सूक्त 97: दाता को दो, कृपण को नहीं

या इ॑न्द्र॒ भुज॒ आभ॑र॒ः स्व॑र्वाँ॒ असु॑रेभ्यः ।
स्तो॒तार॒मिन्म॑घवन्नस्य वर्धय॒ ये च॒ त्वे वृ॒क्तब॑र्हिषः

yā indra bhuja ābharaḥ svarvām̐ asurebhyaḥ |
stotāraminmaghavannasya vardhaya ye ca tve vṛktabarhiṣaḥ

यमि॑न्द्र दधि॒षे त्वमश्वं॒ गां भा॒गमव्य॑यम् ।
यज॑माने सुन्व॒ति दक्षि॑णावति॒ तस्मि॒न्तं धे॑हि॒ मा प॒णौ

yamindra dadhiṣe tvamaśvaṃ gāṃ bhāgamavyayam |
yajamāne sunvati dakṣiṇāvati tasmintaṃ dhehi mā paṇau

य इ॑न्द्र॒ सस्त्य॑व्र॒तो॑ऽनु॒ष्वाप॒मदे॑वयुः ।
स्वैः ष एवै॑र्मुमुर॒त्पोष्यं॑ र॒यिं स॑नु॒तर्धे॑हि॒ तं तत॑ः

ya indra sastyavrato'nuṣvāpamadevayuḥ |
svaiḥ ṣa evairmumuratpoṣyaṃ rayiṃ sanutardhehi taṃ tataḥ

यच्छ॒क्रासि॑ परा॒वति॒ यद॑र्वा॒वति॑ वृत्रहन् ।
अत॑स्त्वा गी॒र्भिर्द्यु॒गदि॑न्द्र के॒शिभि॑ः सु॒तावाँ॒ आ वि॑वासति

yacchakrāsi parāvati yadarvāvati vṛtrahan |
atastvā gīrbhirdyugadindra keśibhiḥ sutāvām̐ ā vivāsati

यद्वासि॑ रोच॒ने दि॒वः स॑मु॒द्रस्याधि॑ वि॒ष्टपि॑ ।
यत्पार्थि॑वे॒ सद॑ने वृत्रहन्तम॒ यद॒न्तरि॑क्ष॒ आ ग॑हि

yadvāsi rocane divaḥ samudrasyādhi viṣṭapi |
yatpārthive sadane vṛtrahantama yadantarikṣa ā gahi

स न॒ः सोमे॑षु सोमपाः सु॒तेषु॑ शवसस्पते ।
मा॒दय॑स्व॒ राध॑सा सू॒नृता॑व॒तेन्द्र॑ रा॒या परी॑णसा

sa naḥ someṣu somapāḥ suteṣu śavasaspate |
mādayasva rādhasā sūnṛtāvatendra rāyā parīṇasā

मा न॑ इन्द्र॒ परा॑ वृण॒ग्भवा॑ नः सध॒माद्य॑ः ।
त्वं न॑ ऊ॒ती त्वमिन्न॒ आप्यं॒ मा न॑ इन्द्र॒ परा॑ वृणक्

mā na indra parā vṛṇagbhavā naḥ sadhamādyaḥ |
tvaṃ na ūtī tvaminna āpyaṃ mā na indra parā vṛṇak

अ॒स्मे इ॑न्द्र॒ सचा॑ सु॒ते नि ष॑दा पी॒तये॒ मधु॑ ।
कृ॒धी ज॑रि॒त्रे म॑घव॒न्नवो॑ म॒हद॒स्मे इ॑न्द्र॒ सचा॑ सु॒ते

asme indra sacā sute ni ṣadā pītaye madhu |
kṛdhī jaritre maghavannavo mahadasme indra sacā sute

न त्वा॑ दे॒वास॑ आशत॒ न मर्त्या॑सो अद्रिवः ।
विश्वा॑ जा॒तानि॒ शव॑साभि॒भूर॑सि॒ न त्वा॑ दे॒वास॑ आशत

na tvā devāsa āśata na martyāso adrivaḥ |
viśvā jātāni śavasābhibhūrasi na tvā devāsa āśata

विश्वा॒ः पृत॑ना अभि॒भूत॑रं॒ नरं॑ स॒जूस्त॑तक्षु॒रिन्द्रं॑ जज॒नुश्च॑ रा॒जसे॑ ।
क्रत्वा॒ वरि॑ष्ठं॒ वर॑ आ॒मुरि॑मु॒तोग्रमोजि॑ष्ठं त॒वसं॑ तर॒स्विन॑म्

viśvāḥ pṛtanā abhibhūtaraṃ naraṃ sajūstatakṣurindraṃ jajanuśca rājase |
kratvā variṣṭhaṃ vara āmurimutogramojiṣṭhaṃ tavasaṃ tarasvinam

समीं॑ रे॒भासो॑ अस्वर॒न्निन्द्रं॒ सोम॑स्य पी॒तये॑ ।
स्व॑र्पतिं॒ यदीं॑ वृ॒धे धृ॒तव्र॑तो॒ ह्योज॑सा॒ समू॒तिभि॑ः

samīṃ rebhāso asvarannindraṃ somasya pītaye |
svarpatiṃ yadīṃ vṛdhe dhṛtavrato hyojasā samūtibhiḥ

ने॒मिं न॑मन्ति॒ चक्ष॑सा मे॒षं विप्रा॑ अभि॒स्वरा॑ ।
सु॒दी॒तयो॑ वो अ॒द्रुहोऽपि॒ कर्णे॑ तर॒स्विन॒ः समृक्व॑भिः

nemiṃ namanti cakṣasā meṣaṃ viprā abhisvarā |
sudītayo vo adruho'pi karṇe tarasvinaḥ samṛkvabhiḥ

तमिन्द्रं॑ जोहवीमि म॒घवा॑नमु॒ग्रं स॒त्रा दधा॑न॒मप्र॑तिष्कुतं॒ शवां॑सि ।
मंहि॑ष्ठो गी॒र्भिरा च॑ य॒ज्ञियो॑ व॒वर्त॑द्रा॒ये नो॒ विश्वा॑ सु॒पथा॑ कृणोतु व॒ज्री

tamindraṃ johavīmi maghavānamugraṃ satrā dadhānamapratiṣkutaṃ śavāṃsi |
maṃhiṣṭho gīrbhirā ca yajñiyo vavartadrāye no viśvā supathā kṛṇotu vajrī

त्वं पुर॑ इन्द्र चि॒किदे॑ना॒ व्योज॑सा शविष्ठ शक्र नाश॒यध्यै॑ ।
त्वद्विश्वा॑नि॒ भुव॑नानि वज्रि॒न्द्यावा॑ रेजेते पृथि॒वी च॑ भी॒षा

tvaṃ pura indra cikidenā vyojasā śaviṣṭha śakra nāśayadhyai |
tvadviśvāni bhuvanāni vajrindyāvā rejete pṛthivī ca bhīṣā

तन्म॑ ऋ॒तमि॑न्द्र शूर चित्र पात्व॒पो न व॑ज्रिन्दुरि॒ताति॑ पर्षि॒ भूरि॑ ।
क॒दा न॑ इन्द्र रा॒य आ द॑शस्येर्वि॒श्वप्स्न्य॑स्य स्पृह॒याय्य॑स्य राजन्

tanma ṛtamindra śūra citra pātvapo na vajrinduritāti parṣi bhūri |
kadā na indra rāya ā daśasyerviśvapsnyasya spṛhayāyyasya rājan