सूक्त 52: ब्रह्मद्वेषी को द्युलोक जला दे

न तद्दि॒वा न पृ॑थि॒व्यानु॑ मन्ये॒ न य॒ज्ञेन॒ नोत शमी॑भिरा॒भिः ।
उ॒ब्जन्तु॒ तं सु॒भ्व१॒॑ः पर्व॑तासो॒ नि ही॑यतामतिया॒जस्य॑ य॒ष्टा

na taddivā na pṛthivyānu manye na yajñena nota śamībhirābhiḥ |
ubjantu taṃ subhvaḥ parvatāso ni hīyatāmatiyājasya yaṣṭā

अति॑ वा॒ यो म॑रुतो॒ मन्य॑ते नो॒ ब्रह्म॑ वा॒ यः क्रि॒यमा॑णं॒ निनि॑त्सात् ।
तपूं॑षि॒ तस्मै॑ वृजि॒नानि॑ सन्तु ब्रह्म॒द्विष॑म॒भि तं शो॑चतु॒ द्यौः

ati vā yo maruto manyate no brahma vā yaḥ kriyamāṇaṃ ninitsāt |
tapūṃṣi tasmai vṛjināni santu brahmadviṣamabhi taṃ śocatu dyauḥ

किम॒ङ्ग त्वा॒ ब्रह्म॑णः सोम गो॒पां किम॒ङ्ग त्वा॑हुरभिशस्ति॒पां न॑ः ।
किम॒ङ्ग न॑ः पश्यसि नि॒द्यमा॑नान्ब्रह्म॒द्विषे॒ तपु॑षिं हे॒तिम॑स्य

kimaṅga tvā brahmaṇaḥ soma gopāṃ kimaṅga tvāhurabhiśastipāṃ naḥ |
kimaṅga naḥ paśyasi nidyamānānbrahmadviṣe tapuṣiṃ hetimasya

अव॑न्तु॒ मामु॒षसो॒ जाय॑माना॒ अव॑न्तु मा॒ सिन्ध॑व॒ः पिन्व॑मानाः ।
अव॑न्तु मा॒ पर्व॑तासो ध्रु॒वासोऽव॑न्तु मा पि॒तरो॑ दे॒वहू॑तौ

avantu māmuṣaso jāyamānā avantu mā sindhavaḥ pinvamānāḥ |
avantu mā parvatāso dhruvāso'vantu mā pitaro devahūtau

वि॒श्व॒दानीं॑ सु॒मन॑सः स्याम॒ पश्ये॑म॒ नु सूर्य॑मु॒च्चर॑न्तम् ।
तथा॑ कर॒द्वसु॑पति॒र्वसू॑नां दे॒वाँ ओहा॒नोऽव॒साग॑मिष्ठः

viśvadānīṃ sumanasaḥ syāma paśyema nu sūryamuccarantam |
tathā karadvasupatirvasūnāṃ devām̐ ohāno'vasāgamiṣṭhaḥ

इन्द्रो॒ नेदि॑ष्ठ॒मव॒साग॑मिष्ठ॒ः सर॑स्वती॒ सिन्धु॑भि॒ः पिन्व॑माना ।
प॒र्जन्यो॑ न॒ ओष॑धीभिर्मयो॒भुर॒ग्निः सु॒शंस॑ः सु॒हव॑ः पि॒तेव॑

indro nediṣṭhamavasāgamiṣṭhaḥ sarasvatī sindhubhiḥ pinvamānā |
parjanyo na oṣadhībhirmayobhuragniḥ suśaṃsaḥ suhavaḥ piteva

