सूक्त 85: वरुण की महान माया और क्षमा याचना

प्र स॒म्राजे॑ बृ॒हद॑र्चा गभी॒रं ब्रह्म॑ प्रि॒यं वरु॑णाय श्रु॒ताय॑ ।
वि यो ज॒घान॑ शमि॒तेव॒ चर्मो॑प॒स्तिरे॑ पृथि॒वीं सूर्या॑य

pra samrāje bṛhadarcā gabhīraṃ brahma priyaṃ varuṇāya śrutāya |
vi yo jaghāna śamiteva carmopastire pṛthivīṃ sūryāya

वने॑षु॒ व्य१॒॑न्तरि॑क्षं ततान॒ वाज॒मर्व॑त्सु॒ पय॑ उ॒स्रिया॑सु ।
हृ॒त्सु क्रतुं॒ वरु॑णो अ॒प्स्व१॒॑ग्निं दि॒वि सूर्य॑मदधा॒त्सोम॒मद्रौ॑

vaneṣu vyantarikṣaṃ tatāna vājamarvatsu paya usriyāsu |
hṛtsu kratuṃ varuṇo apsvagniṃ divi sūryamadadhātsomamadrau

नी॒चीन॑बारं॒ वरु॑ण॒ः कव॑न्धं॒ प्र स॑सर्ज॒ रोद॑सी अ॒न्तरि॑क्षम् ।
तेन॒ विश्व॑स्य॒ भुव॑नस्य॒ राजा॒ यवं॒ न वृ॒ष्टिर्व्यु॑नत्ति॒ भूम॑

nīcīnabāraṃ varuṇaḥ kavandhaṃ pra sasarja rodasī antarikṣam |
tena viśvasya bhuvanasya rājā yavaṃ na vṛṣṭirvyunatti bhūma

उ॒नत्ति॒ भूमिं॑ पृथि॒वीमु॒त द्यां य॒दा दु॒ग्धं वरु॑णो॒ वष्ट्यादित् ।
सम॒भ्रेण॑ वसत॒ पर्व॑तासस्तविषी॒यन्त॑ः श्रथयन्त वी॒राः

unatti bhūmiṃ pṛthivīmuta dyāṃ yadā dugdhaṃ varuṇo vaṣṭyādit |
samabhreṇa vasata parvatāsastaviṣīyantaḥ śrathayanta vīrāḥ

इ॒मामू॒ ष्वा॑सु॒रस्य॑ श्रु॒तस्य॑ म॒हीं मा॒यां वरु॑णस्य॒ प्र वो॑चम् ।
माने॑नेव तस्थि॒वाँ अ॒न्तरि॑क्षे॒ वि यो म॒मे पृ॑थि॒वीं सूर्ये॑ण

imāmū ṣvāsurasya śrutasya mahīṃ māyāṃ varuṇasya pra vocam |
māneneva tasthivām̐ antarikṣe vi yo mame pṛthivīṃ sūryeṇa

इ॒मामू॒ नु क॒वित॑मस्य मा॒यां म॒हीं दे॒वस्य॒ नकि॒रा द॑धर्ष ।
एकं॒ यदु॒द्ना न पृ॒णन्त्येनी॑रासि॒ञ्चन्ती॑र॒वन॑यः समु॒द्रम्

imāmū nu kavitamasya māyāṃ mahīṃ devasya nakirā dadharṣa |
ekaṃ yadudnā na pṛṇantyenīrāsiñcantīravanayaḥ samudram

अ॒र्य॒म्यं॑ वरुण मि॒त्र्यं॑ वा॒ सखा॑यं वा॒ सद॒मिद्भ्रात॑रं वा ।
वे॒शं वा॒ नित्यं॑ वरु॒णार॑णं वा॒ यत्सी॒माग॑श्चकृ॒मा शि॒श्रथ॒स्तत्

aryamyaṃ varuṇa mitryaṃ vā sakhāyaṃ vā sadamidbhrātaraṃ vā |
veśaṃ vā nityaṃ varuṇāraṇaṃ vā yatsīmāgaścakṛmā śiśrathastat

कि॒त॒वासो॒ यद्रि॑रि॒पुर्न दी॒वि यद्वा॑ घा स॒त्यमु॒त यन्न वि॒द्म ।
सर्वा॒ ता वि ष्य॑ शिथि॒रेव॑ दे॒वाधा॑ ते स्याम वरुण प्रि॒यास॑ः

kitavāso yadriripurna dīvi yadvā ghā satyamuta yanna vidma |
sarvā tā vi ṣya śithireva devādhā te syāma varuṇa priyāsaḥ