सूक्त 96: हरित इन्द्र और उसके हरि अश्व

प्र ते॑ म॒हे वि॒दथे॑ शंसिषं॒ हरी॒ प्र ते॑ वन्वे व॒नुषो॑ हर्य॒तं मद॑म् ।
घृ॒तं न यो हरि॑भि॒श्चारु॒ सेच॑त॒ आ त्वा॑ विशन्तु॒ हरि॑वर्पसं॒ गिर॑ः

pra te mahe vidathe śaṃsiṣaṃ harī pra te vanve vanuṣo haryataṃ madam |
ghṛtaṃ na yo haribhiścāru secata ā tvā viśantu harivarpasaṃ giraḥ

हरिं॒ हि योनि॑म॒भि ये स॒मस्व॑रन्हि॒न्वन्तो॒ हरी॑ दि॒व्यं यथा॒ सद॑ः ।
आ यं पृ॒णन्ति॒ हरि॑भि॒र्न धे॒नव॒ इन्द्रा॑य शू॒षं हरि॑वन्तमर्चत

hariṃ hi yonimabhi ye samasvaranhinvanto harī divyaṃ yathā sadaḥ |
ā yaṃ pṛṇanti haribhirna dhenava indrāya śūṣaṃ harivantamarcata

सो अ॑स्य॒ वज्रो॒ हरि॑तो॒ य आ॑य॒सो हरि॒र्निका॑मो॒ हरि॒रा गभ॑स्त्योः ।
द्यु॒म्नी सु॑शि॒प्रो हरि॑मन्युसायक॒ इन्द्रे॒ नि रू॒पा हरि॑ता मिमिक्षिरे

so asya vajro harito ya āyaso harirnikāmo harirā gabhastyoḥ |
dyumnī suśipro harimanyusāyaka indre ni rūpā haritā mimikṣire

दि॒वि न के॒तुरधि॑ धायि हर्य॒तो वि॒व्यच॒द्वज्रो॒ हरि॑तो॒ न रंह्या॑ ।
तु॒ददहिं॒ हरि॑शिप्रो॒ य आ॑य॒सः स॒हस्र॑शोका अभवद्धरिम्भ॒रः

divi na keturadhi dhāyi haryato vivyacadvajro harito na raṃhyā |
tudadahiṃ hariśipro ya āyasaḥ sahasraśokā abhavaddharimbharaḥ

त्वंत्व॑महर्यथा॒ उप॑स्तुत॒ः पूर्वे॑भिरिन्द्र हरिकेश॒ यज्व॑भिः ।
त्वं ह॑र्यसि॒ तव॒ विश्व॑मु॒क्थ्य१॒॑मसा॑मि॒ राधो॑ हरिजात हर्य॒तम्

tvaṃtvamaharyathā upastutaḥ pūrvebhirindra harikeśa yajvabhiḥ |
tvaṃ haryasi tava viśvamukthyamasāmi rādho harijāta haryatam

ता व॒ज्रिणं॑ म॒न्दिनं॒ स्तोम्यं॒ मद॒ इन्द्रं॒ रथे॑ वहतो हर्य॒ता हरी॑ ।
पु॒रूण्य॑स्मै॒ सव॑नानि॒ हर्य॑त॒ इन्द्रा॑य॒ सोमा॒ हर॑यो दधन्विरे

tā vajriṇaṃ mandinaṃ stomyaṃ mada indraṃ rathe vahato haryatā harī |
purūṇyasmai savanāni haryata indrāya somā harayo dadhanvire

अरं॒ कामा॑य॒ हर॑यो दधन्विरे स्थि॒राय॑ हिन्व॒न्हर॑यो॒ हरी॑ तु॒रा ।
अर्व॑द्भि॒र्यो हरि॑भि॒र्जोष॒मीय॑ते॒ सो अ॑स्य॒ कामं॒ हरि॑वन्तमानशे

araṃ kāmāya harayo dadhanvire sthirāya hinvanharayo harī turā |
arvadbhiryo haribhirjoṣamīyate so asya kāmaṃ harivantamānaśe

हरि॑श्मशारु॒र्हरि॑केश आय॒सस्तु॑र॒स्पेये॒ यो ह॑रि॒पा अव॑र्धत ।
अर्व॑द्भि॒र्यो हरि॑भिर्वा॒जिनी॑वसु॒रति॒ विश्वा॑ दुरि॒ता पारि॑ष॒द्धरी॑

hariśmaśārurharikeśa āyasasturaspeye yo haripā avardhata |
arvadbhiryo haribhirvājinīvasurati viśvā duritā pāriṣaddharī

स्रुवे॑व॒ यस्य॒ हरि॑णी विपे॒ततु॒ः शिप्रे॒ वाजा॑य॒ हरि॑णी॒ दवि॑ध्वतः ।
प्र यत्कृ॒ते च॑म॒से मर्मृ॑ज॒द्धरी॑ पी॒त्वा मद॑स्य हर्य॒तस्यान्ध॑सः

sruveva yasya hariṇī vipetatuḥ śipre vājāya hariṇī davidhvataḥ |
pra yatkṛte camase marmṛjaddharī pītvā madasya haryatasyāndhasaḥ

उ॒त स्म॒ सद्म॑ हर्य॒तस्य॑ प॒स्त्यो॒३॒॑रत्यो॒ न वाजं॒ हरि॑वाँ अचिक्रदत् ।
म॒ही चि॒द्धि धि॒षणाह॑र्य॒दोज॑सा बृ॒हद्वयो॑ दधिषे हर्य॒तश्चि॒दा

uta sma sadma haryatasya pastyoratyo na vājaṃ harivām̐ acikradat |
mahī ciddhi dhiṣaṇāharyadojasā bṛhadvayo dadhiṣe haryataścidā

आ रोद॑सी॒ हर्य॑माणो महि॒त्वा नव्यं॑नव्यं हर्यसि॒ मन्म॒ नु प्रि॒यम् ।
प्र प॒स्त्य॑मसुर हर्य॒तं गोरा॒विष्कृ॑धि॒ हर॑ये॒ सूर्या॑य

ā rodasī haryamāṇo mahitvā navyaṃnavyaṃ haryasi manma nu priyam |
pra pastyamasura haryataṃ gorāviṣkṛdhi haraye sūryāya

आ त्वा॑ ह॒र्यन्तं॑ प्र॒युजो॒ जना॑नां॒ रथे॑ वहन्तु॒ हरि॑शिप्रमिन्द्र ।
पिबा॒ यथा॒ प्रति॑भृतस्य॒ मध्वो॒ हर्य॑न्य॒ज्ञं स॑ध॒मादे॒ दशो॑णिम्

ā tvā haryantaṃ prayujo janānāṃ rathe vahantu hariśipramindra |
pibā yathā pratibhṛtasya madhvo haryanyajñaṃ sadhamāde daśoṇim

अपा॒ः पूर्वे॑षां हरिवः सु॒ताना॒मथो॑ इ॒दं सव॑नं॒ केव॑लं ते ।
म॒म॒द्धि सोमं॒ मधु॑मन्तमिन्द्र स॒त्रा वृ॑षञ्ज॒ठर॒ आ वृ॑षस्व

apāḥ pūrveṣāṃ harivaḥ sutānāmatho idaṃ savanaṃ kevalaṃ te |
mamaddhi somaṃ madhumantamindra satrā vṛṣañjaṭhara ā vṛṣasva