सूक्त 7: भारत अग्नि, द्वेष से पार ले चलो

श्रेष्ठं॑ यविष्ठ भार॒ताग्ने॑ द्यु॒मन्त॒मा भ॑र ।
वसो॑ पुरु॒स्पृहं॑ र॒यिम्

śreṣṭhaṃ yaviṣṭha bhāratāgne dyumantamā bhara |
vaso puruspṛhaṃ rayim

मा नो॒ अरा॑तिरीशत दे॒वस्य॒ मर्त्य॑स्य च ।
पर्षि॒ तस्या॑ उ॒त द्वि॒षः

mā no arātirīśata devasya martyasya ca |
parṣi tasyā uta dviṣaḥ

विश्वा॑ उ॒त त्वया॑ व॒यं धारा॑ उद॒न्या॑ इव ।
अति॑ गाहेमहि॒ द्विष॑ः

viśvā uta tvayā vayaṃ dhārā udanyā iva |
ati gāhemahi dviṣaḥ

शुचि॑ः पावक॒ वन्द्योऽग्ने॑ बृ॒हद्वि रो॑चसे ।
त्वं घृ॒तेभि॒राहु॑तः

śuciḥ pāvaka vandyo'gne bṛhadvi rocase |
tvaṃ ghṛtebhirāhutaḥ

त्वं नो॑ असि भार॒ताग्ने॑ व॒शाभि॑रु॒क्षभि॑ः ।
अ॒ष्टाप॑दीभि॒राहु॑तः

tvaṃ no asi bhāratāgne vaśābhirukṣabhiḥ |
aṣṭāpadībhirāhutaḥ

द्र्व॑न्नः स॒र्पिरा॑सुतिः प्र॒त्नो होता॒ वरे॑ण्यः ।
सह॑सस्पु॒त्रो अद्भु॑तः

drvannaḥ sarpirāsutiḥ pratno hotā vareṇyaḥ |
sahasasputro adbhutaḥ