अध्याय 19: विवाह में ब्रह्मा का दोष और शिव का क्रोध

कृत्वा दक्षस्तुतादानं यौतकं विविधं ददौ ।
हराय सुप्रसन्नश्च द्विजेभ्यो विविधं धनम्

kṛtvā dakṣastutādānaṃ yautakaṃ vividhaṃ dadau |
harāya suprasannaśca dvijebhyo vividhaṃ dhanam

अथ शंभु मुदागत्य समुत्थाय कृतांजलिः ।
सार्द्धं कमलया चेदमुवाच गरुडध्वजः

atha śaṃbhu mudāgatya samutthāya kṛtāṃjaliḥ |
sārddhaṃ kamalayā cedamuvāca garuḍadhvajaḥ

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो ।
त्वं पिता जगतां तात सती माताखिलस्य च

devadeva mahādeva karuṇāsāgara prabho |
tvaṃ pitā jagatāṃ tāta satī mātākhilasya ca

युवां लीलावतारौ द्वे सतां क्षेमाय सर्वदा ।
खलानां निग्रहार्थाय श्रुतिरेषा सनातनी

yuvāṃ līlāvatārau dve satāṃ kṣemāya sarvadā |
khalānāṃ nigrahārthāya śrutireṣā sanātanī

स्निग्धनीलांजनश्यामशोभया शोभसे हर ।
दाक्षायण्या यथा चाहं प्रतिलोमेन पद्मया

snigdhanīlāṃjanaśyāmaśobhayā śobhase hara |
dākṣāyaṇyā yathā cāhaṃ pratilomena padmayā

देवानां वा नृणां रक्षां कुरु सत्याऽनया सताम् ।
संसारसारिणां शम्भो मंगलं सर्वदा तथा

devānāṃ vā nṛṇāṃ rakṣāṃ kuru satyā'nayā satām |
saṃsārasāriṇāṃ śambho maṃgalaṃ sarvadā tathā

य एनां साभिलाषो वै दृष्ट्वा श्रुत्वाथवा भवेत् ।
तं हन्यास्सर्वभूतेश विज्ञप्तिरिति मे प्रभो

ya enāṃ sābhilāṣo vai dṛṣṭvā śrutvāthavā bhavet |
taṃ hanyāssarvabhūteśa vijñaptiriti me prabho

इति श्रुत्वा वचो विष्णोर्विहस्य परमेश्वरः ।
एवमस्त्विति सर्वज्ञः प्रोवाच मधुसूदनम्

iti śrutvā vaco viṣṇorvihasya parameśvaraḥ |
evamastviti sarvajñaḥ provāca madhusūdanam

स्वस्थानं हरिरागत्य स्थित आसीन्मुनीश्वर ।
उत्सवं कारयामास जुगोप चरितं च तत्

svasthānaṃ harirāgatya sthita āsīnmunīśvara |
utsavaṃ kārayāmāsa jugopa caritaṃ ca tat

अहं देवीं समागत्य गृह्योक्तविधिनाऽखिलम् ।
अग्निकार्यं यथोद्दिष्टमकार्षं च सुविस्तरम्

ahaṃ devīṃ samāgatya gṛhyoktavidhinā'khilam |
agnikāryaṃ yathoddiṣṭamakārṣaṃ ca suvistaram

ततश्शिवा शिवश्चैव यथाविधि प्रहृष्टवत् ।
अग्नेः प्रदक्षिणं चक्रे मदाचार्यद्विजाज्ञया

tataśśivā śivaścaiva yathāvidhi prahṛṣṭavat |
agneḥ pradakṣiṇaṃ cakre madācāryadvijājñayā

तदा महोत्सवस्तत्राद्भुतोभूद्द्विजसत्तम ।
सर्वेषां सुखदं वाद्यं गीतनृत्यपुरस्सरम्

tadā mahotsavastatrādbhutobhūddvijasattama |
sarveṣāṃ sukhadaṃ vādyaṃ gītanṛtyapurassaram

तदानीमद्भुतं तत्र चरितं समभूदति ।
सुविस्मयकरं तात तच्छृणु त्वं वदामि ते

tadānīmadbhutaṃ tatra caritaṃ samabhūdati |
suvismayakaraṃ tāta tacchṛṇu tvaṃ vadāmi te

