṅgamaliṅgamīśvaram |
ahaṃ ca tasmai mahatāṃ mahīyase
śīrṣṇāvanāmaṃ vidadhe'nukaṃpitaḥ
नामान्यनन्तस्य हतत्रपः पठन्
गुह्यानि भद्राणि कृतानि च स्मरन् ।
गां पर्यटन् तुष्टमना गतस्पृहः
कालं प्रतीक्षन् विमदो विमत्सरः
nāmānyanantasya hatatrapaḥ paṭhan
guhyāni bhadrāṇi kṛtāni ca smaran |
gāṃ paryaṭan tuṣṭamanā gataspṛhaḥ
kālaṃ pratīkṣan vimado vimatsaraḥ
एवं कृष्णमतेर्ब्रह्मन् असक्तस्यामलात्मनः ।
कालः प्रादुरभूत्काले तडित्सौदामनी यथा
evaṃ kṛṣṇamaterbrahman asaktasyāmalātmanaḥ |
kālaḥ prādurabhūtkāle taḍitsaudāmanī yathā
प्रयुज्यमाने मयि तां शुद्धां भागवतीं तनुम् ।
आरब्धकर्मनिर्वाणो न्यपतत् पांचभौतिकः
prayujyamāne mayi tāṃ śuddhāṃ bhāgavatīṃ tanum |
ārabdhakarmanirvāṇo nyapatat pāṃcabhautikaḥ
कल्पान्त इदमादाय शयानेऽम्भस्युदन्वतः ।
शिशयिषोरनुप्राणं विविशेऽन्तरहं विभोः
kalpānta idamādāya śayāne'mbhasyudanvataḥ |
śiśayiṣoranuprāṇaṃ viviśe'ntarahaṃ vibhoḥ
सहस्रयुगपर्यन्ते उत्थायेदं सिसृक्षतः ।
मरीचिमिश्रा ऋषयः प्राणेभ्योऽहं च जज्ञिरे
sahasrayugaparyante utthāyedaṃ sisṛkṣataḥ |
marīcimiśrā ṛṣayaḥ prāṇebhyo'haṃ ca jajñire
अंतर्बहिश्च लोकान् त्रीन् पर्येम्यस्कन्दितव्रतः ।
अनुग्रहात् महाविष्णोः अविघातगतिः क्वचित्
aṃtarbahiśca lokān trīn paryemyaskanditavrataḥ |
anugrahāt mahāviṣṇoḥ avighātagatiḥ kvacit
देवदत्तामिमां वीणां स्वरब्रह्मविभूषिताम् ।
मूर्च्छयित्वा हरिकथां गायमानश्चराम्यहम्
devadattāmimāṃ vīṇāṃ svarabrahmavibhūṣitām |
mūrcchayitvā harikathāṃ gāyamānaścarāmyaham
प्रगायतः स्ववीर्याणि तीर्थपादः प्रियश्रवाः ।
आहूत इव मे शीघ्रं दर्शनं याति चेतसि
pragāyataḥ svavīryāṇi tīrthapādaḥ priyaśravāḥ |
āhūta iva me śīghraṃ darśanaṃ yāti cetasi
एतद्ध्यातुरचित्तानां मात्रास्पर्शेच्छया मुहुः ।
भवसिन्धुप्लवो दृष्टो हरिचर्यानुवर्णनम्
etaddhyāturacittānāṃ mātrāsparśecchayā muhuḥ |
bhavasindhuplavo dṛṣṭo haricaryānuvarṇanam
यमादिभिर्योगपथैः कामलोभहतो मुहुः ।
मुकुंदसेवया यद्वत् तथात्माद्धा न शाम्यति
yamādibhiryogapathaiḥ kāmalobhahato muhuḥ |
mukuṃdasevayā yadvat tathātmāddhā na śāmyati
सर्वं तदिदमाख्यातं यत्पृष्टोऽहं त्वयानघ ।
जन्मकर्मरहस्यं मे भवतश्चात्मतोषणम्
sarvaṃ tadidamākhyātaṃ yatpṛṣṭo'haṃ tvayānagha |
janmakarmarahasyaṃ me bhavataścātmatoṣaṇam
सूत उवाच
एवं संभाष्य भगवान् नारदो वासवीसुतम् ।
आमंत्र्य वीणां रणयन् ययौ यादृच्छिको मुनिः
evaṃ saṃbhāṣya bhagavān nārado vāsavīsutam |
āmaṃtrya vīṇāṃ raṇayan yayau yādṛcchiko muniḥ
अहो देवर्षिर्धन्योऽयं यत्कीर्तिं शार्ङ्गधन्वनः ।
गायन्माद्यन्निदं तंत्र्या रमयत्यातुरं जगत्
aho devarṣirdhanyo'yaṃ yatkīrtiṃ śārṅgadhanvanaḥ |
gāyanmādyannidaṃ taṃtryā ramayatyāturaṃ jagat
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)