सूक्त 101: लम्बी जीभ वाले श्वान को भगाओ

पु॒रोजि॑ती वो॒ अन्ध॑सः सु॒ताय॑ मादयि॒त्नवे॑ ।
अप॒ श्वानं॑ श्नथिष्टन॒ सखा॑यो दीर्घजि॒ह्व्य॑म्

purojitī vo andhasaḥ sutāya mādayitnave |
apa śvānaṃ śnathiṣṭana sakhāyo dīrghajihvyam

यो धार॑या पाव॒कया॑ परिप्र॒स्यन्द॑ते सु॒तः ।
इन्दु॒रश्वो॒ न कृत्व्य॑ः

yo dhārayā pāvakayā pariprasyandate sutaḥ |
induraśvo na kṛtvyaḥ

तं दु॒रोष॑म॒भी नर॒ः सोमं॑ वि॒श्वाच्या॑ धि॒या ।
य॒ज्ञं हि॑न्व॒न्त्यद्रि॑भिः

taṃ duroṣamabhī naraḥ somaṃ viśvācyā dhiyā |
yajñaṃ hinvantyadribhiḥ

सु॒तासो॒ मधु॑मत्तमा॒ः सोमा॒ इन्द्रा॑य म॒न्दिन॑ः ।
प॒वित्र॑वन्तो अक्षरन्दे॒वान्ग॑च्छन्तु वो॒ मदा॑ः

sutāso madhumattamāḥ somā indrāya mandinaḥ |
pavitravanto akṣarandevāngacchantu vo madāḥ

इन्दु॒रिन्द्रा॑य पवत॒ इति॑ दे॒वासो॑ अब्रुवन् ।
वा॒चस्पति॑र्मखस्यते॒ विश्व॒स्येशा॑न॒ ओज॑सा

indurindrāya pavata iti devāso abruvan |
vācaspatirmakhasyate viśvasyeśāna ojasā

स॒हस्र॑धारः पवते समु॒द्रो वा॑चमीङ्ख॒यः ।
सोम॒ः पती॑ रयी॒णां सखेन्द्र॑स्य दि॒वेदि॑वे

sahasradhāraḥ pavate samudro vācamīṅkhayaḥ |
somaḥ patī rayīṇāṃ sakhendrasya divedive

अ॒यं पू॒षा र॒यिर्भग॒ः सोम॑ः पुना॒नो अ॑र्षति ।
पति॒र्विश्व॑स्य॒ भूम॑नो॒ व्य॑ख्य॒द्रोद॑सी उ॒भे

ayaṃ pūṣā rayirbhagaḥ somaḥ punāno arṣati |
patirviśvasya bhūmano vyakhyadrodasī ubhe

समु॑ प्रि॒या अ॑नूषत॒ गावो॒ मदा॑य॒ घृष्व॑यः ।
सोमा॑सः कृण्वते प॒थः पव॑मानास॒ इन्द॑वः

samu priyā anūṣata gāvo madāya ghṛṣvayaḥ |
somāsaḥ kṛṇvate pathaḥ pavamānāsa indavaḥ

य ओजि॑ष्ठ॒स्तमा भ॑र॒ पव॑मान श्र॒वाय्य॑म् ।
यः पञ्च॑ चर्ष॒णीर॒भि र॒यिं येन॒ वना॑महै

ya ojiṣṭhastamā bhara pavamāna śravāyyam |
yaḥ pañca carṣaṇīrabhi rayiṃ yena vanāmahai

सोमा॑ः पवन्त॒ इन्द॑वो॒ऽस्मभ्यं॑ गातु॒वित्त॑माः ।
मि॒त्राः सु॑वा॒ना अ॑रे॒पस॑ः स्वा॒ध्य॑ः स्व॒र्विद॑ः

somāḥ pavanta indavo'smabhyaṃ gātuvittamāḥ |
mitrāḥ suvānā arepasaḥ svādhyaḥ svarvidaḥ

सु॒ष्वा॒णासो॒ व्यद्रि॑भि॒श्चिता॑ना॒ गोरधि॑ त्व॒चि ।
इष॑म॒स्मभ्य॑म॒भित॒ः सम॑स्वरन्वसु॒विद॑ः

suṣvāṇāso vyadribhiścitānā goradhi tvaci |
iṣamasmabhyamabhitaḥ samasvaranvasuvidaḥ

ए॒ते पू॒ता वि॑प॒श्चित॒ः सोमा॑सो॒ दध्या॑शिरः ।
सूर्या॑सो॒ न द॑र्श॒तासो॑ जिग॒त्नवो॑ ध्रु॒वा घृ॒ते

ete pūtā vipaścitaḥ somāso dadhyāśiraḥ |
sūryāso na darśatāso jigatnavo dhruvā ghṛte

प्र सु॑न्वा॒नस्यान्ध॑सो॒ मर्तो॒ न वृ॑त॒ तद्वच॑ः ।
अप॒ श्वान॑मरा॒धसं॑ ह॒ता म॒खं न भृग॑वः

pra sunvānasyāndhaso marto na vṛta tadvacaḥ |
apa śvānamarādhasaṃ hatā makhaṃ na bhṛgavaḥ

आ जा॒मिरत्के॑ अव्यत भु॒जे न पु॒त्र ओ॒ण्यो॑ः ।
सर॑ज्जा॒रो न योष॑णां व॒रो न योनि॑मा॒सद॑म्

ā jāmiratke avyata bhuje na putra oṇyoḥ |
sarajjāro na yoṣaṇāṃ varo na yonimāsadam

स वी॒रो द॑क्ष॒साध॑नो॒ वि यस्त॒स्तम्भ॒ रोद॑सी ।
हरि॑ः प॒वित्रे॑ अव्यत वे॒धा न योनि॑मा॒सद॑म्

sa vīro dakṣasādhano vi yastastambha rodasī |
hariḥ pavitre avyata vedhā na yonimāsadam

अव्यो॒ वारे॑भिः पवते॒ सोमो॒ गव्ये॒ अधि॑ त्व॒चि ।
कनि॑क्रद॒द्वृषा॒ हरि॒रिन्द्र॑स्या॒भ्ये॑ति निष्कृ॒तम्

avyo vārebhiḥ pavate somo gavye adhi tvaci |
kanikradadvṛṣā haririndrasyābhyeti niṣkṛtam