दुर्ज्ञेया शांभवी माया तया संमोहितं जगत् ।
सचराचरमत्यंतं सदेवासुरमानुषम्

durjñeyā śāṃbhavī māyā tayā saṃmohitaṃ jagat |
sacarācaramatyaṃtaṃ sadevāsuramānuṣam

योऽहं शंभुं मोहयितुं पुरैच्छं कपटेन ह ।
मां च तं शंकरस्तात मोहयामास लीलया

yo'haṃ śaṃbhuṃ mohayituṃ puraicchaṃ kapaṭena ha |
māṃ ca taṃ śaṃkarastāta mohayāmāsa līlayā

इच्छेत्परापकारं यस्स तस्यैव भवेद्ध्रुवम् ।
इति मत्वाऽपकारं नो कुर्यादन्यस्य पूरुषः

icchetparāpakāraṃ yassa tasyaiva bhaveddhruvam |
iti matvā'pakāraṃ no kuryādanyasya pūruṣaḥ

प्रदक्षिणां प्रकुर्वंत्या वह्नेस्सत्याः पदद्वयम् ।
आविर्बभूव वसनात्तदद्राक्षमहं मुने

pradakṣiṇāṃ prakurvaṃtyā vahnessatyāḥ padadvayam |
āvirbabhūva vasanāttadadrākṣamahaṃ mune

मदनाविष्टचेताश्च भूत्वांगानि व्यलोकयम् ।
अहं सत्या द्विजश्रेष्ठ शिवमायाविमोहितः

madanāviṣṭacetāśca bhūtvāṃgāni vyalokayam |
ahaṃ satyā dvijaśreṣṭha śivamāyāvimohitaḥ

यथा यथाहं रम्याणि व्यैक्षमंगानि कौतुकात् ।
सत्या बभूव संहृष्टः कामार्तो हि तथा तथा

yathā yathāhaṃ ramyāṇi vyaikṣamaṃgāni kautukāt |
satyā babhūva saṃhṛṣṭaḥ kāmārto hi tathā tathā

अहमेवं तथा दृष्ट्वा दक्षजां च पतिव्रताम् ।
स्मराविष्टमना वक्त्रं द्रष्टुकामोभवं मुने

ahamevaṃ tathā dṛṣṭvā dakṣajāṃ ca pativratām |
smarāviṣṭamanā vaktraṃ draṣṭukāmobhavaṃ mune

न शंभोर्लज्जया वक्त्रं प्रत्यक्षं च विलोकितम् ।
न च सा लज्जयाविष्टा करोति प्रगटं मुखम्

na śaṃbhorlajjayā vaktraṃ pratyakṣaṃ ca vilokitam |
na ca sā lajjayāviṣṭā karoti pragaṭaṃ mukham

ततस्तद्दर्शनार्थाय सदुपायं विचारयन् ।
धूम्रघोरेण कामार्तोऽकार्षं तच्च ततः परम्

tatastaddarśanārthāya sadupāyaṃ vicārayan |
dhūmraghoreṇa kāmārto'kārṣaṃ tacca tataḥ param

आर्द्रेंधनानि भूरीणि क्षिप्त्वा तत्र विभावसौ ।
स्वल्पाज्याहुतिविन्यासादार्द्रद्रव्योद्भवस्तथा

ārdreṃdhanāni bhūrīṇi kṣiptvā tatra vibhāvasau |
svalpājyāhutivinyāsādārdradravyodbhavastathā

प्रादुर्भूतस्ततो धूमो भूयांस्तत्र समंततः ।
तादृग् येन तमो भूतं वेदीभूमिविनिर्मितम्

prādurbhūtastato dhūmo bhūyāṃstatra samaṃtataḥ |
tādṛg yena tamo bhūtaṃ vedībhūmivinirmitam

ततो धूमाकुले नेत्रे महेशः परमेश्वरः ।
हस्ताभ्यां छादयामास बहुलीलाकरः प्रभुः

tato dhūmākule netre maheśaḥ parameśvaraḥ |
hastābhyāṃ chādayāmāsa bahulīlākaraḥ prabhuḥ

ततो वस्त्रं समुत्क्षिप्य सतीवक्त्रमहं मुने ।
अवेक्षं किल कामार्तः प्रहृष्टेनांतरात्मना

tato vastraṃ samutkṣipya satīvaktramahaṃ mune |
avekṣaṃ kila kāmārtaḥ prahṛṣṭenāṃtarātmanā