विश्वे॑ देवास॒ आ ग॑त शृणु॒ता म॑ इ॒मं हव॑म् ।
एदं ब॒र्हिर्नि षी॑दत

viśve devāsa ā gata śṛṇutā ma imaṃ havam |
edaṃ barhirni ṣīdata

यो वो॑ देवा घृ॒तस्नु॑ना ह॒व्येन॑ प्रति॒भूष॑ति ।
तं विश्व॒ उप॑ गच्छथ

yo vo devā ghṛtasnunā havyena pratibhūṣati |
taṃ viśva upa gacchatha

उप॑ नः सू॒नवो॒ गिर॑ः शृ॒ण्वन्त्व॒मृत॑स्य॒ ये ।
सु॒मृ॒ळी॒का भ॑वन्तु नः

upa naḥ sūnavo giraḥ śṛṇvantvamṛtasya ye |
sumṛḻīkā bhavantu naḥ

विश्वे॑ दे॒वा ऋ॑ता॒वृध॑ ऋ॒तुभि॑र्हवन॒श्रुत॑ः ।
जु॒षन्तां॒ युज्यं॒ पय॑ः

viśve devā ṛtāvṛdha ṛtubhirhavanaśrutaḥ |
juṣantāṃ yujyaṃ payaḥ

स्तो॒त्रमिन्द्रो॑ म॒रुद्ग॑ण॒स्त्वष्टृ॑मान्मि॒त्रो अ॑र्य॒मा ।
इ॒मा ह॒व्या जु॑षन्त नः

stotramindro marudgaṇastvaṣṭṛmānmitro aryamā |
imā havyā juṣanta naḥ

इ॒मं नो॑ अग्ने अध्व॒रं होत॑र्वयुन॒शो य॑ज ।
चि॒कि॒त्वान्दैव्यं॒ जन॑म्

imaṃ no agne adhvaraṃ hotarvayunaśo yaja |
cikitvāndaivyaṃ janam

विश्वे॑ देवाः शृणु॒तेमं हवं॑ मे॒ ये अ॒न्तरि॑क्षे॒ य उप॒ द्यवि॒ ष्ठ ।
ये अ॑ग्निजि॒ह्वा उ॒त वा॒ यज॑त्रा आ॒सद्या॒स्मिन्ब॒र्हिषि॑ मादयध्वम्

viśve devāḥ śṛṇutemaṃ havaṃ me ye antarikṣe ya upa dyavi ṣṭha |
ye agnijihvā uta vā yajatrā āsadyāsminbarhiṣi mādayadhvam

विश्वे॑ दे॒वा मम॑ शृण्वन्तु य॒ज्ञिया॑ उ॒भे रोद॑सी अ॒पां नपा॑च्च॒ मन्म॑ ।
मा वो॒ वचां॑सि परि॒चक्ष्या॑णि वोचं सु॒म्नेष्विद्वो॒ अन्त॑मा मदेम

viśve devā mama śṛṇvantu yajñiyā ubhe rodasī apāṃ napācca manma |
mā vo vacāṃsi paricakṣyāṇi vocaṃ sumneṣvidvo antamā madema

ये के च॒ ज्मा म॒हिनो॒ अहि॑माया दि॒वो ज॑ज्ञि॒रे अ॒पां स॒धस्थे॑ ।
ते अ॒स्मभ्य॑मि॒षये॒ विश्व॒मायु॒ः क्षप॑ उ॒स्रा व॑रिवस्यन्तु दे॒वाः

ye ke ca jmā mahino ahimāyā divo jajñire apāṃ sadhasthe |
te asmabhyamiṣaye viśvamāyuḥ kṣapa usrā varivasyantu devāḥ

अग्नी॑पर्जन्या॒वव॑तं॒ धियं॑ मे॒ऽस्मिन्हवे॑ सुहवा सुष्टु॒तिं न॑ः ।
इळा॑म॒न्यो ज॒नय॒द्गर्भ॑म॒न्यः प्र॒जाव॑ती॒रिष॒ आ ध॑त्तम॒स्मे

agnīparjanyāvavataṃ dhiyaṃ me'sminhave suhavā suṣṭutiṃ naḥ |
iḻāmanyo janayadgarbhamanyaḥ prajāvatīriṣa ā dhattamasme

स्ती॒र्णे ब॒र्हिषि॑ समिधा॒ने अ॒ग्नौ सू॒क्तेन॑ म॒हा नम॒सा वि॑वासे ।
अ॒स्मिन्नो॑ अ॒द्य वि॒दथे॑ यजत्रा॒ विश्वे॑ देवा ह॒विषि॑ मादयध्वम्

stīrṇe barhiṣi samidhāne agnau sūktena mahā namasā vivāse |
asminno adya vidathe yajatrā viśve devā haviṣi mādayadhvam