सूक्त 51: मित्र और वरुण का नेत्र उदित होता है

उदु॒ त्यच्चक्षु॒र्महि॑ मि॒त्रयो॒राँ एति॑ प्रि॒यं वरु॑णयो॒रद॑ब्धम् ।
ऋ॒तस्य॒ शुचि॑ दर्श॒तमनी॑कं रु॒क्मो न दि॒व उदि॑ता॒ व्य॑द्यौत्

udu tyaccakṣurmahi mitrayorām̐ eti priyaṃ varuṇayoradabdham |
ṛtasya śuci darśatamanīkaṃ rukmo na diva uditā vyadyaut

वेद॒ यस्त्रीणि॑ वि॒दथा॑न्येषां दे॒वानां॒ जन्म॑ सनु॒तरा च॒ विप्र॑ः ।
ऋ॒जु मर्ते॑षु वृजि॒ना च॒ पश्य॑न्न॒भि च॑ष्टे॒ सूरो॑ अ॒र्य एवा॑न्

veda yastrīṇi vidathānyeṣāṃ devānāṃ janma sanutarā ca vipraḥ |
ṛju marteṣu vṛjinā ca paśyannabhi caṣṭe sūro arya evān

स्तु॒ष उ॑ वो म॒ह ऋ॒तस्य॑ गो॒पानदि॑तिं मि॒त्रं वरु॑णं सुजा॒तान् ।
अ॒र्य॒मणं॒ भग॒मद॑ब्धधीती॒नच्छा॑ वोचे सध॒न्य॑ः पाव॒कान्

stuṣa u vo maha ṛtasya gopānaditiṃ mitraṃ varuṇaṃ sujātān |
aryamaṇaṃ bhagamadabdhadhītīnacchā voce sadhanyaḥ pāvakān

रि॒शाद॑स॒ः सत्प॑तीँ॒रद॑ब्धान्म॒हो राज्ञ॑ः सुवस॒नस्य॑ दा॒तॄन् ।
यून॑ः सुक्ष॒त्रान्क्षय॑तो दि॒वो नॄना॑दि॒त्यान्या॒म्यदि॑तिं दुवो॒यु

riśādasaḥ satpatīm̐radabdhānmaho rājñaḥ suvasanasya dātṝn |
yūnaḥ sukṣatrānkṣayato divo nṝnādityānyāmyaditiṃ duvoyu

द्यौ॒३॒॑ष्पित॒ः पृथि॑वि॒ मात॒रध्रु॒गग्ने॑ भ्रातर्वसवो मृ॒ळता॑ नः ।
विश्व॑ आदित्या अदिते स॒जोषा॑ अ॒स्मभ्यं॒ शर्म॑ बहु॒लं वि य॑न्त

dyauṣpitaḥ pṛthivi mātaradhrugagne bhrātarvasavo mṛḻatā naḥ |
viśva ādityā adite sajoṣā asmabhyaṃ śarma bahulaṃ vi yanta

मा नो॒ वृका॑य वृ॒क्ये॑ समस्मा अघाय॒ते री॑रधता यजत्राः ।
यू॒यं हि ष्ठा र॒थ्यो॑ नस्त॒नूनां॑ यू॒यं दक्ष॑स्य॒ वच॑सो बभू॒व

mā no vṛkāya vṛkye samasmā aghāyate rīradhatā yajatrāḥ |
yūyaṃ hi ṣṭhā rathyo nastanūnāṃ yūyaṃ dakṣasya vacaso babhūva

मा व॒ एनो॑ अ॒न्यकृ॑तं भुजेम॒ मा तत्क॑र्म वसवो॒ यच्चय॑ध्वे ।
विश्व॑स्य॒ हि क्षय॑थ विश्वदेवाः स्व॒यं रि॒पुस्त॒न्वं॑ रीरिषीष्ट

mā va eno anyakṛtaṃ bhujema mā tatkarma vasavo yaccayadhve |
viśvasya hi kṣayatha viśvadevāḥ svayaṃ ripustanvaṃ rīriṣīṣṭa