मुहुर्मुहुरहं तात पश्यामि स्म सतीमुखम् ।
अथेन्द्रियविकारं च प्राप्तवानस्मि सोऽवशः

muhurmuhurahaṃ tāta paśyāmi sma satīmukham |
athendriyavikāraṃ ca prāptavānasmi so'vaśaḥ

मम रेतः प्रचस्कंद ततस्तद्वीक्षणाद्द्रुतम् ।
चतुर्बिन्दुमित भूमौ तुषारचयसंनिभम्

mama retaḥ pracaskaṃda tatastadvīkṣaṇāddrutam |
caturbindumita bhūmau tuṣāracayasaṃnibham

ततोहं शंकितो मौनी तत्क्षणं विस्मितो मुने ।
आच्छादयेस्म तद्रेतो यथा कश्चिद्बुबोध न

tatohaṃ śaṃkito maunī tatkṣaṇaṃ vismito mune |
ācchādayesma tadreto yathā kaścidbubodha na

अथ तद्भगवाञ्छंभुर्ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा ।
रेतोवस्कंदनात्तस्य कोपादेतदुवाच ह

atha tadbhagavāñchaṃbhurjñātvā divyena cakṣuṣā |
retovaskaṃdanāttasya kopādetaduvāca ha

किमेतद्विहितं पाप त्वया कर्म विगर्हितम् ।
विवाहे मम कांताया वक्त्रं दृष्टं न रागतः

kimetadvihitaṃ pāpa tvayā karma vigarhitam |
vivāhe mama kāṃtāyā vaktraṃ dṛṣṭaṃ na rāgataḥ

त्वं वेत्सि शंकरेणैतत्कर्म ज्ञातं न किंचन ।
त्रैलोक्येपि न मेऽज्ञातं गूढं तस्मात्कथं विधे

tvaṃ vetsi śaṃkareṇaitatkarma jñātaṃ na kiṃcana |
trailokyepi na me'jñātaṃ gūḍhaṃ tasmātkathaṃ vidhe

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु जंगमं स्थावरं तथा ।
तस्याहं मध्यगो मूढ तैलं यद्वत्तिलांति कम्

yatkiṃcittriṣu lokeṣu jaṃgamaṃ sthāvaraṃ tathā |
tasyāhaṃ madhyago mūḍha tailaṃ yadvattilāṃti kam

इत्युक्त्वा प्रिय विष्णुर्मां तदा विष्णुवचः स्मरन् ।
इयेष हंतुं ब्रह्माणं शूलमुद्यम्य शंकरः

ityuktvā priya viṣṇurmāṃ tadā viṣṇuvacaḥ smaran |
iyeṣa haṃtuṃ brahmāṇaṃ śūlamudyamya śaṃkaraḥ

शभुंनोद्यमिते शूले मां च हंतुं द्विजोत्तम ।
मरीचिप्रमुखास्ते वै हाहाकारं च चक्रिरे

śabhuṃnodyamite śūle māṃ ca haṃtuṃ dvijottama |
marīcipramukhāste vai hāhākāraṃ ca cakrire

ततो देवगणास्सर्वे मुनयश्चाखिलास्तथा ।
तुष्टुवुश्शंकरं तत्र प्रज्वलंतं भयातुराः

tato devagaṇāssarve munayaścākhilāstathā |
tuṣṭuvuśśaṃkaraṃ tatra prajvalaṃtaṃ bhayāturāḥ

देव देव महादेव शरणागतवत्सल ।
ब्रह्माणं रक्ष रक्षेश कृपां कुरु महेश्वर

deva deva mahādeva śaraṇāgatavatsala |
brahmāṇaṃ rakṣa rakṣeśa kṛpāṃ kuru maheśvara

जगत्पिता महेश त्वं जगन्माता सती मता ।
हरिब्रह्मादयस्सर्वे तव दासास्सुरप्रभो

jagatpitā maheśa tvaṃ jaganmātā satī matā |
haribrahmādayassarve tava dāsāssuraprabho

अद्भुताकृतिलीलस्त्वं तव मायाद्भुता प्रभो ।
तया विमोहितं सर्वं विना त्वद्भक्तिमीश्वर

adbhutākṛtilīlastvaṃ tava māyādbhutā prabho |
tayā vimohitaṃ sarvaṃ vinā tvadbhaktimīśvara

