सूक्त 11: अग्नि से ही काव्य और स्तोत्र

भ॒द्रं ते॑ अग्ने सहसि॒न्ननी॑कमुपा॒क आ रो॑चते॒ सूर्य॑स्य ।
रुश॑द्दृ॒शे द॑दृशे नक्त॒या चि॒दरू॑क्षितं दृ॒श आ रू॒पे अन्न॑म्

bhadraṃ te agne sahasinnanīkamupāka ā rocate sūryasya |
ruśaddṛśe dadṛśe naktayā cidarūkṣitaṃ dṛśa ā rūpe annam

वि षा॑ह्यग्ने गृण॒ते म॑नी॒षां खं वेप॑सा तुविजात॒ स्तवा॑नः ।
विश्वे॑भि॒र्यद्वा॒वन॑ः शुक्र दे॒वैस्तन्नो॑ रास्व सुमहो॒ भूरि॒ मन्म॑

vi ṣāhyagne gṛṇate manīṣāṃ khaṃ vepasā tuvijāta stavānaḥ |
viśvebhiryadvāvanaḥ śukra devaistanno rāsva sumaho bhūri manma

त्वद॑ग्ने॒ काव्या॒ त्वन्म॑नी॒षास्त्वदु॒क्था जा॑यन्ते॒ राध्या॑नि ।
त्वदे॑ति॒ द्रवि॑णं वी॒रपे॑शा इ॒त्थाधि॑ये दा॒शुषे॒ मर्त्या॑य

tvadagne kāvyā tvanmanīṣāstvadukthā jāyante rādhyāni |
tvadeti draviṇaṃ vīrapeśā itthādhiye dāśuṣe martyāya

त्वद्वा॒जी वा॑जम्भ॒रो विहा॑या अभिष्टि॒कृज्जा॑यते स॒त्यशु॑ष्मः ।
त्वद्र॒यिर्दे॒वजू॑तो मयो॒भुस्त्वदा॒शुर्जू॑जु॒वाँ अ॑ग्ने॒ अर्वा॑

tvadvājī vājambharo vihāyā abhiṣṭikṛjjāyate satyaśuṣmaḥ |
tvadrayirdevajūto mayobhustvadāśurjūjuvām̐ agne arvā

त्वाम॑ग्ने प्रथ॒मं दे॑व॒यन्तो॑ दे॒वं मर्ता॑ अमृत म॒न्द्रजि॑ह्वम् ।
द्वे॒षो॒युत॒मा वि॑वासन्ति धी॒भिर्दमू॑नसं गृ॒हप॑ति॒ममू॑रम्

tvāmagne prathamaṃ devayanto devaṃ martā amṛta mandrajihvam |
dveṣoyutamā vivāsanti dhībhirdamūnasaṃ gṛhapatimamūram

आ॒रे अ॒स्मदम॑तिमा॒रे अंह॑ आ॒रे विश्वां॑ दुर्म॒तिं यन्नि॒पासि॑ ।
दो॒षा शि॒वः स॑हसः सूनो अग्ने॒ यं दे॒व आ चि॒त्सच॑से स्व॒स्ति

āre asmadamatimāre aṃha āre viśvāṃ durmatiṃ yannipāsi |
doṣā śivaḥ sahasaḥ sūno agne yaṃ deva ā citsacase svasti