नम॒ इदु॒ग्रं नम॒ आ वि॑वासे॒ नमो॑ दाधार पृथि॒वीमु॒त द्याम् ।
नमो॑ दे॒वेभ्यो॒ नम॑ ईश एषां कृ॒तं चि॒देनो॒ नम॒सा वि॑वासे

nama idugraṃ nama ā vivāse namo dādhāra pṛthivīmuta dyām |
namo devebhyo nama īśa eṣāṃ kṛtaṃ cideno namasā vivāse

ऋ॒तस्य॑ वो र॒थ्य॑ः पू॒तद॑क्षानृ॒तस्य॑ पस्त्य॒सदो॒ अद॑ब्धान् ।
ताँ आ नमो॑भिरुरु॒चक्ष॑सो॒ नॄन्विश्वा॑न्व॒ आ न॑मे म॒हो य॑जत्राः

ṛtasya vo rathyaḥ pūtadakṣānṛtasya pastyasado adabdhān |
tām̐ ā namobhirurucakṣaso nṝnviśvānva ā name maho yajatrāḥ

ते हि श्रेष्ठ॑वर्चस॒स्त उ॑ नस्ति॒रो विश्वा॑नि दुरि॒ता नय॑न्ति ।
सु॒क्ष॒त्रासो॒ वरु॑णो मि॒त्रो अ॒ग्निरृ॒तधी॑तयो वक्म॒राज॑सत्याः

te hi śreṣṭhavarcasasta u nastiro viśvāni duritā nayanti |
sukṣatrāso varuṇo mitro agnirṛtadhītayo vakmarājasatyāḥ

ते न॒ इन्द्र॑ः पृथि॒वी क्षाम॑ वर्धन्पू॒षा भगो॒ अदि॑ति॒ः पञ्च॒ जना॑ः ।
सु॒शर्मा॑ण॒ः स्वव॑सः सुनी॒था भव॑न्तु नः सुत्रा॒त्रास॑ः सुगो॒पाः

te na indraḥ pṛthivī kṣāma vardhanpūṣā bhago aditiḥ pañca janāḥ |
suśarmāṇaḥ svavasaḥ sunīthā bhavantu naḥ sutrātrāsaḥ sugopāḥ

नू स॒द्मानं॑ दि॒व्यं नंशि॑ देवा॒ भार॑द्वाजः सुम॒तिं या॑ति॒ होता॑ ।
आ॒सा॒नेभि॒र्यज॑मानो मि॒येधै॑र्दे॒वानां॒ जन्म॑ वसू॒युर्व॑वन्द

nū sadmānaṃ divyaṃ naṃśi devā bhāradvājaḥ sumatiṃ yāti hotā |
āsānebhiryajamāno miyedhairdevānāṃ janma vasūyurvavanda

अप॒ त्यं वृ॑जि॒नं रि॒पुं स्ते॒नम॑ग्ने दुरा॒ध्य॑म् ।
द॒वि॒ष्ठम॑स्य सत्पते कृ॒धी सु॒गम्

apa tyaṃ vṛjinaṃ ripuṃ stenamagne durādhyam |
daviṣṭhamasya satpate kṛdhī sugam

ग्रावा॑णः सोम नो॒ हि कं॑ सखित्व॒नाय॑ वाव॒शुः ।
ज॒ही न्य१॒॑त्रिणं॑ प॒णिं वृको॒ हि षः

grāvāṇaḥ soma no hi kaṃ sakhitvanāya vāvaśuḥ |
jahī nyatriṇaṃ paṇiṃ vṛko hi ṣaḥ

यू॒यं हि ष्ठा सु॑दानव॒ इन्द्र॑ज्येष्ठा अ॒भिद्य॑वः ।
कर्ता॑ नो॒ अध्व॒न्ना सु॒गं गो॒पा अ॒मा

yūyaṃ hi ṣṭhā sudānava indrajyeṣṭhā abhidyavaḥ |
kartā no adhvannā sugaṃ gopā amā

अपि॒ पन्था॑मगन्महि स्वस्ति॒गाम॑ने॒हस॑म् ।
येन॒ विश्वा॒ः परि॒ द्विषो॑ वृ॒णक्ति॑ वि॒न्दते॒ वसु॑

api panthāmaganmahi svastigāmanehasam |
yena viśvāḥ pari dviṣo vṛṇakti vindate vasu