इत्थं बहुतरं दीना निर्जरा मुनयश्च ते ।
तुष्टुवुर्देवदेवेशं क्रोधाविष्टं महेश्वरम्

itthaṃ bahutaraṃ dīnā nirjarā munayaśca te |
tuṣṭuvurdevadeveśaṃ krodhāviṣṭaṃ maheśvaram

दक्षो मैवं मैवमिति पाणिमुद्यम्य शंकितः ।
वारयामास भूतेशं क्षिप्रमेत्य पुरोगतः

dakṣo maivaṃ maivamiti pāṇimudyamya śaṃkitaḥ |
vārayāmāsa bhūteśaṃ kṣiprametya purogataḥ

अथाग्रे संगतं वीक्ष्य तदा दक्षं महेश्वरः ।
प्रत्युवाचाप्रियमिदं संस्मरन्प्रार्थनां हरेः

athāgre saṃgataṃ vīkṣya tadā dakṣaṃ maheśvaraḥ |
pratyuvācāpriyamidaṃ saṃsmaranprārthanāṃ hareḥ

विष्णुना मेतिभक्तेन यदिदानीमुदीरितम् ।
मयाप्यंगीकृतं कर्तुं तदिहैव प्रजापते

viṣṇunā metibhaktena yadidānīmudīritam |
mayāpyaṃgīkṛtaṃ kartuṃ tadihaiva prajāpate

सतीं यस्याभिलाषस्सन् वीक्षेत वध तं प्रभो ।
इति विष्णुवचस्सत्यं विधिं हत्वा करोम्यहम्

satīṃ yasyābhilāṣassan vīkṣeta vadha taṃ prabho |
iti viṣṇuvacassatyaṃ vidhiṃ hatvā karomyaham

साभिलाषः कथं ब्रह्मा सतीं समवलोकयत् ।
अभवत्त्यक्तरेतास्तु ततो हन्मि कृतागसम्

sābhilāṣaḥ kathaṃ brahmā satīṃ samavalokayat |
abhavattyaktaretāstu tato hanmi kṛtāgasam

इत्युक्तवति देवेश महेशे क्रोधसंकुले ।
चकंपिरे जनाः सर्वे सदेवमुनिमानुषाः

ityuktavati deveśa maheśe krodhasaṃkule |
cakaṃpire janāḥ sarve sadevamunimānuṣāḥ

हाहाकारो महानासीदौदासीन्यं च सर्वशः ।
अभूवम्बिकलोऽतीव तदाहं तद्विमोहकः

hāhākāro mahānāsīdaudāsīnyaṃ ca sarvaśaḥ |
abhūvambikalo'tīva tadāhaṃ tadvimohakaḥ

अथ विष्णुर्महेशातिप्रियः कार्यविचक्षणः ।
तमेवंवादिनं रुद्रं तुष्टाव प्रणतस्सुधीः

atha viṣṇurmaheśātipriyaḥ kāryavicakṣaṇaḥ |
tamevaṃvādinaṃ rudraṃ tuṣṭāva praṇatassudhīḥ

स्तुत्वा च विविधैः स्तोत्रैश्शंकरं भक्तवत्सलम् ।
इदमूचे वारयंस्तं क्षिप्रं भूत्वा पुरस्सरः

stutvā ca vividhaiḥ stotraiśśaṃkaraṃ bhaktavatsalam |
idamūce vārayaṃstaṃ kṣipraṃ bhūtvā purassaraḥ

विधिन्न जहि भूतेश स्रष्टारं जगतां प्रभुम् ।
अयं शरणगस्तेद्य शरणागतवत्सलः

vidhinna jahi bhūteśa sraṣṭāraṃ jagatāṃ prabhum |
ayaṃ śaraṇagastedya śaraṇāgatavatsalaḥ

अहं तेऽतिप्रियो भक्तो भक्तराज इतीरितः ।
विज्ञप्तिं हृदि मे मत्त्वा कृपां कुरु ममोपरि

ahaṃ te'tipriyo bhakto bhaktarāja itīritaḥ |
vijñaptiṃ hṛdi me mattvā kṛpāṃ kuru mamopari

