सूक्त 19: हे इन्द्र, हमें अपना प्रबल बल दो

म॒हाँ इन्द्रो॑ नृ॒वदा च॑र्षणि॒प्रा उ॒त द्वि॒बर्हा॑ अमि॒नः सहो॑भिः ।
अ॒स्म॒द्र्य॑ग्वावृधे वी॒र्या॑यो॒रुः पृ॒थुः सुकृ॑तः क॒र्तृभि॑र्भूत्

mahām̐ indro nṛvadā carṣaṇiprā uta dvibarhā aminaḥ sahobhiḥ |
asmadryagvāvṛdhe vīryāyoruḥ pṛthuḥ sukṛtaḥ kartṛbhirbhūt

इन्द्र॑मे॒व धि॒षणा॑ सा॒तये॑ धाद्बृ॒हन्त॑मृ॒ष्वम॒जरं॒ युवा॑नम् ।
अषा॑ळ्हेन॒ शव॑सा शूशु॒वांसं॑ स॒द्यश्चि॒द्यो वा॑वृ॒धे असा॑मि

indrameva dhiṣaṇā sātaye dhādbṛhantamṛṣvamajaraṃ yuvānam |
aṣāḻhena śavasā śūśuvāṃsaṃ sadyaścidyo vāvṛdhe asāmi

पृ॒थू क॒रस्ना॑ बहु॒ला गभ॑स्ती अस्म॒द्र्य१॒॑क्सं मि॑मीहि॒ श्रवां॑सि ।
यू॒थेव॑ प॒श्वः प॑शु॒पा दमू॑ना अ॒स्माँ इ॑न्द्रा॒भ्या व॑वृत्स्वा॒जौ

pṛthū karasnā bahulā gabhastī asmadryaksaṃ mimīhi śravāṃsi |
yūtheva paśvaḥ paśupā damūnā asmām̐ indrābhyā vavṛtsvājau

तं व॒ इन्द्रं॑ च॒तिन॑मस्य शा॒कैरि॒ह नू॒नं वा॑ज॒यन्तो॑ हुवेम ।
यथा॑ चि॒त्पूर्वे॑ जरि॒तार॑ आ॒सुरने॑द्या अनव॒द्या अरि॑ष्टाः

taṃ va indraṃ catinamasya śākairiha nūnaṃ vājayanto huvema |
yathā citpūrve jaritāra āsuranedyā anavadyā ariṣṭāḥ

धृ॒तव्र॑तो धन॒दाः सोम॑वृद्ध॒ः स हि वा॒मस्य॒ वसु॑नः पुरु॒क्षुः ।
सं ज॑ग्मिरे प॒थ्या॒३॒॑ रायो॑ अस्मिन्समु॒द्रे न सिन्ध॑वो॒ याद॑मानाः

dhṛtavrato dhanadāḥ somavṛddhaḥ sa hi vāmasya vasunaḥ purukṣuḥ |
saṃ jagmire pathyā rāyo asminsamudre na sindhavo yādamānāḥ

शवि॑ष्ठं न॒ आ भ॑र शूर॒ शव॒ ओजि॑ष्ठ॒मोजो॑ अभिभूत उ॒ग्रम् ।
विश्वा॑ द्यु॒म्ना वृष्ण्या॒ मानु॑षाणाम॒स्मभ्यं॑ दा हरिवो माद॒यध्यै॑

śaviṣṭhaṃ na ā bhara śūra śava ojiṣṭhamojo abhibhūta ugram |
viśvā dyumnā vṛṣṇyā mānuṣāṇāmasmabhyaṃ dā harivo mādayadhyai

यस्ते॒ मद॑ः पृतना॒षाळमृ॑ध्र॒ इन्द्र॒ तं न॒ आ भ॑र शूशु॒वांस॑म् ।
येन॑ तो॒कस्य॒ तन॑यस्य सा॒तौ मं॑सी॒महि॑ जिगी॒वांस॒स्त्वोता॑ः

yaste madaḥ pṛtanāṣāḻamṛdhra indra taṃ na ā bhara śūśuvāṃsam |
yena tokasya tanayasya sātau maṃsīmahi jigīvāṃsastvotāḥ

आ नो॑ भर॒ वृष॑णं॒ शुष्म॑मिन्द्र धन॒स्पृतं॑ शूशु॒वांसं॑ सु॒दक्ष॑म् ।
येन॒ वंसा॑म॒ पृत॑नासु॒ शत्रू॒न्तवो॒तिभि॑रु॒त जा॒मीँरजा॑मीन्

ā no bhara vṛṣaṇaṃ śuṣmamindra dhanaspṛtaṃ śūśuvāṃsaṃ sudakṣam |
yena vaṃsāma pṛtanāsu śatrūntavotibhiruta jāmīm̐rajāmīn

आ ते॒ शुष्मो॑ वृष॒भ ए॑तु प॒श्चादोत्त॒राद॑ध॒रादा पु॒रस्ता॑त् ।
आ वि॒श्वतो॑ अ॒भि समे॑त्व॒र्वाङिन्द्र॑ द्यु॒म्नं स्व॑र्वद्धेह्य॒स्मे

ā te śuṣmo vṛṣabha etu paścādottarādadharādā purastāt |
ā viśvato abhi sametvarvāṅindra dyumnaṃ svarvaddhehyasme

नृ॒वत्त॑ इन्द्र॒ नृत॑माभिरू॒ती वं॑सी॒महि॑ वा॒मं श्रोम॑तेभिः ।
ईक्षे॒ हि वस्व॑ उ॒भय॑स्य राज॒न्धा रत्नं॒ महि॑ स्थू॒रं बृ॒हन्त॑म्

nṛvatta indra nṛtamābhirūtī vaṃsīmahi vāmaṃ śromatebhiḥ |
īkṣe hi vasva ubhayasya rājandhā ratnaṃ mahi sthūraṃ bṛhantam

म॒रुत्व॑न्तं वृष॒भं वा॑वृधा॒नमक॑वारिं दि॒व्यं शा॒समिन्द्र॑म् ।
वि॒श्वा॒साह॒मव॑से॒ नूत॑नायो॒ग्रं स॑हो॒दामि॒ह तं हु॑वेम

marutvantaṃ vṛṣabhaṃ vāvṛdhānamakavāriṃ divyaṃ śāsamindram |
viśvāsāhamavase nūtanāyograṃ sahodāmiha taṃ huvema

जनं॑ वज्रि॒न्महि॑ चि॒न्मन्य॑मानमे॒भ्यो नृभ्यो॑ रन्धया॒ येष्वस्मि॑ ।
अधा॒ हि त्वा॑ पृथि॒व्यां शूर॑सातौ॒ हवा॑महे॒ तन॑ये॒ गोष्व॒प्सु

janaṃ vajrinmahi cinmanyamānamebhyo nṛbhyo randhayā yeṣvasmi |
adhā hi tvā pṛthivyāṃ śūrasātau havāmahe tanaye goṣvapsu

व॒यं त॑ ए॒भिः पु॑रुहूत स॒ख्यैः शत्रो॑ःशत्रो॒रुत्त॑र॒ इत्स्या॑म ।
घ्नन्तो॑ वृ॒त्राण्यु॒भया॑नि शूर रा॒या म॑देम बृह॒ता त्वोता॑ः

vayaṃ ta ebhiḥ puruhūta sakhyaiḥ śatroḥśatroruttara itsyāma |
ghnanto vṛtrāṇyubhayāni śūra rāyā madema bṛhatā tvotāḥ