सूक्त 32: इन्द्र ने पर्वत फोड़कर धाराएँ खोलीं

अद॑र्द॒रुत्स॒मसृ॑जो॒ वि खानि॒ त्वम॑र्ण॒वान्ब॑द्बधा॒नाँ अ॑रम्णाः ।
म॒हान्त॑मिन्द्र॒ पर्व॑तं॒ वि यद्वः सृ॒जो वि धारा॒ अव॑ दान॒वं ह॑न्

adardarutsamasṛjo vi khāni tvamarṇavānbadbadhānām̐ aramṇāḥ |
mahāntamindra parvataṃ vi yadvaḥ sṛjo vi dhārā ava dānavaṃ han

त्वमुत्साँ॑ ऋ॒तुभि॑र्बद्बधा॒नाँ अरं॑ह॒ ऊध॒ः पर्व॑तस्य वज्रिन् ।
अहिं॑ चिदुग्र॒ प्रयु॑तं॒ शया॑नं जघ॒न्वाँ इ॑न्द्र॒ तवि॑षीमधत्थाः

tvamutsām̐ ṛtubhirbadbadhānām̐ araṃha ūdhaḥ parvatasya vajrin |
ahiṃ cidugra prayutaṃ śayānaṃ jaghanvām̐ indra taviṣīmadhatthāḥ

त्यस्य॑ चिन्मह॒तो निर्मृ॒गस्य॒ वध॑र्जघान॒ तवि॑षीभि॒रिन्द्र॑ः ।
य एक॒ इद॑प्र॒तिर्मन्य॑मान॒ आद॑स्माद॒न्यो अ॑जनिष्ट॒ तव्या॑न्

tyasya cinmahato nirmṛgasya vadharjaghāna taviṣībhirindraḥ |
ya eka idapratirmanyamāna ādasmādanyo ajaniṣṭa tavyān

त्यं चि॑देषां स्व॒धया॒ मद॑न्तं मि॒हो नपा॑तं सु॒वृधं॑ तमो॒गाम् ।
वृष॑प्रभर्मा दान॒वस्य॒ भामं॒ वज्रे॑ण व॒ज्री नि ज॑घान॒ शुष्ण॑म्

tyaṃ cideṣāṃ svadhayā madantaṃ miho napātaṃ suvṛdhaṃ tamogām |
vṛṣaprabharmā dānavasya bhāmaṃ vajreṇa vajrī ni jaghāna śuṣṇam

त्यं चि॑दस्य॒ क्रतु॑भि॒र्निष॑त्तमम॒र्मणो॑ वि॒ददिद॑स्य॒ मर्म॑ ।
यदीं॑ सुक्षत्र॒ प्रभृ॑ता॒ मद॑स्य॒ युयु॑त्सन्तं॒ तम॑सि ह॒र्म्ये धाः

tyaṃ cidasya kratubhirniṣattamamarmaṇo vidadidasya marma |
yadīṃ sukṣatra prabhṛtā madasya yuyutsantaṃ tamasi harmye dhāḥ

त्यं चि॑दि॒त्था क॑त्प॒यं शया॑नमसू॒र्ये तम॑सि वावृधा॒नम् ।
तं चि॑न्मन्दा॒नो वृ॑ष॒भः सु॒तस्यो॒च्चैरिन्द्रो॑ अप॒गूर्या॑ जघान

tyaṃ ciditthā katpayaṃ śayānamasūrye tamasi vāvṛdhānam |
taṃ cinmandāno vṛṣabhaḥ sutasyoccairindro apagūryā jaghāna

उद्यदिन्द्रो॑ मह॒ते दा॑न॒वाय॒ वध॒र्यमि॑ष्ट॒ सहो॒ अप्र॑तीतम् ।
यदीं॒ वज्र॑स्य॒ प्रभृ॑तौ द॒दाभ॒ विश्व॑स्य ज॒न्तोर॑ध॒मं च॑कार

udyadindro mahate dānavāya vadharyamiṣṭa saho apratītam |
yadīṃ vajrasya prabhṛtau dadābha viśvasya jantoradhamaṃ cakāra

त्यं चि॒दर्णं॑ मधु॒पं शया॑नमसि॒न्वं व॒व्रं मह्याद॑दु॒ग्रः ।
अ॒पाद॑म॒त्रं म॑ह॒ता व॒धेन॒ नि दु॑र्यो॒ण आ॑वृणङ्मृ॒ध्रवा॑चम्

tyaṃ cidarṇaṃ madhupaṃ śayānamasinvaṃ vavraṃ mahyādadugraḥ |
apādamatraṃ mahatā vadhena ni duryoṇa āvṛṇaṅmṛdhravācam

को अ॑स्य॒ शुष्मं॒ तवि॑षीं वरात॒ एको॒ धना॑ भरते॒ अप्र॑तीतः ।
इ॒मे चि॑दस्य॒ ज्रय॑सो॒ नु दे॒वी इन्द्र॒स्यौज॑सो भि॒यसा॑ जिहाते

ko asya śuṣmaṃ taviṣīṃ varāta eko dhanā bharate apratītaḥ |
ime cidasya jrayaso nu devī indrasyaujaso bhiyasā jihāte

न्य॑स्मै दे॒वी स्वधि॑तिर्जिहीत॒ इन्द्रा॑य गा॒तुरु॑श॒तीव॑ येमे ।
सं यदोजो॑ यु॒वते॒ विश्व॑माभि॒रनु॑ स्व॒धाव्ने॑ क्षि॒तयो॑ नमन्त

nyasmai devī svadhitirjihīta indrāya gāturuśatīva yeme |
saṃ yadojo yuvate viśvamābhiranu svadhāvne kṣitayo namanta

एकं॒ नु त्वा॒ सत्प॑तिं॒ पाञ्च॑जन्यं जा॒तं शृ॑णोमि य॒शसं॒ जने॑षु ।
तं मे॑ जगृभ्र आ॒शसो॒ नवि॑ष्ठं दो॒षा वस्तो॒र्हव॑मानास॒ इन्द्र॑म्

ekaṃ nu tvā satpatiṃ pāñcajanyaṃ jātaṃ śṛṇomi yaśasaṃ janeṣu |
taṃ me jagṛbhra āśaso naviṣṭhaṃ doṣā vastorhavamānāsa indram

ए॒वा हि त्वामृ॑तु॒था या॒तय॑न्तं म॒घा विप्रे॑भ्यो॒ दद॑तं शृ॒णोमि॑ ।
किं ते॑ ब्र॒ह्माणो॑ गृहते॒ सखा॑यो॒ ये त्वा॒या नि॑द॒धुः काम॑मिन्द्र

evā hi tvāmṛtuthā yātayantaṃ maghā viprebhyo dadataṃ śṛṇomi |
kiṃ te brahmāṇo gṛhate sakhāyo ye tvāyā nidadhuḥ kāmamindra