अन्यच्च शृणु मे नाथ वचनं हेतुगर्भितम् ।
तन्मनुष्व महेशान कृपां कृत्वा ममोपरि

anyacca śṛṇu me nātha vacanaṃ hetugarbhitam |
tanmanuṣva maheśāna kṛpāṃ kṛtvā mamopari

प्रजास्स्रष्टुमयं शंभो प्रादुर्भूतश्चतुर्मुखः ।
अस्मिन्हते प्रजास्रष्टा नास्त्यन्यः प्राकृतोऽधुना

prajāssraṣṭumayaṃ śaṃbho prādurbhūtaścaturmukhaḥ |
asminhate prajāsraṣṭā nāstyanyaḥ prākṛto'dhunā

सृष्टिस्थित्यंतकर्माणि करिष्यामः पुनः पुनः ।
त्रयो देवा वयं नाथ शिवरूप त्वदाज्ञया

sṛṣṭisthityaṃtakarmāṇi kariṣyāmaḥ punaḥ punaḥ |
trayo devā vayaṃ nātha śivarūpa tvadājñayā

एतस्मिन्निहते शम्भो कस्त्वत्कर्म करिष्यति ।
तस्मान्न वध्यो भवता सृष्टिकृल्लयकृद्विभो

etasminnihate śambho kastvatkarma kariṣyati |
tasmānna vadhyo bhavatā sṛṣṭikṛllayakṛdvibho

अनेनैव सती कन्या दक्षस्य च शिवा विभो ।
सदुपायेन वै भार्या भवदर्थे प्रकल्पिता

anenaiva satī kanyā dakṣasya ca śivā vibho |
sadupāyena vai bhāryā bhavadarthe prakalpitā

इत्याकर्ण्य महेशस्तु विज्ञप्तिं विष्णुना कृताम् ।
प्रत्युवाचाखिलांस्तांश्च श्रावयंश्च दृढव्रतः

ityākarṇya maheśastu vijñaptiṃ viṣṇunā kṛtām |
pratyuvācākhilāṃstāṃśca śrāvayaṃśca dṛḍhavrataḥ

देव देव रमेशान विष्णो मत्प्राणवल्लभ ।
न निवारय मां तात वधादस्य खलस्त्वयम्

deva deva rameśāna viṣṇo matprāṇavallabha |
na nivāraya māṃ tāta vadhādasya khalastvayam

पूरयिष्यामि विज्ञप्तिं पूर्वान्तेंगीकृतां मया ।
महापापकरं दुष्टं हन्म्येनं चतुराननम्

pūrayiṣyāmi vijñaptiṃ pūrvānteṃgīkṛtāṃ mayā |
mahāpāpakaraṃ duṣṭaṃ hanmyenaṃ caturānanam

अहमेव प्रजास्स्रक्ष्ये सर्वाः स्थिरचरा अपि ।
अन्यं स्रक्ष्ये सृष्टिकरमथवाहं स्वतेजसा

ahameva prajāssrakṣye sarvāḥ sthiracarā api |
anyaṃ srakṣye sṛṣṭikaramathavāhaṃ svatejasā

हत्वैनं विधिमेवाहं स्वपणं पूरयन् कृतम् ।
स्रष्टारमेकं स्रक्ष्यामि न निवारय मेश माम्

hatvainaṃ vidhimevāhaṃ svapaṇaṃ pūrayan kṛtam |
sraṣṭāramekaṃ srakṣyāmi na nivāraya meśa mām

इति तस्य वचश्श्रुत्वा गिरीश स्याह चाच्युतः ।
स्मितप्रभिन्नहृदयः पुनर्मैवमितीरयन्

iti tasya vacaśśrutvā girīśa syāha cācyutaḥ |
smitaprabhinnahṛdayaḥ punarmaivamitīrayan

प्रतिज्ञापूरणं योग्यं परस्मिन्पुरुषेस्ति वै ।
विचारयस्व वध्येश भवत्यात्मनि न प्रभो

pratijñāpūraṇaṃ yogyaṃ parasminpuruṣesti vai |
vicārayasva vadhyeśa bhavatyātmani na prabho

त्रयो देवा वयं शंभो त्वदात्मानः परा नहि ।
एकरूपा न भिन्नाश्च तत्त्वतस्सुविचारय

trayo devā vayaṃ śaṃbho tvadātmānaḥ parā nahi |
ekarūpā na bhinnāśca tattvatassuvicāraya

