सूक्त 27: पूँछ वाले अश्व के समान अग्नि

अश्वं॒ न त्वा॒ वार॑वन्तं व॒न्दध्या॑ अ॒ग्निं नमो॑भिः ।
स॒म्राज॑न्तमध्व॒राणा॑म्

aśvaṃ na tvā vāravantaṃ vandadhyā agniṃ namobhiḥ |
samrājantamadhvarāṇām

स घा॑ नः सू॒नुः शव॑सा पृ॒थुप्र॑गामा सु॒शेव॑ः ।
मी॒ढ्वाँ अ॒स्माकं॑ बभूयात्

sa ghā naḥ sūnuḥ śavasā pṛthupragāmā suśevaḥ |
mīḍhvām̐ asmākaṃ babhūyāt

स नो॑ दू॒राच्चा॒साच्च॒ नि मर्त्या॑दघा॒योः ।
पा॒हि सद॒मिद्वि॒श्वायु॑ः

sa no dūrāccāsācca ni martyādaghāyoḥ |
pāhi sadamidviśvāyuḥ

इ॒ममू॒ षु त्वम॒स्माकं॑ स॒निं गा॑य॒त्रं नव्यां॑सम् ।
अग्ने॑ दे॒वेषु॒ प्र वो॑चः

imamū ṣu tvamasmākaṃ saniṃ gāyatraṃ navyāṃsam |
agne deveṣu pra vocaḥ

आ नो॑ भज पर॒मेष्वा वाजे॑षु मध्य॒मेषु॑ ।
शिक्षा॒ वस्वो॒ अन्त॑मस्य

ā no bhaja parameṣvā vājeṣu madhyameṣu |
śikṣā vasvo antamasya

वि॒भ॒क्तासि॑ चित्रभानो॒ सिन्धो॑रू॒र्मा उ॑पा॒क आ ।
स॒द्यो दा॒शुषे॑ क्षरसि

vibhaktāsi citrabhāno sindhorūrmā upāka ā |
sadyo dāśuṣe kṣarasi

यम॑ग्ने पृ॒त्सु मर्त्य॒मवा॒ वाजे॑षु॒ यं जु॒नाः ।
स यन्ता॒ शश्व॑ती॒रिष॑ः

yamagne pṛtsu martyamavā vājeṣu yaṃ junāḥ |
sa yantā śaśvatīriṣaḥ

नकि॑रस्य सहन्त्य पर्ये॒ता कय॑स्य चित् ।
वाजो॑ अस्ति श्र॒वाय्य॑ः

nakirasya sahantya paryetā kayasya cit |
vājo asti śravāyyaḥ

स वाजं॑ वि॒श्वच॑र्षणि॒रर्व॑द्भिरस्तु॒ तरु॑ता ।
विप्रे॑भिरस्तु॒ सनि॑ता

sa vājaṃ viśvacarṣaṇirarvadbhirastu tarutā |
viprebhirastu sanitā

जरा॑बोध॒ तद्वि॑विड्ढि वि॒शेवि॑शे य॒ज्ञिया॑य ।
स्तोमं॑ रु॒द्राय॒ दृशी॑कम्

jarābodha tadviviḍḍhi viśeviśe yajñiyāya |
stomaṃ rudrāya dṛśīkam

स नो॑ म॒हाँ अ॑निमा॒नो धू॒मके॑तुः पुरुश्च॒न्द्रः ।
धि॒ये वाजा॑य हिन्वतु

sa no mahām̐ animāno dhūmaketuḥ puruścandraḥ |
dhiye vājāya hinvatu

स रे॒वाँ इ॑व वि॒श्पति॒र्दैव्य॑ः के॒तुः शृ॑णोतु नः ।
उ॒क्थैर॒ग्निर्बृ॒हद्भा॑नुः

sa revām̐ iva viśpatirdaivyaḥ ketuḥ śṛṇotu naḥ |
ukthairagnirbṛhadbhānuḥ

नमो॑ म॒हद्भ्यो॒ नमो॑ अर्भ॒केभ्यो॒ नमो॒ युव॑भ्यो॒ नम॑ आशि॒नेभ्य॑ः ।
यजा॑म दे॒वान्यदि॑ श॒क्नवा॑म॒ मा ज्याय॑स॒ः शंस॒मा वृ॑क्षि देवाः

namo mahadbhyo namo arbhakebhyo namo yuvabhyo nama āśinebhyaḥ |
yajāma devānyadi śaknavāma mā jyāyasaḥ śaṃsamā vṛkṣi devāḥ