सूक्त 18: अकेले इन्द्र, सबको जीतने वाले योद्धा

तमु॑ ष्टुहि॒ यो अ॒भिभू॑त्योजा व॒न्वन्नवा॑तः पुरुहू॒त इन्द्र॑ः ।
अषा॑ळ्हमु॒ग्रं सह॑मानमा॒भिर्गी॒र्भिर्व॑र्ध वृष॒भं च॑र्षणी॒नाम्

tamu ṣṭuhi yo abhibhūtyojā vanvannavātaḥ puruhūta indraḥ |
aṣāḻhamugraṃ sahamānamābhirgīrbhirvardha vṛṣabhaṃ carṣaṇīnām

स यु॒ध्मः सत्वा॑ खज॒कृत्स॒मद्वा॑ तुविम्र॒क्षो न॑दनु॒माँ ऋ॑जी॒षी ।
बृ॒हद्रे॑णु॒श्च्यव॑नो॒ मानु॑षीणा॒मेक॑ः कृष्टी॒नाम॑भवत्स॒हावा॑

sa yudhmaḥ satvā khajakṛtsamadvā tuvimrakṣo nadanumām̐ ṛjīṣī |
bṛhadreṇuścyavano mānuṣīṇāmekaḥ kṛṣṭīnāmabhavatsahāvā

त्वं ह॒ नु त्यद॑दमायो॒ दस्यूँ॒रेक॑ः कृ॒ष्टीर॑वनो॒रार्या॑य ।
अस्ति॑ स्वि॒न्नु वी॒र्यं१॒॑ तत्त॑ इन्द्र॒ न स्वि॑दस्ति॒ तदृ॑तु॒था वि वो॑चः

tvaṃ ha nu tyadadamāyo dasyūm̐rekaḥ kṛṣṭīravanorāryāya |
asti svinnu vīryaṃ tatta indra na svidasti tadṛtuthā vi vocaḥ

सदिद्धि ते॑ तुविजा॒तस्य॒ मन्ये॒ सह॑ः सहिष्ठ तुर॒तस्तु॒रस्य॑ ।
उ॒ग्रमु॒ग्रस्य॑ त॒वस॒स्तवी॒योऽर॑ध्रस्य रध्र॒तुरो॑ बभूव

sadiddhi te tuvijātasya manye sahaḥ sahiṣṭha turatasturasya |
ugramugrasya tavasastavīyo'radhrasya radhraturo babhūva

तन्न॑ः प्र॒त्नं स॒ख्यम॑स्तु यु॒ष्मे इ॒त्था वद॑द्भिर्व॒लमङ्गि॑रोभिः ।
हन्न॑च्युतच्युद्दस्मे॒षय॑न्तमृ॒णोः पुरो॒ वि दुरो॑ अस्य॒ विश्वा॑ः

tannaḥ pratnaṃ sakhyamastu yuṣme itthā vadadbhirvalamaṅgirobhiḥ |
hannacyutacyuddasmeṣayantamṛṇoḥ puro vi duro asya viśvāḥ

स हि धी॒भिर्हव्यो॒ अस्त्यु॒ग्र ई॑शान॒कृन्म॑ह॒ति वृ॑त्र॒तूर्ये॑ ।
स तो॒कसा॑ता॒ तन॑ये॒ स व॒ज्री वि॑तन्त॒साय्यो॑ अभवत्स॒मत्सु॑

sa hi dhībhirhavyo astyugra īśānakṛnmahati vṛtratūrye |
sa tokasātā tanaye sa vajrī vitantasāyyo abhavatsamatsu

स म॒ज्मना॒ जनि॑म॒ मानु॑षाणा॒मम॑र्त्येन॒ नाम्नाति॒ प्र स॑र्स्रे ।
स द्यु॒म्नेन॒ स शव॑सो॒त रा॒या स वी॒र्ये॑ण॒ नृत॑म॒ः समो॑काः

sa majmanā janima mānuṣāṇāmamartyena nāmnāti pra sarsre |
sa dyumnena sa śavasota rāyā sa vīryeṇa nṛtamaḥ samokāḥ

