सूक्त 24: बँधे शुनःशेप की वरुण से मुक्ति की प्रार्थना

कस्य॑ नू॒नं क॑त॒मस्या॒मृता॑नां॒ मना॑महे॒ चारु॑ दे॒वस्य॒ नाम॑ ।
को नो॑ म॒ह्या अदि॑तये॒ पुन॑र्दात्पि॒तरं॑ च दृ॒शेयं॑ मा॒तरं॑ च

kasya nūnaṃ katamasyāmṛtānāṃ manāmahe cāru devasya nāma |
ko no mahyā aditaye punardātpitaraṃ ca dṛśeyaṃ mātaraṃ ca

अ॒ग्नेर्व॒यं प्र॑थ॒मस्या॒मृता॑नां॒ मना॑महे॒ चारु॑ दे॒वस्य॒ नाम॑ ।
स नो॑ म॒ह्या अदि॑तये॒ पुन॑र्दात्पि॒तरं॑ च दृ॒शेयं॑ मा॒तरं॑ च

agnervayaṃ prathamasyāmṛtānāṃ manāmahe cāru devasya nāma |
sa no mahyā aditaye punardātpitaraṃ ca dṛśeyaṃ mātaraṃ ca

अ॒भि त्वा॑ देव सवित॒रीशा॑नं॒ वार्या॑णाम् ।
सदा॑वन्भा॒गमी॑महे

abhi tvā deva savitarīśānaṃ vāryāṇām |
sadāvanbhāgamīmahe

यश्चि॒द्धि त॑ इ॒त्था भग॑ः शशमा॒नः पु॒रा नि॒दः ।
अ॒द्वे॒षो हस्त॑योर्द॒धे

yaściddhi ta itthā bhagaḥ śaśamānaḥ purā nidaḥ |
adveṣo hastayordadhe

भग॑भक्तस्य ते व॒यमुद॑शेम॒ तवाव॑सा ।
मू॒र्धानं॑ रा॒य आ॒रभे॑

bhagabhaktasya te vayamudaśema tavāvasā |
mūrdhānaṃ rāya ārabhe

न॒हि ते॑ क्ष॒त्रं न सहो॒ न म॒न्युं वय॑श्च॒नामी प॒तय॑न्त आ॒पुः ।
नेमा आपो॑ अनिमि॒षं चर॑न्ती॒र्न ये वात॑स्य प्रमि॒नन्त्यभ्व॑म्

nahi te kṣatraṃ na saho na manyuṃ vayaścanāmī patayanta āpuḥ |
nemā āpo animiṣaṃ carantīrna ye vātasya praminantyabhvam

अ॒बु॒ध्ने राजा॒ वरु॑णो॒ वन॑स्यो॒र्ध्वं स्तूपं॑ ददते पू॒तद॑क्षः ।
नी॒चीना॑ः स्थुरु॒परि॑ बु॒ध्न ए॑षाम॒स्मे अ॒न्तर्निहि॑ताः के॒तव॑ः स्युः

abudhne rājā varuṇo vanasyordhvaṃ stūpaṃ dadate pūtadakṣaḥ |
nīcīnāḥ sthurupari budhna eṣāmasme antarnihitāḥ ketavaḥ syuḥ

उ॒रुं हि राजा॒ वरु॑णश्च॒कार॒ सूर्या॑य॒ पन्था॒मन्वे॑त॒वा उ॑ ।
अ॒पदे॒ पादा॒ प्रति॑धातवेऽकरु॒ताप॑व॒क्ता हृ॑दया॒विध॑श्चित्

uruṃ hi rājā varuṇaścakāra sūryāya panthāmanvetavā u |
apade pādā pratidhātave'karutāpavaktā hṛdayāvidhaścit

श॒तं ते॑ राजन्भि॒षज॑ः स॒हस्र॑मु॒र्वी ग॑भी॒रा सु॑म॒तिष्टे॑ अस्तु ।
बाध॑स्व दू॒रे निरृ॑तिं परा॒चैः कृ॒तं चि॒देन॒ः प्र मु॑मुग्ध्य॒स्मत्

śataṃ te rājanbhiṣajaḥ sahasramurvī gabhīrā sumatiṣṭe astu |
bādhasva dūre nirṛtiṃ parācaiḥ kṛtaṃ cidenaḥ pra mumugdhyasmat

अ॒मी य ऋक्षा॒ निहि॑तास उ॒च्चा नक्तं॒ ददृ॑श्रे॒ कुह॑ चि॒द्दिवे॑युः ।
अद॑ब्धानि॒ वरु॑णस्य व्र॒तानि॑ वि॒चाक॑शच्च॒न्द्रमा॒ नक्त॑मेति

amī ya ṛkṣā nihitāsa uccā naktaṃ dadṛśre kuha ciddiveyuḥ |
adabdhāni varuṇasya vratāni vicākaśaccandramā naktameti

तत्त्वा॑ यामि॒ ब्रह्म॑णा॒ वन्द॑मान॒स्तदा शा॑स्ते॒ यज॑मानो ह॒विर्भि॑ः ।
अहे॑ळमानो वरुणे॒ह बो॒ध्युरु॑शंस॒ मा न॒ आयु॒ः प्र मो॑षीः

tattvā yāmi brahmaṇā vandamānastadā śāste yajamāno havirbhiḥ |
aheḻamāno varuṇeha bodhyuruśaṃsa mā na āyuḥ pra moṣīḥ

तदिन्नक्तं॒ तद्दिवा॒ मह्य॑माहु॒स्तद॒यं केतो॑ हृ॒द आ वि च॑ष्टे ।
शुन॒ःशेपो॒ यमह्व॑द्गृभी॒तः सो अ॒स्मान्राजा॒ वरु॑णो मुमोक्तु

tadinnaktaṃ taddivā mahyamāhustadayaṃ keto hṛda ā vi caṣṭe |
śunaḥśepo yamahvadgṛbhītaḥ so asmānrājā varuṇo mumoktu

शुन॒ःशेपो॒ ह्यह्व॑द्गृभी॒तस्त्रि॒ष्वा॑दि॒त्यं द्रु॑प॒देषु॑ ब॒द्धः ।
अवै॑नं॒ राजा॒ वरु॑णः ससृज्याद्वि॒द्वाँ अद॑ब्धो॒ वि मु॑मोक्तु॒ पाशा॑न्

śunaḥśepo hyahvadgṛbhītastriṣvādityaṃ drupadeṣu baddhaḥ |
avainaṃ rājā varuṇaḥ sasṛjyādvidvām̐ adabdho vi mumoktu pāśān

अव॑ ते॒ हेळो॑ वरुण॒ नमो॑भि॒रव॑ य॒ज्ञेभि॑रीमहे ह॒विर्भि॑ः ।
क्षय॑न्न॒स्मभ्य॑मसुर प्रचेता॒ राज॒न्नेनां॑सि शिश्रथः कृ॒तानि॑

ava te heḻo varuṇa namobhirava yajñebhirīmahe havirbhiḥ |
kṣayannasmabhyamasura pracetā rājannenāṃsi śiśrathaḥ kṛtāni

उदु॑त्त॒मं व॑रुण॒ पाश॑म॒स्मदवा॑ध॒मं वि म॑ध्य॒मं श्र॑थाय ।
अथा॑ व॒यमा॑दित्य व्र॒ते तवाना॑गसो॒ अदि॑तये स्याम

uduttamaṃ varuṇa pāśamasmadavādhamaṃ vi madhyamaṃ śrathāya |
athā vayamāditya vrate tavānāgaso aditaye syāma