सूक्त 9: वन को चरने वाले नवजात अग्नि

त्वाम॑ग्ने ह॒विष्म॑न्तो दे॒वं मर्ता॑स ईळते ।
मन्ये॑ त्वा जा॒तवे॑दसं॒ स ह॒व्या व॑क्ष्यानु॒षक्

tvāmagne haviṣmanto devaṃ martāsa īḻate |
manye tvā jātavedasaṃ sa havyā vakṣyānuṣak

अ॒ग्निर्होता॒ दास्व॑त॒ः क्षय॑स्य वृ॒क्तब॑र्हिषः ।
सं य॒ज्ञास॒श्चर॑न्ति॒ यं सं वाजा॑सः श्रव॒स्यव॑ः

agnirhotā dāsvataḥ kṣayasya vṛktabarhiṣaḥ |
saṃ yajñāsaścaranti yaṃ saṃ vājāsaḥ śravasyavaḥ

उ॒त स्म॒ यं शिशुं॑ यथा॒ नवं॒ जनि॑ष्टा॒रणी॑ ।
ध॒र्तारं॒ मानु॑षीणां वि॒शाम॒ग्निं स्व॑ध्व॒रम्

uta sma yaṃ śiśuṃ yathā navaṃ janiṣṭāraṇī |
dhartāraṃ mānuṣīṇāṃ viśāmagniṃ svadhvaram

उ॒त स्म॑ दुर्गृभीयसे पु॒त्रो न ह्वा॒र्याणा॑म् ।
पु॒रू यो दग्धासि॒ वनाग्ने॑ प॒शुर्न यव॑से

uta sma durgṛbhīyase putro na hvāryāṇām |
purū yo dagdhāsi vanāgne paśurna yavase

अध॑ स्म॒ यस्या॒र्चय॑ः स॒म्यक्सं॒यन्ति॑ धू॒मिन॑ः ।
यदी॒मह॑ त्रि॒तो दि॒व्युप॒ ध्माते॑व॒ धम॑ति॒ शिशी॑ते ध्मा॒तरी॑ यथा

adha sma yasyārcayaḥ samyaksaṃyanti dhūminaḥ |
yadīmaha trito divyupa dhmāteva dhamati śiśīte dhmātarī yathā

तवा॒हम॑ग्न ऊ॒तिभि॑र्मि॒त्रस्य॑ च॒ प्रश॑स्तिभिः ।
द्वे॒षो॒युतो॒ न दु॑रि॒ता तु॒र्याम॒ मर्त्या॑नाम्

tavāhamagna ūtibhirmitrasya ca praśastibhiḥ |
dveṣoyuto na duritā turyāma martyānām

तं नो॑ अग्ने अ॒भी नरो॑ र॒यिं स॑हस्व॒ आ भ॑र ।
स क्षे॑पय॒त्स पो॑षय॒द्भुव॒द्वाज॑स्य सा॒तय॑ उ॒तैधि॑ पृ॒त्सु नो॑ वृ॒धे

taṃ no agne abhī naro rayiṃ sahasva ā bhara |
sa kṣepayatsa poṣayadbhuvadvājasya sātaya utaidhi pṛtsu no vṛdhe