स यो न मु॒हे न मिथू॒ जनो॒ भूत्सु॒मन्तु॑नामा॒ चुमु॑रिं॒ धुनिं॑ च ।
वृ॒णक्पिप्रुं॒ शम्ब॑रं॒ शुष्ण॒मिन्द्र॑ः पु॒रां च्यौ॒त्नाय॑ श॒यथा॑य॒ नू चि॑त्

sa yo na muhe na mithū jano bhūtsumantunāmā cumuriṃ dhuniṃ ca |
vṛṇakpipruṃ śambaraṃ śuṣṇamindraḥ purāṃ cyautnāya śayathāya nū cit

उ॒दाव॑ता॒ त्वक्ष॑सा॒ पन्य॑सा च वृत्र॒हत्या॑य॒ रथ॑मिन्द्र तिष्ठ ।
धि॒ष्व वज्रं॒ हस्त॒ आ द॑क्षिण॒त्राभि प्र म॑न्द पुरुदत्र मा॒याः

udāvatā tvakṣasā panyasā ca vṛtrahatyāya rathamindra tiṣṭha |
dhiṣva vajraṃ hasta ā dakṣiṇatrābhi pra manda purudatra māyāḥ

अ॒ग्निर्न शुष्कं॒ वन॑मिन्द्र हे॒ती रक्षो॒ नि ध॑क्ष्य॒शनि॒र्न भी॒मा ।
ग॒म्भी॒रय॑ ऋ॒ष्वया॒ यो रु॒रोजाध्वा॑नयद्दुरि॒ता द॒म्भय॑च्च

agnirna śuṣkaṃ vanamindra hetī rakṣo ni dhakṣyaśanirna bhīmā |
gambhīraya ṛṣvayā yo rurojādhvānayadduritā dambhayacca

आ स॒हस्रं॑ प॒थिभि॑रिन्द्र रा॒या तुवि॑द्युम्न तुवि॒वाजे॑भिर॒र्वाक् ।
या॒हि सू॑नो सहसो॒ यस्य॒ नू चि॒ददे॑व॒ ईशे॑ पुरुहूत॒ योतो॑ः

ā sahasraṃ pathibhirindra rāyā tuvidyumna tuvivājebhirarvāk |
yāhi sūno sahaso yasya nū cidadeva īśe puruhūta yotoḥ

प्र तु॑विद्यु॒म्नस्य॒ स्थवि॑रस्य॒ घृष्वे॑र्दि॒वो र॑रप्शे महि॒मा पृ॑थि॒व्याः ।
नास्य॒ शत्रु॒र्न प्र॑ति॒मान॑मस्ति॒ न प्र॑ति॒ष्ठिः पु॑रुमा॒यस्य॒ सह्यो॑ः

pra tuvidyumnasya sthavirasya ghṛṣverdivo rarapśe mahimā pṛthivyāḥ |
nāsya śatrurna pratimānamasti na pratiṣṭhiḥ purumāyasya sahyoḥ

प्र तत्ते॑ अ॒द्या कर॑णं कृ॒तं भू॒त्कुत्सं॒ यदा॒युम॑तिथि॒ग्वम॑स्मै ।
पु॒रू स॒हस्रा॒ नि शि॑शा अ॒भि क्षामुत्तूर्व॑याणं धृष॒ता नि॑नेथ

pra tatte adyā karaṇaṃ kṛtaṃ bhūtkutsaṃ yadāyumatithigvamasmai |
purū sahasrā ni śiśā abhi kṣāmuttūrvayāṇaṃ dhṛṣatā ninetha

अनु॒ त्वाहि॑घ्ने॒ अध॑ देव दे॒वा मद॒न्विश्वे॑ क॒वित॑मं कवी॒नाम् ।
करो॒ यत्र॒ वरि॑वो बाधि॒ताय॑ दि॒वे जना॑य त॒न्वे॑ गृणा॒नः

anu tvāhighne adha deva devā madanviśve kavitamaṃ kavīnām |
karo yatra varivo bādhitāya dive janāya tanve gṛṇānaḥ

अनु॒ द्यावा॑पृथि॒वी तत्त॒ ओजोऽम॑र्त्या जिहत इन्द्र दे॒वाः ।
कृ॒ष्वा कृ॑त्नो॒ अकृ॑तं॒ यत्ते॒ अस्त्यु॒क्थं नवी॑यो जनयस्व य॒ज्ञैः

anu dyāvāpṛthivī tatta ojo'martyā jihata indra devāḥ |
kṛṣvā kṛtno akṛtaṃ yatte astyukthaṃ navīyo janayasva yajñaiḥ