सूक्त 61: मित्र और वरुण, सदा जागते राजा

उद्वां॒ चक्षु॑र्वरुण सु॒प्रती॑कं दे॒वयो॑रेति॒ सूर्य॑स्तत॒न्वान् ।
अ॒भि यो विश्वा॒ भुव॑नानि॒ चष्टे॒ स म॒न्युं मर्त्ये॒ष्वा चि॑केत

udvāṃ cakṣurvaruṇa supratīkaṃ devayoreti sūryastatanvān |
abhi yo viśvā bhuvanāni caṣṭe sa manyuṃ martyeṣvā ciketa

प्र वां॒ स मि॑त्रावरुणावृ॒तावा॒ विप्रो॒ मन्मा॑नि दीर्घ॒श्रुदि॑यर्ति ।
यस्य॒ ब्रह्मा॑णि सुक्रतू॒ अवा॑थ॒ आ यत्क्रत्वा॒ न श॒रद॑ः पृ॒णैथे॑

pra vāṃ sa mitrāvaruṇāvṛtāvā vipro manmāni dīrghaśrudiyarti |
yasya brahmāṇi sukratū avātha ā yatkratvā na śaradaḥ pṛṇaithe

प्रोरोर्मि॑त्रावरुणा पृथि॒व्याः प्र दि॒व ऋ॒ष्वाद्बृ॑ह॒तः सु॑दानू ।
स्पशो॑ दधाथे॒ ओष॑धीषु वि॒क्ष्वृध॑ग्य॒तो अनि॑मिषं॒ रक्ष॑माणा

prorormitrāvaruṇā pṛthivyāḥ pra diva ṛṣvādbṛhataḥ sudānū |
spaśo dadhāthe oṣadhīṣu vikṣvṛdhagyato animiṣaṃ rakṣamāṇā

शंसा॑ मि॒त्रस्य॒ वरु॑णस्य॒ धाम॒ शुष्मो॒ रोद॑सी बद्बधे महि॒त्वा ।
अय॒न्मासा॒ अय॑ज्वनाम॒वीरा॒ः प्र य॒ज्ञम॑न्मा वृ॒जनं॑ तिराते

śaṃsā mitrasya varuṇasya dhāma śuṣmo rodasī badbadhe mahitvā |
ayanmāsā ayajvanāmavīrāḥ pra yajñamanmā vṛjanaṃ tirāte

अमू॑रा॒ विश्वा॑ वृषणावि॒मा वां॒ न यासु॑ चि॒त्रं ददृ॑शे॒ न य॒क्षम् ।
द्रुह॑ः सचन्ते॒ अनृ॑ता॒ जना॑नां॒ न वां॑ नि॒ण्यान्य॒चिते॑ अभूवन्

amūrā viśvā vṛṣaṇāvimā vāṃ na yāsu citraṃ dadṛśe na yakṣam |
druhaḥ sacante anṛtā janānāṃ na vāṃ niṇyānyacite abhūvan

समु॑ वां य॒ज्ञं म॑हयं॒ नमो॑भिर्हु॒वे वां॑ मित्रावरुणा स॒बाध॑ः ।
प्र वां॒ मन्मा॑न्यृ॒चसे॒ नवा॑नि कृ॒तानि॒ ब्रह्म॑ जुजुषन्नि॒मानि॑

samu vāṃ yajñaṃ mahayaṃ namobhirhuve vāṃ mitrāvaruṇā sabādhaḥ |
pra vāṃ manmānyṛcase navāni kṛtāni brahma jujuṣannimāni

इ॒यं दे॑व पु॒रोहि॑तिर्यु॒वभ्यां॑ य॒ज्ञेषु॑ मित्रावरुणावकारि ।
विश्वा॑नि दु॒र्गा पि॑पृतं ति॒रो नो॑ यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभि॒ः सदा॑ नः

iyaṃ deva purohitiryuvabhyāṃ yajñeṣu mitrāvaruṇāvakāri |
viśvāni durgā pipṛtaṃ tiro no yūyaṃ pāta svastibhiḥ sadā naḥ