ततस्तद्वचनं श्रुत्वा विष्णोस्स्वातिप्रियस्य सः ।
शंभुरूचे पुनस्तं वै ख्यापयन्नात्मनो गतिम्

tatastadvacanaṃ śrutvā viṣṇossvātipriyasya saḥ |
śaṃbhurūce punastaṃ vai khyāpayannātmano gatim

हे विष्णो सर्वभक्तेश कथमात्मा विधिर्मम ।
लक्ष्यते भिन्न एवायं प्रत्यक्षेणाग्रतः स्थितः

he viṣṇo sarvabhakteśa kathamātmā vidhirmama |
lakṣyate bhinna evāyaṃ pratyakṣeṇāgrataḥ sthitaḥ

इत्याज्ञप्तो महेशेन सर्वेषां पुरतस्तदा ।
इदमूचे महादेवं तोषयन् गरुडध्वजः

ityājñapto maheśena sarveṣāṃ puratastadā |
idamūce mahādevaṃ toṣayan garuḍadhvajaḥ

न ब्रह्मा भवतो भिन्नो न त्वं तस्मात्सदाशिव ।
न वाहं भवतो भिन्नो न मत्त्वं परमेश्वर

na brahmā bhavato bhinno na tvaṃ tasmātsadāśiva |
na vāhaṃ bhavato bhinno na mattvaṃ parameśvara

सर्वं जानासि सर्वज्ञ परमेश सदाशिव ।
मन्मुखादखिलान्सर्वं संश्रावयितुमिच्छसि

sarvaṃ jānāsi sarvajña parameśa sadāśiva |
manmukhādakhilānsarvaṃ saṃśrāvayitumicchasi

त्वदाज्ञया वदामीश शृण्वंतु निखिलास्सुराः ।
मुनयश्चापरे शैवं तत्त्वं संधार्य स्वं मनः

tvadājñayā vadāmīśa śṛṇvaṃtu nikhilāssurāḥ |
munayaścāpare śaivaṃ tattvaṃ saṃdhārya svaṃ manaḥ

प्रधानस्याऽप्रधानस्य भागाभागस्य रूपिणः ।
ज्योतिर्मयस्य भागास्ते वयं देवाः प्रभोस्त्रयः

pradhānasyā'pradhānasya bhāgābhāgasya rūpiṇaḥ |
jyotirmayasya bhāgāste vayaṃ devāḥ prabhostrayaḥ

कस्त्वं कोहं च को ब्रह्मा तवैव परमात्मनः ।
अंशत्रयमिदं भिन्नं सृष्टिस्थित्यंतकारणम्

kastvaṃ kohaṃ ca ko brahmā tavaiva paramātmanaḥ |
aṃśatrayamidaṃ bhinnaṃ sṛṣṭisthityaṃtakāraṇam

चिंतयस्वात्मनात्मानं स्वलीलाधृतविग्रहः ।
एकस्त्वं ब्रह्म सगुणो ह्यंशभूता वयं त्रयः

ciṃtayasvātmanātmānaṃ svalīlādhṛtavigrahaḥ |
ekastvaṃ brahma saguṇo hyaṃśabhūtā vayaṃ trayaḥ

शिरोग्रीवादिभेदेन यथैकस्यैव वर्ष्मणः ।
अंगानि ते तथेशस्य तस्य भगत्रयं हर

śirogrīvādibhedena yathaikasyaiva varṣmaṇaḥ |
aṃgāni te tatheśasya tasya bhagatrayaṃ hara

यज्ज्योतिरभ्रं स्वपुरं पुराणं कूटस्थमव्यक्तमनंतरूपम् ।
नित्यं च दीर्घादिविशेषणाद्यैर्हीनं शिवस्त्वं तत एव सर्वम्

yajjyotirabhraṃ svapuraṃ purāṇaṃ kūṭasthamavyaktamanaṃtarūpam |
nityaṃ ca dīrghādiviśeṣaṇādyairhīnaṃ śivastvaṃ tata eva sarvam

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य महादेवो मुनीश्वर ।
बभूव सुप्रसन्नश्च न जघान स मां ततः

etacchrutvā vacastasya mahādevo munīśvara |
babhūva suprasannaśca na jaghāna sa māṃ tataḥ