सूक्त 2: अग्नि हमारी भूलें सुधारते हैं

पि॒प्री॒हि दे॒वाँ उ॑श॒तो य॑विष्ठ वि॒द्वाँ ऋ॒तूँरृ॑तुपते यजे॒ह ।
ये दैव्या॑ ऋ॒त्विज॒स्तेभि॑रग्ने॒ त्वं होतॄ॑णाम॒स्याय॑जिष्ठः

piprīhi devām̐ uśato yaviṣṭha vidvām̐ ṛtūm̐rṛtupate yajeha |
ye daivyā ṛtvijastebhiragne tvaṃ hotṝṇāmasyāyajiṣṭhaḥ

वेषि॑ हो॒त्रमु॒त पो॒त्रं जना॑नां मन्धा॒तासि॑ द्रविणो॒दा ऋ॒तावा॑ ।
स्वाहा॑ व॒यं कृ॒णवा॑मा ह॒वींषि॑ दे॒वो दे॒वान्य॑जत्व॒ग्निरर्ह॑न्

veṣi hotramuta potraṃ janānāṃ mandhātāsi draviṇodā ṛtāvā |
svāhā vayaṃ kṛṇavāmā havīṃṣi devo devānyajatvagnirarhan

आ दे॒वाना॒मपि॒ पन्था॑मगन्म॒ यच्छ॒क्नवा॑म॒ तदनु॒ प्रवो॑ळ्हुम् ।
अ॒ग्निर्वि॒द्वान्स य॑जा॒त्सेदु॒ होता॒ सो अ॑ध्व॒रान्स ऋ॒तून्क॑ल्पयाति

ā devānāmapi panthāmaganma yacchaknavāma tadanu pravoḻhum |
agnirvidvānsa yajātsedu hotā so adhvarānsa ṛtūnkalpayāti

यद्वो॑ व॒यं प्र॑मि॒नाम॑ व्र॒तानि॑ वि॒दुषां॑ देवा॒ अवि॑दुष्टरासः ।
अ॒ग्निष्टद्विश्व॒मा पृ॑णाति वि॒द्वान्येभि॑र्दे॒वाँ ऋ॒तुभि॑ः क॒ल्पया॑ति

yadvo vayaṃ pramināma vratāni viduṣāṃ devā aviduṣṭarāsaḥ |
agniṣṭadviśvamā pṛṇāti vidvānyebhirdevām̐ ṛtubhiḥ kalpayāti

यत्पा॑क॒त्रा मन॑सा दी॒नद॑क्षा॒ न य॒ज्ञस्य॑ मन्व॒ते मर्त्या॑सः ।
अ॒ग्निष्टद्धोता॑ क्रतु॒विद्वि॑जा॒नन्यजि॑ष्ठो दे॒वाँ ऋ॑तु॒शो य॑जाति

yatpākatrā manasā dīnadakṣā na yajñasya manvate martyāsaḥ |
agniṣṭaddhotā kratuvidvijānanyajiṣṭho devām̐ ṛtuśo yajāti

विश्वे॑षां॒ ह्य॑ध्व॒राणा॒मनी॑कं चि॒त्रं के॒तुं जनि॑ता त्वा ज॒जान॑ ।
स आ य॑जस्व नृ॒वती॒रनु॒ क्षाः स्पा॒र्हा इष॑ः क्षु॒मती॑र्वि॒श्वज॑न्याः

viśveṣāṃ hyadhvarāṇāmanīkaṃ citraṃ ketuṃ janitā tvā jajāna |
sa ā yajasva nṛvatīranu kṣāḥ spārhā iṣaḥ kṣumatīrviśvajanyāḥ

यं त्वा॒ द्यावा॑पृथि॒वी यं त्वाप॒स्त्वष्टा॒ यं त्वा॑ सु॒जनि॑मा ज॒जान॑ ।
पन्था॒मनु॑ प्रवि॒द्वान्पि॑तृ॒याणं॑ द्यु॒मद॑ग्ने समिधा॒नो वि भा॑हि

yaṃ tvā dyāvāpṛthivī yaṃ tvāpastvaṣṭā yaṃ tvā sujanimā jajāna |
panthāmanu pravidvānpitṛyāṇaṃ dyumadagne samidhāno vi bhāhi